Εκθεση περί της δράσεως των Ευελπίδων 1940-1945

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1940-45

Α. ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ – ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (28 Οκτωβρίου 1940 – 31 Μαΐου 1941)
1. Παραμονές του Πολέμου
Λίγες μέρες πριν από τον ύπουλο τορπιλλισμό του Καταδρομικού «Έλλη» από ιταλικό υποβρύχιο, στο λιμάνι της Τήνου (15 Αυγ. 1940) κι’ ενώ τα σύννεφα του πολέμου συσσωρεύονταν απειλητικά στον ουρανό της Ελλάδος, 289 απόφοιτοι Ευέλπιδες ορκίστηκαν (10 Αυγ. 1940) ως Ανθυπολοχαγοί ενώπιον του τότε βασιλιά Γεώργιου Β΄. Ήταν η τάξη του 1940. Δυόμηση δε μήνες αργότερα (παραμονές του πολέμου) φοιτούσαν στη ΣΣΕ τρεις (3) Τάξεις, σύμφωνα με τον ισχύοντα τότε Οργανισμό της:
– Η νεοπροαχθείσα ΙΙΙη Τάξη (από το φθινόπωρο του 1938).
– Η νεοπροαχθείσα ΙΙη Τάξη (322 μαθητές) από 29 Οκτωβρίου 1939.
– Η μόλις εισαχθείσα Ιη Τάξη (326 μαθητές) από 2 Οκτωβρίου 1940.
Υπόψη ότι σε κτίριο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας λειτουργούσε ταυτόχρονα και η «Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων και Υπηρεσιών» (ΣΣΑΣΥ) με 109 συνολικά μαθητές των ειδικοτήτων: Υγειονομικού, Διαχειρίσεως, Στρατολογίας και Αυτοκινήτων. Επίσης δε στις εγκαταστάσεις της Σχολής στρατωνίστηκε από τον Νοέμβριο του ‘40 ο Ουλαμός Εφέδρων Αξιωματικών. Συνέχεια

Advertisements

Politics and Military Advice: Lessons from the Campaign in Greece 1941

By Squadron Leader David Stubbs

This paper suggests that the British decision to become involved in Greece, with a token RAF force in November 1940, helped set in train a series of events which ultimately led to the disastrous joint and coalition venture, where the military desire to satisfy the political appetite for grand strategy caused some commanders to ignore their own assessments that intervention was likely to fail without adequate air support. The paper will show how political pressure was applied to the military commanders and how their objections were gradually eroded so that they began to ignore their own rational analysis and come to believe that the impossible was possible, with ruinous consequences in terms of men and equipment. Συνέχεια

Επιμνημόσυνος λόγος υπέρ του ήρωα υπολοχαγού Αλεξάνδρου Διάκου

του αντισυνταγματάρχη Ιωάννη Καραβία
«Αείμνηστε Λοχαγέ Διάκε,

Την 31 ην Οκτωβρίου 1940 ήτανε μια παγερή βραδιά όταν σε συνάντησα στις βουνοπλαγιές της Ζούζουλης, στη διάβαση του Γράβου.
Ήτανε η ώρα 9 το βράδυ- τις κρίσιμες εκείνες στιγμές για την πατρίδα μας- και σκοτεινιά βαριά.
Έτρεξαν όλοι οι αξιωματικοί της διλοχίας του 4ου Συντάγματος που ήρχετο από τα Γρεβενά – προς ενίσχυσιν του αποσπάσματος Δαβάκη- κοντά μου να μάθουν τα νέα.
Ξαφνικά με πιάνει από το χέρι σφιχτά, ένας ψηλός και ωραίος νεαρός αξιωματικός και με ρωτά:
-Κύριε ταγματάρχα δεν είσαι συ ο διμοιρίτης στη Σχολή Ευελπίδων;
Αμέσως ανεγνώρισα το ζωηρό Δωδεκανησόπουλο το λεβεντόκορμο εύελπι Αλέξανδρο Διάκο.
-Ναι εγώ είμαι του απάντησα.
Και γυρίζω προς όλους για να τους καθησυχάσω και τους είπα: Αι επιχειρήσεις πάνε καλά.
-Την ξέρουμε την απάντηση μου απήντησε. Αύριο όμως θα τους δείξουμε των Μακαρονάδων. Και πλησιάζοντάς με στο αυτί μου είπε:
«Μια χάρη θέλω: Να βάλεις εμένα μπροστά..»

