Δελτίο πληροφοριών, ΑΡΚΦΟΡΣ/15 Δεκ 1944 1700

Εκ: Στρατηγ. ΑΡΚΦΟΡΣ
Προς: Διαφόρους

Α Π Ο Ρ Ρ Η Τ Ο Ν

ΔΕΛΤΙΟΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ  15.12.44  ώρα 1700.

1.     ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ. Ο εχθρός περισσότερον επιθετικός πέριξ  ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Σημαντικώς ολιγώτερον μαχητικός εις περιφέρειαν ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ.

2.     ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΜΕΥΣ. Αναφ. Δελτίον Πληροφοριών 15.12.44 ώρα 1100. Εις οικίαν του ΕΛΑΣ καταληφθείσαν υπό της 3ης Ελλην. Ταξ/χίας ανεκαλύφθησαν μεγάλαι ποσότητες εκκρηκτικών, πυρομαχικών και όπλων. Συνέχεια

Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949

Με τον όρο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949 εννοούμε την περίοδο ενόπλων συγκρούσεων που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα μεταξύ του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (υπό τον έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας) και του Ελληνικού Στρατού. Διήρκεσε από τον Μάρτιο του 1946 έως τον Αύγουστο του 1949 και είχε ως αποτέλεσμα την ήττα των κομμουνιστών ανταρτών. Ο Ελληνικός Εμφύλιος θεωρείται διεθνώς ως η πρώτη πράξη του ψυχρού πόλεμου στη μεταπολεμική ιστορία και ήταν η πολεμική σύγκρουση με τις μεγαλύτερες απώλειες που γνώρισε η χώρα από το 1830 έως σήμερα[5].

Παραδοσιακά σημείο έναρξης του Εμφυλίου Πολέμου θεωρείται η επίθεση ομάδας πρώην ανταρτών του ΕΛΑΣ υπό την ηγεσία του Αλέξη Ρόσιου («Καπετάν Υψηλάντης») στο Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου Πιερίας την νύχτα της 30ης Μαρτίου 1946. Η ομάδα του Ρόσιου σκότωσε 12 χωροφύλακες και εθνοφύλακες και πυρπόλησε τον Σταθμό, ως απάντηση στις εκτελέσεις, διώξεις, εξορίες και φυλακίσεις που υφίσταντο οι πολίτες που ανήκαν στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Συνέχεια

Αναμνήσεις στην Αθήνα, Την Καρδιά της Αντίστασης, Γιάννης Ιωαννίδης (γ.γ ΚΚΕ)

σελίδες 140-141

Θυμάμαι τή θέση τοΰ Γληνοΰ. Αυτός ιδιαίτερα τόνιζε τά πρόβλημα των βουλγάρων γιατί και περισσότερο άπό όλους αισθανόταν τήν πίεση τών άλλων πάνω σ’ αυτό. Μετά βγήκε καί ή υπόθεση εκείνη, ή προβοκάτσια τών γερμανών μέ τό σύμφωνο Ίωαννίδη – Δασκάλοφ.

Αυτοί θέλαν να τήν πατήσουμε μέ τό Βαλκανικό. Είδαν όμως ότι δεν πέσαμε σέ τέτοια προβοκάτσια, νά κάνουμε Ενα τέτοιο σύμφωνο μέ όλους μαζί. Ή Ίντέλιτζενς Σέρβις τά ήξερε, τά παρακολούθησε όλα αυτά. Άφοϋ λοιπόν είδε ότι άπό έκεΐ δέ βγαίνει τίποτα έπρεπε νά σκαρωθεί κάτι άλλο γιά νά καρφώσουν τόν Ίωαν­νίδη καί σκάρωσαν τό σύμφωνο Ίωαννίδη – Δασκάλοφ. Συνέχεια

Ο Τρίτος Γύρος (1946-1949) – Συνοπτική επισκόπηση

Έτος 1946

Οργάνωση-Δύναμη Ένοπλων Κομμουνιστών:
Το Φεβρουάριο του 1946, ο Ζαχαριάδης επέβαλε στην Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ τη μοιραία απόφαση »να προχωρήσει στην οργάνωση της νέας ένοπλης λαϊκής πάλης ενάντια στο μοναρχοφασιστικό κατεστημένο», με τη δικαιολογία ότι η δεξιά προέβαινε σε διώξεις κομμουνιστών.
Ένα μήνα αργότερα, μετά την απόφαση για επανάληψη του ένοπλου αγώνα, ο Ζαχαριάδης έφυγε για την Πράγα.
Περνώντας από τη Θεσσαλονίκη έδωσε εντολή στον πρώην καπετάνιο του ΕΛΑΣ Μάρκο Βαφειάδη να αρχίσει αμέσως την πολεμική εξόρμηση
Από το Μάρτιο άρχισε στις παραμεθόριες κυρίως περιοχές, η οργάνωση και ανάπτυξη ισχυρότερων ένοπλων κομμουνιστικών μονάδων, των λεγόμενων »Συγκροτημάτων».
Η δύναμη κάθε συγκροτήματος ανερχόταν σε 60-80 ενόπλους, οργανωμένους σε 2-3 διμοιρίες, με δύο ομάδες κατά διμοιρία. Δύο ως τρία »Συγκροτήματα» συνιστούσαν έν »Υπαρχηγείο» ή Τάγμα δυνάμεως 200-250 ενόπλων, με προϊστάμενα κλιμάκια τα »Περιφερειακά Αρχηγεία» και τα »Αρχηγεία Περιοχών».
Η αρχική δύναμη των 800 ενόπλων το Μάρτιο, συνεχώς αυξανόταν και μέχρι το Δεκέμβριο έφτασε τους 9.000 περίπου ενόπλους. Συνέχεια

Τό σχέδιο κατάληψης της Αθήνας, Ιωαννίδης Απομνημονεύματα

Γιάννης Ιωαννίδης (1900-1967)

Γιάννης Ιωαννίδης (1900-1967)