Η ιστορία του υπολοχαγού Αλέξανδρου Διάκου, Κ. Τριανταφυλλίδης

ΔΙΑΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣΟ πρώτος Ελληνας νεκρός αξιωματικός: Αλέξανδρος Διάκος, υπολοχαγός Πεζικού, Δωδεκανήσιος
Η ιστορία της θυσίας γραμμένη από τον Κώστα Τριανταφυλλίδη πολεμικό ανταποκριτή (1940-41)

«Ψηλά πάνω στο Λυκοκρέμασμα, καθώς μεσημέριαζε και ο ουρανός καθάριος πια και ολογάλανος, γελούσε σαν ανοιξιάτικος, και η φάλαγγα ξετυλιγμένη στη βουνοκορφή, συνέχιζε τη γρήγορη πορεία της, αντήχησε ακόμη ψηλότερα, στο δροσερό αέρα, ένα βουητό που ολοένα ζύγωνε και δυνάμωνε. Φτερά μετάλλινα αστράψανε στον ήλιο.

Φαντάροι, πυροβολητές και καβαλλάρηδες, με σηκωμένο το βλέμμα, κοιτούσανε περίεργοι και ανήσυχοι.

-Τι να είναι τάχα; Δικά μας ή εχθρικά;

-Έχουνε σταυρό στην ουρά. ελληνικά είναι!..

-Είναι ιταλικά βομβαρδιστικά, είπε με ήρεμη βεβαιότητα ένας μελαχρινός νέος.

Στις επωμίδες του είχε τα δυο αστέρια του υπολοχαγού και από την ανοιχτή χλαίνη του, στο χιτώνιό του επάνω, φαινότανε το σήμα με τα ανοιχτά φτερά του επίκουρου παρατηρητή. Συνέχεια

Η ιταλική αεροπορία το 1940

H ΙΤΑΛΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΣΤΗ XEIMEPINH ΕΠΙΘΕΣΗ TOY ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ TO 1940

Του Γιώργου Χαραλαμπόπουλου

H πρώτη φάση της ιταλικής επίθεσης κατά της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 1940 απέτυχε. Στα άγνωστα παρασκήνια της ιταλικής στρατιωτικής ηγεσίας, η ευθύνη βάρυνε ολοκληρωτικά το όπλο της αεροπορίας. Διάφορα ντοκουμέντα, προερχόμενα από τις εκθέσεις και τις αναφορές των Ιταλών στρατηγών, αλλά και από το χώρο
του αεροπορικού τύπου, μας δίνουν την εικόνα της δράσης της Ιταλικής Αεροπορίας και τις ενέργειες της αεροπορικής ηγεσίας.

Σύμφωνα με τις εκθέσεις του αρχηγού των ιταλικών δυνάμεων στην Αλβανία στρατηγού Βισκόντι Πράσκα, η επίθεση κατά της Ελλάδας προέβλεπε τέσσερις βασικές ενέργειες. Επιχειρήσεις στα ελληνικά σύνορα, κατάληψη της Κέρκυρας, μαζική αεροπορική δράση και συγκέντρωση και προώθηση των ενισχύσεων. Από αυτές, ενώ οι επιχειρήσεις άρχισαν ευνοϊκά, ούτε η Κέρκυρα καταλήφθηκε, ούτε ενισχύσεις συγκεντρώθηκαν. Συνέχεια