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Υπάρχει και μιά άλλη επιβεβαίωση τοϋ ότι έτσι βλέπαμε καί θέταμε τό ζήτημα.
Από τά μέσα τοϋ 1943 έγώ είπα στον Θόδωρο, στόν Εκτορα, νά kάνει ενα σχέδιο κατάληξης των Αθηνών μέ βάση τίς δυνάμεις πού υπάρχουν καί πού μπορούμε έμεϊς νά έχουμε καί τίς δυνάμεις πού Εχουν αυτοί καί που μπορούνε νά φέρουνε. Τό σχέδιο αυτό έγινε. Τό σχέδιο αυτό τό κράτησα έγώ όλον τόν καιρό.
Τό είχα κρυμμένο κάπου. Αυτό τό σχέδιο δέν τό πήρε υπόψη του του ό Σιάντος. Τό διάβασε φυσικά. Τό διάβασε καί δέν είπε ότι δέν είναι καλό καί επιστημονικά καμωμένο. Τό εϊχαν κάνει οί στρατιωτικοί πού αυτοί τά κανόνιζαν αυτά. Ήταν ένα σχέδιο πολύ καλό, πού αν έμεϊς τό χρησιμοποιούσαμε κατά τό Δεκέμβρη θά εΐχαμε όχι βέβαια ριζικές αλλαγές, αλλά καλύτερη κατάσταση. Δέ θά παθαίναμε αυτό τό πράγμα. Δέ θά βγαίναμε έτσι από την Αθήνα, δέ θά παθαίναμε αυτό νά βγούμε έτσι καί μάλιστα νά ΰποχρεωθοΰμε νά παραδώσουμε τά όπλα. Κατάλαβες;
Εμείς την Αθήνα θά τήν εΐχαμε πιασμένη, θά την εΐχαμε πάρει προτοϋ αυτοί προλάβουν νά πιάσουνε τίς θέσεις καί τά αϋτά τους. Αυτοί συγκέντρωσαν δυνάμεις από παντοΰ καί τίς φέράνε στην Αθήνα. Καί άπό τη Θεσσαλονίκη φέραν. Κατάλαβες;
‘Εμεΐς τους είπαμε νά τους χτυπήσουν, αυτοί όμως δέν τους χτύπησαν τους εγγλέζους καί τους άφησαν νά έρθουν στην Αθήνα. Τώρα αυτά είναι άλλη υπόθεση.. Συνέχεια

Κοινωνική σύνθεση ΚΚΕ την περίοδο των Δεκεμβριανών

3.Οι Ελληνες κομμουνιστες που στηριχθηκαν;Τι ειδους ατομα ηταν μελη του οπαδοι του ψηφοφοροι του; Ειδικα στην περιοδο της κατοχης 1940-1944;
Ας το δουμε αναλυτικα όπως βγαινει από τα απορρητα που εχουν δημοσιευθει και από γεγονοτα που εχουν περιγραφει.

Συνέχεια

Μια Ελληνίδα μανά μιλά

τις γυναίκες τις εγκύους με τη λόγχη τις τρυπούσαν
και τα έμβρυα από μέσα με λύσσα τα τραβούσαν.

Άλλος βρέθηκε πιο κάτω με τα νύχια του βγαλμένα,
και ο τρίτος μες το ρέμα με τα χέρια του κομμένα.

Άλλος βόγγιζε  πιο πέρα και  βοήθεια εκκαλούσε
κι ο κομμουνιστής από πάνω με κλοτσιές τον εχτυπούσε.

όλα ήταν πεταμένα στα ρυάκια με μανία.

Και παπάδες κρεμασμένοι  απ τα πόδια άνω κάτω

Μοναστρια και μονές εκαιγαν λεηλατούσαν
αν δεν έβρισκα να κλέψουν σκότωναν τους πυρπολούσαν.

Η κοπέλα την τιμή της θα έπρεπε να την πουλήσει
για να σώσει τη ζωή και να μην την αποκεφαλίσει.

Η μανούλα που κρατούσε το παιδί της αγκαλιά
έπρεπε για να χει γούστο να δεχθεί μια μαχαιριά.

Απ τα βλέμματα του γιου της μία μάνα βιασμένη,
την οργη της παει να κρυψει μεσ’ το έδαφος πεσμένη.

Σχισμένοι,  ματωμένοι,  δίχως δόντια,  δίχως μάτια
τα σκυλιά μέσα στο ρεμα τους έτρωγαν τα κομμάτια.

αταφοι έμειναν όλοι, πεταμένοι σαν ψοφίμια
και τα σπλάχνα τους τραβούσαν και οι γάτες και τα αγρίμια.

Τώρα έρχονται όλοι τούτοι, με τα λόγια και με τόνους
ότι είναι πατριώτες και δεν έπραξαν τους φόνους.

Ότι όμως και να κάνουν για να δικαιολογηθούν
ασυγχώρητη θα είναι πρέπει να τιμωρηθούν

οι νεκροί από τον τάφο την εκδικηση συζητούν
γιατι ναναι στη Βουλή μας και να μας εκπροσωπούν.

Μαυροφορεμένες μανες βρίσκονται σ’όλη τη χώρα
αφού έχασαν δικούς τους στου κομμουνισμού την μπόρα.

Η προετοιμασία για τον Γ’ Γύρο, Γιάννης Ιωαννίδης (γγ. ΚΚΕ)

Γιάννης Ιωαννίδης (τ. γγ. του ΚΚΕ), ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ εκδ ΘΕΜΕΛΙΟ

Στις σελίδες 255-256 του βιβλίου του «Αναμνήσεις» (Θεμέλιο, 1979) ο Γιάννης Ιωαννίδης (τ. γγ. του ΚΚΕ) μας ενημερώνει πως το ΚΚΕ κάνοντας παραπλανητικό ελιγμό, αποφάσισε το Μάιο του 1944 να στείλει στο Λίβανο υπουργούς του, από τις υπό έλεγχο του ΕΛΑΣ περιοχές στην Ελλάδα, για να πάρουν μέρος στην συμφωνία συνεργασίας μεταξύ των Ελληνικών πολιτικών δυνάμεων κατά και μετά την επικείμενη απελευθέρωση γιατί «μ’ αυτόν τον τρόπο θα εμποδίζαμε, θα βάζαμε φραγμό στους Εγγλέζους, θα τους πείθαμε ότι εμείς δεν πάμε να καταλάβουμε δια της βίας την εξουσία, για να μη μας φέρουν από πιο μπροστά στρατεύματά τους στην Ελλάδα και έτσι να τους πιάσουμε εμείς στον ύπνο και όχι αυτοί εμάς. Αυτή ήταν και η δική μου απόφαση, κυρίως η δική μου απόφαση.»