Διάκος Αλέξανδρος, Υπολοχαγός Πεζικού

Ο πρώτος νεκρός αξιωματικός του ελληνοϊταλικού πολέμου

diakos-yplgosΟ Α­λέ­ξαν­δρος Διά­κος γεν­νή­θη­κε το 1911 στη Χάλ­κη της Ρό­δου. Τό­τε το νη­σί βρι­σκό­ταν υ­πό ι­τα­λική κα­το­χή και ο Α­λέ­ξαν­δρος, α­πό μι­κρό παι­δί γα­λου­χή­θη­κε με τον πό­θο και τα ι­δα­νι­κά της λευ­τε­ριάς.  Την πε­ρί­οδο αυ­τή τα Δω­δε­κά­νη­σα βρί­σκο­νταν υ­πό τον ι­τα­λι­κό ζυ­γό. Ο Α­λέ­ξαν­δρος, γεννή­θη­κε και με­γά­λω­σε με τον πόθο για τη λευ­τε­ριά της ι­διαί­τε­ρης πα­τρί­δας του και την εν­σω­μά­τω­σή της στη Μη­τέρα Ελ­λά­δα. Α­πό μι­κρό παι­δί κιό­λας, μα­θη­τής Γυ­μνα­σί­ου α­ντι­δρού­σε στις ι­τα­λι­κές δια­τα­γές και α­πα­γο­ρεύ­σεις. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα, σε μια ε­πέ­τειο της 25ης Μαρ­τί­ου κα­τέ­βα­σε την ιτα­λι­κή σημαί­α που κυ­μά­τι­ζε στο προ­αύ­λιο του Γυ­μνα­σίου του και ύ­ψω­σε τη Γα­λα­νό­λευ­κη· ή­ταν μια με­γά­λη πρά­ξη, α­πό έ­να μι­κρό παι­δί.

Το 1929 φεύ­γει α­πό το νη­σί και φθά­νει στην Α­θή­να, ό­που και κα­τα­τάσ­σε­ται στην Στρα­τιω­τι­κή Σχο­λή των Ευελ­πί­δων. Α­πό ε­κεί α­πο­φοι­τά και ε­ντάσ­σεται στις τά­ξεις του Ελ­λη­νι­κού Στρα­τού το 1934, ο­νο­μα­ζό­με­νος Αν­θυ­πο­λο­χα­γός Πε­ζι­κού.

Η κή­ρυ­ξη του πο­λέ­μου βρίσκει τον Διά­κο στο βαθ­μό του Υ­πο­λο­χα­γού, να υ­πη­ρε­τεί στην Πίν­δο. Ο ί­διος ζή­τη­σε να με­τα­βεί στο μέ­τω­πο. Ο Α­λέ­ξανδρος πί­στευε πως ήταν η ευ­και­ρί­α να α­πο­δεί­ξει γι’ α­κό­μη μια φο­ρά στον ι­τα­λό κα­τα­κτη­τή, πως «του Έλ­λη­νος ο τρά­χη­λος ζυγό δεν υ­πο­μέ­νει». Ο Διά­κος ο­ρί­ζε­ται διοι­κη­τής του 2ου Λό­χου του 4ου Συ­ντάγ­μα­τος Πε­ζι­κού και ρί­χνε­ται στην πρώ­τη και τε­λευ­ταί­α του μά­χη. Συνέχεια

10 Bloodiest Battles of World War II


From 1939 to 1945, the largest conflict the world has ever known raged on relentlessly. Beginning in Europe, before taking in Asia, Africa, America and the Pacific, World War Two saw over 60 million deaths and countless lives blighted. Bloodshed had never been seen on such a scale before. Even World War I — whose fatalities numbered 35 million — did not witness the same level of sheer destruction, meted out on all sides, throughout the early 1940s. What follows are the bloodiest battles of World War Two — a startling reminder, if one were needed, that war can indeed be hell.

Συνέχεια

Οι Ελληνικές Δυνάμεις στη Μέση Ανατολή

Συγκρότηση Ελληνικών Ένοπλων Δυνάμεων Μ. Ανατολής.

Ή Ελληνική Κυβέρνηση, από των πρώτων ήμερων της αφίξεώς της εις Αίγυπτο, επιδόθηκε εις το έργο της συγκροτήσεως νέου στρατού, με την βοήθεια των Βρετανών συμμάχων, διά την συνέχιση του αγώνος τής Ελλάδος κατά των κατακτητών {15 Ίουν. 1941}. Την δύναμη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων Μ. Ανατολής απετέλεσαν:

α. Τα διασωθέντα εις Αΐγυπτο, μετά τών βρεταννών, τμήματα του Ελληνικού Στρατού μετά την αποχώρηση εκ Κρήτης.

β. Τα διασωθέντα σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού.

γ. Το μεταφερθέν εξ Ελλάδος εις Μ. Ανατολή προσωπικό της Πολεμικής Αεροπορίας.