  • Στη σελίδα 267, αναφέρει «Από τα μέσα του 1943 εγώ είπα στον Θόδωρο, στον Έκτορα, να κάνει ένα σχέδιο κατάληψης των Αθηνών, με βάση τις δυνάμεις που υπάρχουν και μπορούμε εμείς να έχουμε και τις δυνάμεις που έχουν αυτοί και μπορούνε να φέρουνε. Το σχέδιο αυτό έγινε. Το σχέδιο αυτό το κράτησα εγώ όλον τον καιρό. Το είχα κρυμμένο κάπου. Ήταν ένα σχέδιο πολύ καλό, που αν εμείς το χρησιμοποιούσαμε κατά τον Δεκέμβρη, θα είχαμε όχι βέβαια ριζικές αλλαγές, αλλά καλύτερη κατάσταση. Δεν θα παθαίναμε τέτοιο πράγμα. Δεν θα βγαίναμε έτσι από την Αθήνα. Δε θα παθαίναμε αυτό, να βγούμε έτσι και μάλιστα να υποχρεωθούμε να παραδώσουμε τα όπλα
  • Στη σελίδα 321 μας λέει «Τότε είχες μια γενική γραμμή, κατεύθυνση και έβλεπες κάθε φορά τι μπορείς να κάνεις. Το ότι είχες αυτή την κατεύθυνση το δείχνουν το ότι προσανατόλιζες έτσι τον ΕΛΑΣ έστελνες μέσα στην Αθήνα όπλα, οργάνωνες έτσι τον ΕΛΑΣ της Αθήνας, για να ανταποκριθεί καλύτερα στην αποστολή του, είχες σχέδιο κατάληψης της Αθήνας, κτλ κτλ. Όλα αυτά είναι γεγονότα»
  • Στη σελίδα 322 σημειώνεται ότι το στέλεχος του ΚΚΕ Θόδωρος Μακρίδης (Έκτορας), ένας από τους ιδρυτές της κεντρικής στρατιωτικής επιτροπής του ΕΛΑΣ, είχε αναφέρει σε έκθεσή του, ότι η πρώτη επεξεργασία του σχεδίου κατάληψης των Αθηνών από τον ΕΛΑΣ είχε γίνει ήδη από τον Αύγουστο του 1943 (σημ. δική μου : Πριν την σύναψη ΑΝΑΚΩΧΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ και την εξαπόλυση επίθεσης των ρεμαλιών εναντίον των ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ) και η δεύτερη πραγματοποιήθηκε το Νοέμβριο του 1943.
  • Στις σελίδες 329,336,343 ο Ιωαννίδης ο οποίος έχοντας κάνει εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας βγήκε από το νοσοκομείο στις 2 Δεκεμβρίου συμπληρώνει: «Εκεί στο νοσοκομείο που βρισκόμουν εγώ ήρθαν όλα τα μέλη του Πολιτικού γραφείου και εκεί πήραμε απόφαση ότι εμείς θα χτυπηθούμε με τους Εγγλέζους. Οι υπουργοί μας ήταν ακόμα στην κυβέρνηση, δεν είχαν παραιτηθεί. Έπρεπε να κάνουμε ορισμένους ελιγμούς, ξέρω γω… » και συνεχίζει : «Το κακό είναι ότι από την 1η του Δεκέμβρη συγκροτήθηκε η ΚΕ του ΕΛΑΣ. Εγώ το έμαθα αργότερα. ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ Ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΚΕ ΤΟΥ ΕΛΑΣ, ΑΛΛΑ ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ 3ΗΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ… τώρα μαθαίνω ότι την 1η του Δεκέμβρη έκανε την ΚΕ του ΕΛΑΣ και έστειλε τις ανάλογες διαταγές» και μετά :«ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΡΑ ΟΜΩΣ ΕΓΩ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ 1Η ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΕΙΧΑΝ ΠΑΡΕΙ ΔΙΑΤΑΓΗ ΟΛΟΙ… Ε, αυτό το πράγμα δεν το ήξερα ούτε εκείνη τη στιγμή. Δε μου το ‘πε κανένας. Ούτε ο Γιώργης μου το ‘πε. ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΔΩΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΣΤΙΣ 3 ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ. ΟΤΑΝ ΕΜΑΘΑ ΟΤΙ Η ΚΕ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΗΝ 1Η ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ, ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΜΕΝΑ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ Ν’ ΑΡΧΙΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ.»

Το σχέδιο κατάληψης της Αθήνας.

  • ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Υπάρχει και μια άλλη επιβεβαίωση του ότι έτσι βλέπαμε και θέταμε το ζήτημα. Από τα μέσα του 1943 εγώ είπα στον Θόδωρο, στον Έκτορα, να κάνει ένα σχέδιο κατάληψης των Αθηνών με βάση τις δυνάμεις πού υπάρχουν και πού μπορούμε εμείς να έχουμε και τις δυνάμεις πού Έχουν αυτοί και που μπορούνε να φέρουνε. Το σχέδιο αυτό έγινε. Το σχέδιο αυτό το κράτησα εγώ όλον τον καιρό.
    Το είχα κρυμμένο κάπου. Αυτό το σχέδιο δεν το πήρε υπόψη του ό Σιάντος. Το διάβασε φυσικά. Το διάβασε και δεν είπε ότι δεν είναι καλό και επιστημονικά καμωμένο. Το είχαν κάνει οι στρατιωτικοί πού αυτοί τα κανόνιζαν αυτά. Ήταν ένα σχέδιο πολύ καλό, πού αν εμείς το χρησιμοποιούσαμε κατά το Δεκέμβρη θα είχαμε όχι βέβαια ριζικές αλλαγές, αλλά καλύτερη κατάσταση. Δε θα παθαίναμε αυτό το πράγμα. Δε θα βγαίναμε έτσι από την Αθήνα, δε θα παθαίναμε αυτό να βγούμε έτσι και μάλιστα να υποχρεωθούμε να παραδώσουμε τα όπλα. Κατάλαβες;
    Εμείς την Αθήνα θα την είχαμε πιασμένη, θα την είχαμε πάρει προτού αυτοί προλάβουν να πιάσουνε τις θέσεις και τα αυτά τους. Αυτοί συγκέντρωσαν δυνάμεις από παντού και τις φέράνε στην Αθήνα. Και από τη Θεσσαλονίκη φέραν. Κατάλαβες;
    Εμείς τους είπαμε να τους χτυπήσουν, αυτοί όμως δεν τους χτύπησαν τους εγγλέζους και τους άφησαν να έρθουν στην Αθήνα. Τώρα αυτά είναι άλλη υπόθεση..
  • ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Σχετικά με το σχέδιο ενέργειας για την κατάληψη της Αθήνας υπάρχει κάτι πού δε θυμάμαι αν σου το ανέφερα. Ό Μακρίδης, στην έκθεση του, γράφει για την επεξεργασία αυτού του σχεδίου τον Αύγουστο του 1943 και για τη δεύτερη επεξεργασία του κατά το Νοέμβρη του ίδιου χρόνου. Αυτό έγινε γιατί ό Μαρτυρώντας (Φάνης) είχε ορισμένες διαφωνίες. Αυτές συζητήθηκαν μεταξύ Μακρίδη   Μπαρτζιώτα και διατυπώθηκε το τελικά σχέδιο με ορισμένες αλλαγές ασήμαντες. Αυτά λέει ό Μακρίδης…
  • ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Δεν ξέρω. Εγώ πήρα το τελικό κείμενο του σχεδίου υπογραμμένο.
  • ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Ό Μπαρτζιώτας, στη βιογραφική έκθεση του, απαντώντας σ’ αυτά πού λέει ό Μακρίδης γι’ αυτό το ζήτημα, γράφει ότι αυτά πού λέει ό Μακρίδης δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Γιατί, λέει ό Μπαρτζιώτας, όταν ήρθε ό Μακρίδης και κάναμε συζήτηση πάνω στις παρατηρήσεις πού είχα εγώ για το σχέδιο και με τις οποίες αυτός δε συμφωνούσε, τον έθετα το ερώτημα: «Τί θα γίνει στην περίπτωση πού θα επέμβουν οι άγγλοι όταν εμείς τραβήξουμε για την εκπλήρωση αυτοί του σχεδίου;» Στο ερώτημα αυτό ό Μακρίδης απάντησε: «Αν επέμβουν οι άγγλοι είμαστε χαμένοι. Δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με τους άγγλους». Αυτά γράφει ό Μπαρτζιώτας.
  • ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Δεν ξέρω αν ειπώθηκε τέτοιο πράγμα. Ό Μακρίδης τί λέει γι’ αυτό τα ζήτημα;
  • ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Ό Μακρίδης δε λέει τέτοιο πράγμα. Λένε ότι συζήτησαν και επέφεραν μικροαλλαγές χωρίς καμία σημασία. Όμως αυτό το σχέδιο δεν εφαρμόσθηκε αργότερα κατά το Δεκέμβρη. Αυτό τώρα πού θέτει ό Μπαρτζιώτας δεν ξέρει κανείς κατά πόσο ανταποκρίνεται ή όχι στην πραγματικότητα. Πρέπει ξανά να ρωτηθεί και ό Μακρίδης αν είπε ή όχι τέτοιο πράγμα…
  • ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Δεν μπορεί να είπε τέτοιο πράγμα.
  • ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Δυστυχώς δεν υπάρχει τα ίδιο το σχέδιο για να δει κανείς…
  • ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; ΠΩΣ δεν υπάρχει. Το σχέδιο υπάρχει εδώ…
  • ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Υπάρχει εδώ στο Αρχείο;
  • ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Βέβαια. Υπάρχει εδώ στο Αρχείο. Αυτό το ξέρω καλά. Δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και πώς θα έχεις το λαό μαζί σου. Και μένα με ενδιέφερε κι αυτό. Τάπα και στην 11η Ολομέλεια. Εμείς στηριζόμασταν στον ΕΛΑΣ πού τον οργανώναμε και τον εξοπλίζαμε και στις δυνάμεις του λαού, ό όποιος θα μας βοηθούσε οπωσδήποτε. Γιατί εκείνοι πού θα ρίχνονταν στη πάλη μαζικά ήταν ό λαός, αυτοί πού επηρεάζαμε εμείς. Και αυτοί μπορεί να μην ήταν περισσότεροι από αυτούς πού δεν είχαν κερδηθεί εντελώς με τη λαοκρατία και το αυτά, αλλά ήταν πολύ μεγάλη μάζα. Πολύ μεγάλη μάζα και άνθρωποι διατεθειμένοι να βάλουν το κεφάλι στον τουρβά. Αυτό το ξέραμε. Κι αυτό αποδείχτηκε από τις πρώτες μέρες με τις διαδηλώσεις πού γινόταν αμέσως με την απελευθέρωση. Το τί γινόταν τότε, αυτό ήταν πολύ μεγάλο πράγμα. Έβλεπες την κοσμοθάλασσα εκεί πέρα να φωνάζει, να κάνει, να δείχνει. Και κάθε μέρα στα γραφεία της Κεντρικής Επιτροπής να φωνάζουν ζήτω, να μάς βγάζουν στα μπαλκόνια ξέρω Γή, να γίνεται σαματάς κυριολεκτικά. Όλοι πια ήταν επί ποδός. Έτσι. Όλη τη μέρα συγκεντρώσεις… Δεν μπορούμε τώρα… Εμείς κυρίως στο λαό έπρεπε να βασιστούμε και στο ένοπλο τμήμα του λαού πού ήταν ό ΕΛΑΣ. Είχαμε και την ΟΠΛΑ και είχαμε και άλλους. Εμείς είχαμε την ΟΠΛΑ και ξέραμε όλους τους συνεργάτες των γερμανών. Εμείς είχαμε επισημάνει μαζί με τον Στέργιο τον Αναστασιάδη, εγώ ήμουν στην Αθήνα, δεν είχα ακόμη αρρωστήσει, είχαμε επισημάνει τα πρόσωπα εκείνα πού με την πρώτη ρήξη θα έπρεπε να πιάσουμε και να εξουδετερώσουμε. Ώστε αυτοί, οι εγγλέζοι και οι άλλοι, να μην έχουν άνθρωπο πού να τους εξυπηρετήσει. Αυτή ή σκέψη μου ήταν σκέψη πού την κάναμε μαζί με τον Γληνό προτού ακόμη βγούμε στο βουνό. Ό Γληνός είχε αυτή τη σκέψη επειδή είχε και πείρα άπα τα αλλά πραξικοπήματα πού γινόντουσαν από παλιά στην Αθήνα. Και μούλεγε: «Γιάννη, θα πιάσουμε πέντε έξι χιλιάδες ανθρώπους στην Αθήνα και στον Πειραιά και μια αντίστοιχη αναλογία στη Θεσσαλονίκη και σε μερικές άλλες μεγάλες πόλεις. Θα τους πιάσουμε ξαφνικά με μια έφοδο, εφόσον θα ξέρουμε πού κάθεται καθένας από αυτούς, θα τους πιάσουμε, θα τους εξουδετερώσουμε και έπειτα αυτοί θα μείνουν ξεκρέμαστοι. Γιατί δε θάχουν με ποιους να τους αντικαταστήσουν. Κι αυτοί που θα μείνουν, γιατί με πέντε έξι χιλιάδες δεν τους πιάνεις όλους, θα χώσουν το κεφάλι τους στο καβούκι και δε θα κινηθούν». Και έτσι ήταν δηλαδή.

Τα Δεκεμβριανά, Γεώργιος Λεονταρίτης, 12-12-2004

Την περασμένη Κυριακή, ένας κόσμος που δεν έχε υποστει … «εθνική αμνησία»
και εξακολουθεί, σε πεισμα των χαλεπών καιρών που διανύουμε, να τιμά την ιστορία του κι εκείνους που έπεσαν για κάποια ιδανικά, μαζεύτηκε στον Μακρυγιάννη. Τα παλιά χρόνια, ε­τε, είχαμε κυβέρνηση της ΕΡΕ. είτε της Ενώσεως Κέντρου, η
πολιτική ηγεσία, και πρωτος ο Βασιλεύς- Παύλος και κατόπιν ο Κωνσταντίνος – έδιναν το παρόν σε αυτήν την τελετή, και δικαίως. Είναι μεγάλη αυτή η επέτειος, διότι εάν το 1944 έπεφτε το Σύνταγμα Χωροφυλακής του Μακρυγιάννη, οι εξελίξεις κατά τις τραγικές εκείνες ημέρες, μπορούσαν να έχουν ανυπολόγιστες συνέπειες για την πόρε ία του Έθνους μας. Οι στίχοι από το εμβατήριο γι’ αυτήν την εποποιία, αποδίδουν πιστά την ατμόσφαιρα της φοβερής μάχης:

«Εμπρός παιδιά με μια καρδιά η σάλπιγγα σημαίνει κι η μάνα Ελλάς, η μάνα Ελλάς από εμάς προσμένει…» Συνέχεια

Πώς φθάσαμε στη «Ματωμένη Κυριακή»

ΣΤΑΘΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ
Δεν υπάρχει αμφισβήτηση για τις ευθύνες της ηγεσίας του KKE στα «Δεκεμβριανά». Τις έχουν παραδεχθεί πολλά χρόνια αργότερα οι περισσότεροι ηγέτες του. Οπως για την παράταση των συγκρούσεων και μετά την πρώτη εβδομάδα έχει ευθύνες ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου. Ευθύνες όμως έχει και η Βρετανία, η οποία, πολύ προτού πέσουν οι πυροβολισμοί στην πλατεία Συντάγματος εκείνη την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 1944, είχε αποφασίσει να επέμβει δυναμικά στην Ελλάδα έστω και αν «δεν έχει προηγηθεί κάποια εμφανής κρίση». Το γράφει ο ίδιος ο Γουίνστον Τσόρτσιλ στα Απομνημονεύματα του B´ Παγκοσμίου Πολέμου, το τεκμηριώνουν βρετανοί ιστορικοί καταλογίζοντας σοβαρές ευθύνες στον τότε πρωθυπουργό τους για τα γεγονότα που σημάδεψαν καθοριστικά τη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας.