δ. Τα συγκροτηθέντα εις Αΐγυπτον, προ τής αφίξεως τής Ελληνικής Κυβερνήσεως, ένοπλα τμήματα Φάλαγγα Ελλήνων Αιγύπτου και Δωδεκανησιακό Τάγμα, εξ εθελοντών τής πολυαρίθμου εις Αίγυπτο Ελληνικής παροικίας. Συνέχεια

Η πολεμική δράση του αντισυνταγματάρχη Φριζή και η συντριβή της Ιταλικής Μεραρχίας Τζούλια

Η άμυνα του μετώπου Ηπείρου είχε ανατεθεί εξ ολοκλήρου στην 8η Μεραρχία. Η γραμμή αμύνης άρχιζε στα αριστερά από τα παράλια σύνορα Ελλάδος-Αλβανίας και στα δεξιά στηριζόταν στον Σμόλικα.

Η διαταγή της 23ης Σεπτεμβρίου του 1940 καθόριζε ότι η Μεραρχία απεφάσισε να παρασύρει τον αντίπαλο επί της άριστα οργανωμένης τοποθεσίας Ελαία-Καλαμά κι από εκεί με αντεπιθέσεις να τον απορρίψει πέραν των συνόρων. Το σχέδιο όριζε ότι οι μονάδες προκαλύψεως θα εκτελούσαν μαχόμενες υποχωρητικούς ελιγμούς μέχρι την γραμμή αμύνης παρασύροντας στην υποχώρησή τους τον εχθρό. Εκεί, οι μονάδες προκαλύψεως θα περνούσαν στα μετόπισθεν σαν εφεδρείες. Τονίζουμε ότι η την 27η Οκτωβρίου η 8η Μεραρχία ήταν  πανέτοιμη και πλήρως επιστρατευμένη. Μάλιστα δε το 39ο Σύνταγμα Ευζώνων Μεσολογγίου είχε προεπιστρατευθή και επορεύετο προς την Ήπειρο για να ενταχτεί στην 8η Μεραρχία ενώ την 28η Οκτωβρίου ήταν στο Αγρίνιο. Συνέχεια

Short account of the Greek Epopee of 1940

Introduction

Sixty years have gone by since the Second World War (WW II) storm hit Greece in 1940, bringing her untold suffering until her 1944 liberation with the help of her Allies. WW II broke out in Europe on 1 September 1939, with the German invasion of Poland, which she occupied the same month. Austria and Czechoslovakia had previously come under complete German control without resistance.

When on 28 October 1940 Italy attacked Greece, the Battle of Britain was just over and the UK troops had retreated from Europe at Dunkirk. At this time a Peace Agreement was in force between the Soviet Union and Germany. The Battle of Greece, initially against the unprovoked Italian attacks from 28 October 1940 onward and later on the German invasion from 6 April 1941 onward, lasted altogether 216 days. This unexpectedly very long and stanch Greek fight back caused international astonishment, general admiration and praise, manifested in many ways. It was something magnificent and rightly considered as a Greek miracle. Peter Young, in his book «WORLD ALMANAC BOOK OF WW II» reports that the Axis occupied France in 45 days, in spite substantial British military support; Belgium in 18 days; Holland in 5 days, while Denmark submitted in 12 hours and Bulgaria, Rumania and Albania succumbed without a fight. Συνέχεια

WWII Italian offensive ; Greece says «NO»

Αθήνα 1940, οδός Πανεπιστημίου. Παρέλαση στρατιωτών που αναχωρούν στο μέτωπο

Ochi! Greek volunteers marching from Athens to the front. This picture illustrates very well the moods after the Italian invasion.

The Italian fascism saw the Balkans as a natural area of its expansion, either through direct conquest of certain lands (Dalmatia, Ionian Islands) or through their political and economical subordination. However the results of this policy were weak: apart from occupation of Albania closer relations were established only with Hungary. Their basis was in common hostility towards Yugoslavia and in Budapest’s seeking some balance to the III Reich, especially after the annexation of Austria and dismemberment of Czechoslovakia. In April 1939 Benito Mussolini, who unlike Adolf Hitler had gained nothing from creation of the Axis Rome-Berlin, and inspired by his foreign minister, count Galeazzo Ciano, decided to annect Albania. Out of Mussolini’s crippled conquests this was probably the most bizarre one. Italian expeditionary forces were created literally hastily. They had no combat experience, no adequate equipment, no precise orders and they almost blundered in face of the chaotic Albanian defence. Only the faint-heartedness of the Albanian king Zog I, as well as corruption and treason among his many ministers and generals, caused, that Albania was eventually occupied. This operetta-style invasion had brought to the Italian king, Victor Emmanuel III, yet another title – the King of Albania, to the Italian industrialists – an opportunity of unlimited exploitation of the country, and to the Italian military – a bridgehead for further conquests. But the real beneficiary was count Ciano, who practically had got his own appanage principality. Συνέχεια