Ο από βορρά κίνδυνος
Από τη στιγμή που, στα μέσα του 1943, έσπασε το Ανατολικό μέτωπο και οι σοβιετικές δυνάμεις άρχισαν να προχωρούν προς την Ευρώπη, τη Βρετανία, τον Τσόρτσιλ ιδιαίτερα, άρχισε να απασχολεί το πώς θα συγκρατηθεί η σοβιετική πλημμυρίδα μακριά από τις βόρειες ακτές της Μεσογείου ώστε να μην κινδυνεύσει η βρετανική κυριαρχία στην ευρύτερη περιοχή Σουέζ – Μέσης Ανατολής. Ο άγγλος ιστορικός Ντέιβιντ Κλόουζ είναι σαφής σε αυτό. H Βρετανία, γράφει, πίστευε ότι η Ρωσία θα προχωρούσε από τη Βουλγαρία προς την Ελλάδα και ότι το KKE ήταν «μια ρωσική εμπροσθοφυλακή». Οταν η εισήγηση του βρετανού πρωθυπουργού να γίνει εισβολή στα Βαλκάνια, αρχίζοντας από την Ελλάδα ενωρίς την άνοιξη του 1944, απορρίφθηκε από τον Αϊζενχάουερ και βρετανούς επιτελείς ως «άνευ στρατηγικού ενδιαφέροντος», η Βρετανία αποφάσισε να συγκρατήσει «τουλάχιστον την Ελλάδα». Εβλεπε ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα προχωρούσαν προς την Ελλάδα, όπου «φιλικές της δυνάμεις […] ένοπλα τμήματα του ΕΛΑΣ υπό την εποπτεία του KKE […] ευχαρίστως θα συνεργάζονταν» με τον Ερυθρό Στρατό.
Τον Ιούλιο του 1944 ο αρχηγός του βρετανικού Γενικού Επιτελείου Στρατού στρατηγός Αλαν Μπρουκ προειδοποιεί την κυβέρνησή του ότι «κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη δεν είναι πλέον η Γερμανία, είναι η Ρωσία». Και ο λόρδος Σέλμπορν, αρχηγός της Υπηρεσίας Ειδικών Επιχειρήσεων (SOE), λίγες ημέρες αργότερα σε «εμπιστευτικό σημείωμα» προς τον Τσόρτσιλ τού υπενθυμίζει: «Αποτελεί μέρος της πολιτικής μας εδώ και αρκετό διάστημα να κρατήσουμε τους Ρώσους έξω από την Ελλάδα». Ο λόρδος ασφαλώς είχε υπόψη του προγενέστερη αναφορά του πράκτορα της SOE Τζον Στίβενς, με ημερομηνία 12 Οκτωβρίου 1943, ο οποίος τόνιζε: «… στόχοι της βρετανικής κυβέρνησης στην Ελλάδα είναι […] να έχει στη μεταπολεμική Ελλάδα μια σταθερή κυβέρνηση φιλική προς τη Μεγάλη Βρετανία και, ει δυνατόν, μια συνταγματική μοναρχία». Πολλά χρόνια αργότερα, τη δεκαετία του ’80, ο αντισυνταγματάρχης Νίκολας Χάμοντ, υπαρχηγός της βρετανικής αποστολής στην Ελεύθερη Ελλάδα, αποκάλυψε ότι «από πολλού» προέτρεπε τη βρετανική κυβέρνηση για «άμεση βρετανική στρατιωτική επέμβαση στην Ελλάδα».
Το σχέδιο του Τσόρτσιλ
Δεν ήταν εύκολο κάτι τέτοιο. Ο Τσόρτσιλ ομολογεί ότι «είχε πρόβλημα» πώς να θέσει το ζήτημα στον Στάλιν και πώς να φέρει με το μέρος του τον Ρούζβελτ. Μεθοδεύει λοιπόν την εξουδετέρωση των (ενδεχόμενων) αντιρρήσεών τους αρχίζοντας από τους Ρώσους. Στις 5 Μαΐου 1944 ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών Αντονι Ιντεν καλεί στο Φόρεϊν Οφις τον σοβιετικό πρεσβευτή στο Λονδίνο Φέοντορ Γκούσεφ και του «υποδεικνύει» να μείνει η Ελλάδα «εκτός των στρατιωτικών σχεδίων» του Σοβιετικού Στρατού. Εναντι αυτού, η Βρετανία «θα παύσει να έχει οποιοδήποτε ενδιαφέρον» για τη Ρουμανία. Κλασικό παζάρι – μου δίνεις, σου δίνω. Ο Ιντεν ήθελε και κάτι άλλο: να ειδοποιηθεί ο σοβιετικός πρεσβευτής στο Κάιρο Νικολάι Νόβικοφ ότι καλό θα ήταν να «συμβουλεύσει τους Ελληνες που τον επισκέπτονται ότι καθήκον και του EAM όπως και όλων τους είναι να ενωθούν υπό την κυβέρνηση Παπανδρέου…». Παρενθετικά προσθέτω ότι δυόμισι μήνες αργότερα, προς τα τέλη Ιουλίου, αιφνιδίως το KKE και το EAM αποφασίζουν να μετάσχουν στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Εκείνες τις ημέρες, στις 25 Ιουλίου 1944, είχε φθάσει στην Ελεύθερη Ελλάδα ο σοβιετικός «ταγματάρχης» Γκριγκόρι Ποπόφ (ψευδώνυμο, φυσικά, σοβιετικού διπλωμάτη, όπως έγινε αργότερα γνωστό).
Παράλληλα η Βρετανία ετοιμάζει και τη στρατιωτική επέμβαση για να διασφαλίσει τα συμφέροντά της στην Ανατολική Μεσόγειο. Τον Ιούλιο με εντολή του Τσόρτσιλ οι αρχηγοί των βρετανικών Γενικών Επιτελείων εξετάζουν την «κατάσταση στο ευρύ μέτωπο της Μεσογείου» και συγκεκριμένα την «υπόδειξή» του να ετοιμαστεί δύναμη 80.000 ανδρών για αποστολή «στην Ελλάδα οποτεδήποτε στο άμεσο μέλλον». Οι στρατηγοί κρίνουν ότι είναι αδύνατον να συγκροτηθεί εκστρατευτική δύναμη τόσων ανδρών – η συμμαχική επίθεση στην Ιταλία συναντούσε προβλήματα και απαιτούσε συνεχώς νέες δυνάμεις – αλλά αποφασίζουν να «εξοικονομηθεί δύναμη 10.000 ανδρών […] ώστε να έχουν υπό έλεγχο την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη» τουλάχιστον. H απόφασή τους γίνεται δεκτή από τη βρετανική κυβέρνηση στις 9 Αυγούστου.