Δαβάκης Κωνσταντίνος, συνταγματάρχης Πεζικού (1897-1943)

Συνταγματάρχης Δαβάκης Κωνσταντίνος

Συνταγματάρχης Δαβάκης Κωνσταντίνος

Γεννήθηκε το 1897 στο μικρό χωριό Κεχριάνικα της Μέσα Μάνης. Ήταν γιος του δασκάλου Δικαίου Ντάβου Δαβάκη. Πήγε στο Δημοτικό σχολείο της Κίττας και το 1906 εισήχθηκε στο Σχολαρχείο Κίττας. Σε ηλικία δέκα ετών του δόθηκε η αφορμή ότι έπρεπε να γίνει αξιωματικός. Όπως περιγράφει ο ίδιος: «…Ο καπετάν Γέρμας (Ανθυπολοχαγός Τσοτάκος) είχε σκοτωθεί στα Μακεδονικά. Ένα μεσημέρι, ο πατέρας μου έφερνε την εφημερίδα στη Ρούγα του χωριού και την εδιάβαζε. Ήμουνα τότε 10 χρονών… Από τότε μου γεννήθηκε η ιδέα να μπω στη Σχολή των Ευελπίδων, να γίνω Αξιωματικός!…»

Τον Σεπτέμβριο του 1913 μπήκε στην Σχολή των Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε και ονομάστηκε ανθυπολοχαγός πεζικού την 1 Οκτωβρίου 1916. Συμπλήρωσε την κατάρτιση του στη γαλλική Σχολή Αρμάτων, στις Ανώτερες Σχολές Πολέμου Αθηνών και Παρισίων. Έλαβε μέρος στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (Μακεδονικό Μέτωπο – μάχες Σκρα και Δοιράνης), όπου και υπέστη βαρεία βλάβη η υγεία του από την επίδραση των ασφυξιογόνων αερίων. Προβιβάστηκε σε λοχαγό επί ανδραγαθεία (1918). Έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία και διακρίθηκε στην μάχη των υψωμάτων του Αλπανός (Ιούλιος 1921) και τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας. Μεταξύ 1922 και 1937 υπηρέτησε σε μονάδες πεζικού και σε επιτελικές θέσεις, φοίτησε και δίδαξε σε στρατιωτικές σχολές και ασχολήθηκε με την συγγραφή διατριβών σχετικών με την στρατιωτική ιστορία και την τακτική των τεθωρακισμένων, έργο που συνέχισε αργότερα ως απόστρατος (Ο στρατός του μέλλοντος,1939). Αντισυνταγματάρχης από το 1931, αποστρατεύθηκε για λόγους υγείας (έπειτα από μακρές αναρρωτικές άδειες) στις 30 Δεκεμβρίου του 1937 και μετατάχθηκε στην κατάσταση της πολεμικής διαθεσιμότητας.

Ο συνταγματάρχης Δαβάκης ήταν παντρεμένος με την Καλλιόπη Σταρόγιαννη που καταγόταν από τη Μαγούλα Σπάρτης. Συνέχεια

Ρόμελ Ερβιν (Johannes Erwin Eugen Rommel)

Ο ε­υγε­νής α­ρ­ιστοκρ­ά­της πολε­μιστής ά­φησε­ φήμη δί­κα­ιου α­νθρ­ώ­που κα­ι χά­θηκε­ μέ­σα­ στα­ συντρί­μμια­ μια­ς κοινωνί­α­ς, που ο ί­διος δε­ν συμπά­θησε­ ποτέ­, α­λλά­ την οποί­α­ ο πα­τρ­ιωτισμό­ς του δε­ν του ε­πέ­τρ­ε­πε­ να­ πρ­οδώ­σε­ι. Κα­τά­ δια­στήμα­τα­, οι ε­πιτυχί­ε­ς του πρ­οκά­λε­σα­ν διθυρ­α­μβι­κά­ δημοσιε­ύ­μα­τα­ φιλικού­ κα­ι ε­χθρ­ικού­ τύ­που. Το πρ­οσωνύ­μιο της «Α­λε­πού­ς της Ερ­ήμου» (α­πό­ το ό­νομα­ ε­νό­ς μικρ­ού­ κα­­τα­στήμα­τος ε­ιδώ­ν κυνηγί­ου στο Σα­λού­μ) δε­ν ήτα­ν πά­ντως το ε­πιτυχέ­στε­ρ­ο για­ έ­να­ φιλό­σοφο της πολε­μικής τέ­χνης. Η Γε­ρ­μα­­νί­α­ ήλπιζε­ πρ­ιν α­πό­ την ολική κα­τα­στρ­οφή να­ βρ­ε­ι στο πρ­ό­σωπό­ του τον ήρ­ωα­, που θα­ την ε­πα­νέ­φε­ρ­ε­ στο δρ­ό­μο της τιμής…