Ο Τσόρτσιλ σπεύδει στη Ρώμη στις 21 Αυγούστου για να «οριστικοποιήσει τα σχέδια των δυνάμεων που θα ήταν έτοιμες να σταλούν […] ανά πάσα στιγμή». Είναι η ημερομηνία που διαμορφώθηκε η βρετανική επέμβαση στην Ελλάδα και προκαθορίστηκαν σχέδια για την αντιμετώπιση παντός ενδεχομένου. Εκείνη την ημέρα καταστρώθηκε η «Επιχείρηση Μάννα» με διοικητή επιχειρήσεων τον στρατηγό Ρόναλντ Σκόμπι υπό τον στρατηγό Χένρι Μέιτλαντ Γουίλσον, ανώτατο διοικητή των συμμαχικών δυνάμεων Μεσογείου, και με στρατηγείο στην Καζέρτα της Ιταλίας. Ο πολιτικός έλεγχος της «επιχείρησης» ανετέθη στον υπουργό Χάρολντ Μακμίλαν, προσωπικό φίλο του Τσόρτσιλ. Αμεσος στόχος της «επιχείρησης» δεν είναι η εκδίωξη των Γερμανών από την Ελλάδα. Είναι εντυπωσιακά αποκαλυπτικός ο Τσόρτσιλ όταν, σε «εμπιστευτικό σημείωμα» που στέλνει στον στρατηγό Γουίλσον με τον προσωπικό γραμματέα του Τζον Κόλβιλ, του καθορίζει: «Είναι ιδιαιτέρως επιθυμητό να παρουσιαστούμε αιφνιδιαστικά (στην Αθήνα) χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια εμφανής κρίση. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να αναχαιτίσουμε το EAM […] H ελληνική κυβέρνηση (Παπανδρέου) δεν γνωρίζει τίποτε για αυτό το σχέδιο και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αντιληφθεί το παραμικρό».
«H συνάντηση των ποσοστών»
Τα μηνύματα που έφθασαν στο Φόρεϊν Οφις από το Κρεμλίνο για το «πάρε – δώσε» των Ιντεν και Γκούσεφ κρίθηκαν απολύτως ικανοποιητικά ώστε να γίνει και το τελικό βήμα. Ο Τσόρτσιλ, έχοντας καταστρώσει τα στρατιωτικά σχέδια «αναχαίτισης του EAM», αναχωρεί για τη Μόσχα και στις 9 Οκτωβρίου συναντάται με τον Στάλιν για να συζητήσουν «ζητήματα συμμαχικών σχέσεων […] καθώς η νίκη των Συμμαχικών δυνάμεων είναι πλέον εξασφαλισμένη», έγραψε η «Πράβντα» τρεις ημέρες αργότερα. Εκείνο που δεν έγραψε ήταν ότι η συνάντηση – γνωστή πλέον ως «η συνάντηση των ποσοστών» – είναι ότι οι δύο ηγέτες επισημοποίησαν τα όσα είχαν συζητήσει οι Ιντεν και Γκούσεφ στο Λονδίνο, ότι ο Στάλιν «στην πράξη έδινε εγγύηση για μη ανάμειξη των Σοβιετικών στην Ελλάδα». Το πεδίο ήταν τώρα ελεύθερο για τους Βρετανούς. Φθάνοντας στο Λονδίνο από τη Μόσχα ο Τσόρτσιλ επανέρχεται σε όσα είχαν συμφωνηθεί στη Ρώμη και δίνει εντολή στον στρατηγό Γουίλσον να «αντιμετωπίσει το ταχύτερον το ζήτημα της αποστολής ισχυρού στρατιωτικού σώματος από τις δυνάμεις σας […] στην Ελλάδα». Ο βρετανός πρωθυπουργός θα γράψει πολλά χρόνια αργότερα ότι «δεν είχε πειστεί […] δεν ήταν πολύ βέβαιος ότι ο Στάλιν θα τηρούσε όσα είχαμε πει σ’ εκείνο το άχαρο γραφείο του Κρεμλίνου εκείνο το απόγευμα» (της 8ης Οκτωβρίου). Γι’ αυτό πίεζε τον Γουίλσον να κινηθεί. Ο Στάλιν όμως τήρησε τη συμφωνία. Αλλά τον Τσόρτσιλ είχε κυριεύσει ένας μικροπανικός μήπως το KKE και ο ΕΛΑΣ καταλάβουν την εξουσία ευθύς με την αποχώρηση των Γερμανών, «μήπως η κατάσταση (σ.σ.: στην Ελλάδα) διαλυθεί προτού φθάσουμε εμείς», όπως ο ίδιος γράφει. Ο πρωθυπουργός «γίνεται όλο και περισσότερο εμπαθής εναντίον των Κομμουνιστών […] ιδιαίτερα εναντίον του ΕΛΑΣ και του EAM στην Ελλάδα», σημειώνει με απορία στο Ημερολόγιό του ο Τζον Κόλβιλ, προσωπικός γραμματέας του Τσόρτσιλ. H απορία του γίνεται έκπληξη όταν ο Τσόρτσιλ στις 4 Δεκεμβρίου, λίγες μόνο ώρες μετά τους πρώτους πυροβολισμούς στην Αθήνα, του υπαγορεύει τηλεγράφημα προς τον Σκόμπι στο οποίο, μεταξύ άλλων, έλεγε: «… μη διστάσετε να ενεργήσετε ως να βρίσκεστε σε μία μόλις καταληφθείσα υπό του στρατού πόλη όπου έχει εκραγεί επαναστατικό κίνημα».
H εντολή για την επέμβαση
Εναν μήνα από την απελευθέρωση της Αθήνας και ενώ η κατάσταση στην πόλη παραμένει ήρεμη, ο Τσόρτσιλ θέλει βρετανική στρατιωτική επέμβαση. Σε επιστολή του στον Αντονι Ιντεν με ημερομηνία 7 Νοεμβρίου γράφει: «Λαμβανομένου υπ’ όψιν του τιμήματος το οποίο κατεβάλαμε για να πετύχουμε από τη Ρωσία να έχουμε ελεύθερα τα χέρια στην Ελλάδα δεν θα έπρεπε να διστάσουμε να χρησιμοποιήσουμε βρετανικά στρατεύματα για να υποστηρίξουμε την ελληνική βασιλική κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου. Τούτο συνεπάγεται την βεβαία επέμβαση ορισμένων βρετανικών στρατευμάτων […]. Ο κ. Παπανδρέου μπορεί ασφαλώς να απαγορεύσει την έκδοση εφημερίδων του EAM […] Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι θα έχουμε σύγκρουση με το EAM…». Αυτά τρεις εβδομάδες πριν από τους πυροβολισμούς της πλατείας Συντάγματος. Στα Απομνημονεύματά του ο βρετανός πρωθυπουργός ομολογεί ότι είχε αντιληφθεί πολύ ενωρίς ότι «ετοιμαζόταν μια επανάσταση του EAM και στις 15 Νοεμβρίου ο στρατηγός Σκόμπι πήρε διαταγή να λάβει σχετικά αντίμετρα». Και τη Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου, όπως γράφει, «τη στιγμή εκείνη ανέλαβα τον άμεσο έλεγχο της υπόθεσης […] διέταξα τον στρατηγό Σκόμπι και τους 5.000 βρετανούς στρατιώτες του […] να επέμβουν, να ανοίξουν πυρ εναντίον των ατίμων επιτιθεμένων» κομμουνιστών.
Οι στόχοι της πολιτικής που καθορίστηκε στο Λονδίνο πριν από ενάμιση χρόνο επιτεύχθηκαν. Τα βρετανικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο διασφαλίστηκαν.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
G.Μ. Alexander: The Demobilization Crisis of November 1944, Λονδίνο, 1984.
Ρ. Audy, R. Clogg: British Policy towards Wartime Resistance in Yugoslavia and Greece; Macmillan, Λονδίνο, 1975.
Winston Churchill: Απομνημονεύματα του B´ Παγκοσμίου Πολέμου, τόμος Στ´, Αθήνα, 1955.
David Close: The Greek Civil War, 1943-1950 Routledge, Λονδίνο, 1993.