Ο Ρό­μμε­λ κλήθηκε­ να­ δια­λέ­ξε­ι α­νά­με­σα­ στο θά­να­το κα­ι την α­τί­μωση. Πρ­οτί­μησε­ το δρ­ό­μο της αρ­ε­τής. Ο Έρβιν Γιόχαν Όιγκεν Ρόμμελ (Erwin Johann Eugen Rommel) ήταν Στρατάρχης του Γ΄ Ράιχ και ένας από τους ικανότερους στρατιωτικούς ηγέτες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Για τις ικανότητές του αυτές, του είχε αποδοθεί το προσωνύμιο «Αλεπού της Ερήμου» (Desert Fox, ή Wüstenfuchs).

Ο Επιστή­μονας τη­ς Στρατιω­τική­ς Tέ­χνη­ς

Γε­ννήθηκε­ την 15 Νοε­ 1891 στην Ούλμ (Βυρ­τε­μβέ­ρ­γη) α­πό­ με­γα­λοα­στική οικογέ­­νε­ια­. Ο πατέρας του, που λεγόταν επίσης Έρβιν, ήταν Διευθυντής στο τοπικό Γυμνάσιο, και η μητέρα του Χελένε γόνος τοπικής πλούσιας οικογένειας. Το ζεύγος είχε επίσης άλλα τρία παιδιά, τον Καρλ, τον Γκέρχαρντ και την Χελένε. Αρχικά είχε εκφράσει την επιθυμία να σπουδάσει μηχανικός, ο πατέρας του, όμως, τον έπεισε να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα. Ο νεαρός Έρβιν εγγράφεται στη Σχολή Ευελπίδων του Ντάντσιχ (Danzig) to 1910.

Αποφοίτησε­ το 1912 ως Α­νθυπολο­χα­γό­ς α­πό­ τη Στρ­α­τιωτική Α­κα­δημί­α­ του Ντα­ντσί­χ κα­ι τοποθε­τήθηκε­ σε­ Σύ­ντα­γμά­ Πε­ζικού­. Ως σπουδα­στής, γνώ­ρ­ισε­ τη Λουσί­ Μα­ρ­ί­α­ Μό­λλιν, που νυμφε­ύ­θηκε­ το 1916. Ο Έρβιν αγαπούσε πολύ τη σύζυγό του, όπως μαρτυρούν οι επιστολές που της έστελνε κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών αποστολών του (και ειδικότερα στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) και χαϊδευτικά την αποκαλούσε «Λου». Απέκτησαν ένα γιο, τον Μάνφρεντ (1928), μετέπειτα δήμαρχο της Στουτγκάρδης.

Το 1912 τελειώνει τις σπουδές του και τοποθετείται στο 124ο Σύνταγμα του Γερμανικού Στρατού με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Συμμετέχει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με το Σώμα των Αλπινιστών (Alpen Korps) και παίρνει μέρος σε πολλές μάχες στην Ιταλία, στη Ρουμανία και στη Γαλλία. Τραυματίζεται τρεις φορές, ωστόσο με την αποθεραπεία του επιστρέφει στο μέτωπο. Τότε παρασημοφορήθηκε με τον Σιδηρό Σταυρό Πρώτης Τάξεως.

Συνέχεια

German Antiguerrilla Operations in the Balkans (1941-1944)

TABLE OF CONTENTS

FOREWARD

Part One: THE BALKAN AREA AND ITS PEOPLES

  • Chapter 1: Physical Geography
  • I. Topography
  • II. Climate
  • Chapter 2: National States
    • I. General
    • II. Greece
    • III. Yugoslavia
    • IV. Albania
    • V. Bulgaria, Hungary, Romania, and Turkey
  • Chapter 3: Transportation and Communication
    • I. General
    • II. Main Rail Lines
    • III. Principal Highways
    • IV. Waterways, Airfields, and Signal Facilities

    Part Two: THE OCCUPATION OF THE BALKANS AND THE RISE OF THE GUERRILLA MOVEMENT (1941-44)

    • Chapter 4: The Occupation Zone and Forces
    • I. Division and Dismemberment
    • II. The Italians
    • III. The Germans
    • IV. The Bulgarians and Hungarians
    • V. The Puppet Governments
  • Chapter 5. The Early Movement and Axis Countermeasures
    • I. Yugoslavia
    • II. Greece
  • Chapter 6: Organization of Guerrilla Units
    • I. Unit and Command Structure
    • II. Communications and Supply
    • III. Training and Tactics

    Part Three. THE GUERRILLA MOVEMENT IN GREECE, YUGOSLAVIA, AND ALBANIA (1943-44)

    • Chapter 7: Operations (January-August 1943)
    • I. Yugoslavia
    • II. Greece
    • III. The German Situation by Mid-1943
  • Chapter 8: The Defeat of Italy and Its Effects
    • I. General
    • II. Yugoslavia and Albania
    • III. Greece
  • Chapter 9: Operations to the End of 1943
    • I. General
    • II. Yugoslavia and Albania
    • III. Greece
  • Chapter 10: Operations in 1944
    • I. General
    • II. The Area of Army Group E
    • III. The Area of Army Group F
  • Chapter 11. GEMSBOCK and STEINADLER
  • Part Four: RESULTS AND CONCLUSIONS Συνέχεια

    2nd World War: The Struggle of Greece (28/10/1940 – 15/10/1944)

    1940 leaving for the front

    Greek soldiers leaving for the front

     Άσβεστον κλέως οίδε φίλη περί πατρίδι θέντες
    Αμφεβάλοντο νέφος κυάνεον θανάτου.
    Ουδέ τεθνάσι θανόντες επεί σφ’αρετή καθύπερθε
    κυδαίνουσ’ ανάγει δώματος εξ Αίδεω. Θουκιδίδης, Περικλέους Επιτάφιος, 431 π.Χ.

    By wrapping round themselves the dusky cloud of death these men clothed their dear country with an unquenchable renown.
    They died, but they are not dead, for their own virtue leads them gloriously up again from the shades. Thucydides, Pericles Epitaph, 431 BC

    BEFORE THE BEGINNING…

    Italy has annexed Albania in 1939. Thus Greece was the next, seemingly easy, target.

    • 1940 August 15: The Greek cruiser Helle is torpedoed and sunk, lying at anchor in Tinos harbor. Fragments of the torpedo reveal that the armament was of Italian manufacture.
    • October 15: The Italian War Council decides on the attack on Greece.
    • October 28: Greek Prime Minister Metaxas rejects an ultimatum from the Italian ambassador in Athens, demanding the passage of Italian troops to unspecified points in Greece. Italian troops poor over the Greco-Albanian frontier into Greece. Britain immediately promises help.

    Συνέχεια

    Swastika over the Balkans

    The conquest of Greece and Yugoslavia by hitlerite Germany and its fascist allies in April 1941 (operations Marita and 25) had diametrically changed the political, military and strategic situation on the Balkan peninsula. Germany and Italy started the conquests and subordinating of other countries yet before the outbreak of the 2nd World War. In effect of nearly bloodless Italian aggression Albania lost its independence already on 7 April 1939 and was incorporated (12 April) into Italian empire. The king Ahmet bej Zogu ( Zog I) got deposed by the collaborationist Constituent Assembly and made for exile to Turkey. The Assembly addressed the king of Italy Victor Emmanuel III «with a request to accept the Albanian crown». The collaborationist government with a former prime minister Shefqet bej Vërlaci had been brought into being. But actually in Albania ruled the Italian governor Gen. Francesco Jacomoni di San Sarino. About a month after the Italian invasion on Albania, on 6 May 1939, 200 Albanian tribal chieftains signed the «pact of friendship» with Italy. On 13 July a not too big in numbers Albanian army had been merged with Italian forces. There had been created the Albanian Fascist Party (Partia Fashiste Shqiptare), which together with invaders used to terrorize the population protesting against new order. Intensified the exploitation of Albania’s natural resources (among others chromium and copper ores, brown coal, and oil), as well as the works concerning preparation of that tiny country to form a bridgehead for further conquests in the Balkans (development of communication network, roads, airfields etc.) Συνέχεια

    Before the storm

    In the end of October 1940 a beautiful Mediterranean autumn ruled in Rome and Athens. But to the Greco- Albanian frontier running through the wilderness of the Pindus plateau came a Balkan winter – cold, rainy, even snowy in upper parts of the mountains. In that frontier, which separated Greece from Italian- occupied Albania, since some time had been freezing soldiers of both sides: Italian, who by Mussolini’s will were about to march on Athens, and Greek, who were preparing to defend their country of the invasion. Italian soldiers expected a tourist march to Athens, after which they would promptly return to their homes. The commander of the Aquila Battalion from the 3rd Alpine Division (Giulia), Major Fatuzzo, on 27 October 1940 noted in his diary: Συνέχεια

    Codename MARITA

    Development of the situation in Greece had frustrated Germans’ hopes for quick conquest of Greece by Italy. Quite the contrary, Berlin contemplated a possibility to face a broader anti-fascist coalition in the Balkans, including Turkey siding with the British. Also the Bulgarian government warned Berlin that Yugoslavia also might change its policy. In those circumstances Adolf Hitler decided about an intervention in Greece. However, such an intervention required additional political manoeuvres. It was necessary to attract Bulgaria and Yugoslavia to the «Axis», neutralize Turkey, obtain Romania’s consent to increase the contingent of the German troops in that country, and obtain Hungary’s consent for transporting the troops via its territory. It was also important to mask all those actions in a way that would not alarm the Soviet Union. Moreover, the military operation against Greece had to be completed soon enough to engage the participating troops against the USSR before May 1941. Hence the obvious tendency had emerged to solve the Italo-Greek conflict by «peaceful» means. Politicians in Berlin expected that merely a threat of a German intervention would be enough to force Greece’s capitulation. Συνέχεια

    Fire in the Balkans

    Although politicians in Rome were talking about an occupation of the whole Greece, there was barely enough troops concentrated in Albania to seize Epirus. Bigger operations had to be improvised while the hostilities were already going on. Out of 140,000 men deployed in Albania 100,000 were in combat units: five infantry divisions, one armoured, and one alpine division. Moreover three cavalry regiments, one grenadier regiment and some smaller units were used to create the Coastal Group, which more or less equalled in strength to a division. Most of those forces were concentrated along the Epirus frontier. General Sebastiano Visconti Prasca exercised the command through the Supreme Command Albania (Superalba). On 24 October his forces were divided into two army corps: 25th or Ciamuria in Epirus under the command of Gen. Carlo Rossi, and 26th in Western Macedonia under the command of Gen. Gabriele Nasci. The Ciamuria Corps had to strike with the forces of the Division Ferrara (23rd Inf.) and the Armoured Division Centauro (131st Amd.) from the area of Tepelena and Gjirokastra on Kalpakion, Yannina and Arta. The Infantry Division Siena (51st Inf.) had to force the Kalamas River, and support the advance on Yannina. Συνέχεια

    WWII German attack on Greece (operation Marita)

    Greek drama. The combat spirit of the Greek army was high, but it had to perish before the technical superiority of the invaders.

    While the Army Eastern Macedonia and the forces of the 3rd Military District, deployed on the Bulgarian frontier, were falling apart under the blows of the German 12th Army, the troops commanded by Gen. Henry Maitland Wilson were still organizing defences along the line Aliakmon valley – Vermion mountains – lake Vegoritis – Kajmakcalan. The news about the Yugoslav debacle on the Vardar caused that Gen. Wilson began to worry that the enemy troops could reach the rears of his left wing. Upon an agreement with General Aléxandros Papagos it was decided that the left wing of the Greco-British troops would be evacuated from the sector Vegoritis – Kajmakcalan to the area of the pass Kirli Derven near Klidi, where they would build new defences blocking the northern approaches from Bitola. While the troops were already on the move, the news came that the enemy took Bitola. It meant that the Yugoslav defence in that area was broken, and the German command got an opportunity to engage more forces in Greece. Συνέχεια