D. Dilks: British political aims in Central, Eastern and Southern Europe, 1944, Macmillan, Λονδίνο, 1988.
F. Hinsley: British Intelligence in the Second World War, τόμος 3ος, HMSO, Λονδίνο, 1988.
J.Ο. Iatrides: Revolt in Athens, Prinston UP, 1972.
Η. Richter: British Intervention in Greece. From Varkiza to Civil War; Merlin Press, Λονδίνο, 1985.

Το ΒΗΜΑ, 05/12/2004 , Σελ.: B46
Κωδικός άρθρου: B14333B461
ID: 266740

Τα Δεκεμβριανά, περ. Λαβύρινθος, 7 Ιαν 2004

Τα δεκεμβριανα είναι χαρακτηριστικη περιπτωση εξεγερσεως ενός αριστα οργανωμενου οχλου από το ΚΚΕ.Το πώς εξεγειρονται δηθεν αυθορμητα οι οχλοι εχει περιγραφει από κοινωνιολογους όπως ο Γουσταύος Λεμπόν ,ο Ευάγγελος Λεμπέσης,ο εγκληματολογος Γαρδίκας κτλ.Είναι ολόκληρη επιστήμη την οποία έθεσαν σε εφαρμογή οι πάσης φύσεως κομμουνιστές στον εικοστο αιώνα για αυτό ειδαμε το φαινόμενο πολλών κομμουνιστικών εξεγέρσεων κατά πανομοιότυπο τρόπο σε πολλες χώρες του κόσμου με τα ιδια αιτήματα.Ελευθερία,δημοκρατία δικαιοσύνη,ισότητα (λέξεις ασαφείς ως επί τι πλείστον, ο καθένας τίς ορίζει οπως θέλει) .Υπάρχουν και άλλα .Εκδημοκρατισμός στρατού,σωμάτων ασφαλείας κτλ διότι οι κομμουνιστες απλώς διά του εκδημοκρατισμού θέλουν να διαβρωσουν αυτές τις δυνάμεις για να μην υπάρξει αντίπαλο δέος όταν θα ερθει η ωρα της εξεγέρσεως.Και εσεις ο ιδιος υποστηρίζεται ορθώτατα ότι προβοκάτορας του ΚΚΕ εντός της αστυνομίας ήταν αυτος που έριξε την πρωτη τουφεκιά. Ο Βαφειάδης περιγραφει στον 5ο τομο των απομνημονευματων του ότι το πλησίασνα δυο άτομα από την ηγεσια του ΚΚΕ όταν ήταν Κομματαρχης Θεσσαλονικης να ζητησουν τηννσυνεργασια του για την δολοφονια υψηλοβαθου στελεχους το 1946 <<ώστε να ζεσταθει το κλιμα και να εξεγερθει ο δημοκρατικος λαός>>. Συνέχεια

Μάχη ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ – Συνέντευξη Γεώργιου Σαμουήλ, Συνταγματάρχου Χωροφυλακής, Διοικητή Συντάγματος Χωροφυλακής ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ

«…Αναρίθμητα εγκλήματα διεπράχθησαν κατά τις τραγικές εκείνες ημέρας του Δεκεμ­βρίου καί σιωπηρές ανατριχιαστικές τραγωδίες εκτυλίχθησαν στα υπόγεια άντρα της αιμοδιψούς «Πολιτικοφυλακής», από επαγγελματίες δήμιους, όπως στα διυλιστήρια της ΟΥΛΕΝ, την Καισαριανή, την Κοκκινιά, τον Άγιο Ιωάννη τον Ρέντη, τον Βύρωνα, το Γηροκομείο, τα Τουρκοβούνια, στην Κυψέλη, το Περιστέρι, την Δραπετσώνα, την Καλλιθέα καί εις πολλά αλλά μέρη.

Οι άνδρες της Χωροφυλακής, της Αστυνομίας Πόλεων καί των Εθνικών Δυνάμεων πού είχαν την οικτράν τύχη νά πέσουν στα νύχια των ελασιτών υπέστησαν τα πάνδεινα. Εθανατώθησαν σαδιστικά καί ανεσκολοπήσθησαν. Ετέθησαν σιδηροδέσμι­οι επί της πυρός καί άλλοι εξετελέσθησαν με πελέκεις. H λύσσα των έαμοελασιτών του Δεκεμβρίου ήτο πρωτοφανής. Ουδέποτε στην ιστορία του ‘Έθνους παρετηρήθη το φαινόμενού της ομαδικής αυτής εγκληματικής παρακρούσεως καί ουδέποτε άλλοτε ή ανθρώπινη φαντασία συνέλαβε μεγαλύτερα καί τόσον φρικτά σε έμπνευση εγκλήματα… Συνέχεια

ΣΥΝΕΔΡΙΟ “Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ: ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΡΚΙΖΑ ΣΤΟ ΓΡΑΜΜΟ”

Επιμέλεια δημοσιογραφικών περιλήψεων: Θανάσης Τσακίρης
(Υποψήφιος διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης Πανεπιστημίου Αθηνών)
τηλ. 9967543, 3284932, 0977-668136
Ε-mail: tsakthan@compulink.gr και tsakthan@hotmail.com

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 1999

ΕΝΑΡΞΗ: “Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ: ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑ”
Πρόεδρος: Ηλίας Νικολακόπουλος, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ο JOHN O. IATRIDES, καθηγητής του Southern Connecticut State University, στην εισήγησή του με τίτλο “Ο Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος στο διεθνές του πλαίσιο: μια επανεκτίμηση”, τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι “οι εμφύλιοι πόλεμοι αποτελούν βίαιες ενδο-κρατικές συγκρούσεις που, πολύ συχνά, προσδιορίζονται από εξωτερικούς παράγοντες”. Οι βαθύτερες αιτίες του συγκεκριμένου εμφύλιου πολέμου ήταν τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές και εντοπίζονται στις πρώτες δεκαετίες του λήγοντα αιώνα. Όμως ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αποτέλεσε τον καταλύτη μιας και απαξίωσε, διέλυσε και διασκόρπισε τους παραδοσιακούς μηχανισμούς διακυβέρνησης και τις πολιτικές ελίτ. Έτσι προσφέρθηκε μια μοναδική στα χρονικά ευκαιρία στο ΚΚΕ να επιδιώξει, από θέση σχετικής ισχύος, την υλοποίηση των επαναστατικών στόχων του, μέσω πίεσης και ένοπλης βίας, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της απελευθέρωσης. Η βασική θέση του εισηγητή είναι ότι “ο Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος πρέπει να μελετηθεί ως μια σειρά τριών διακριτών αλλά στενά αλληλοσυνδεόμενων φάσεων παρατεταμένης βίας όπου οι κομμουνιστές και αντίπαλοί τους πάλεψαν για την απόκτηση του κυριαρχικού ελέγχου του κράτους”. Σ’ αυτή τη μάχη για την εξουσία, “οι εξωτερικοί παράγοντες έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο”. Οι Βρετανοί στις δύο πρώτες φάσεις στέρησαν τη νίκη από τους κομμουνιστές ενώ στην τρίτη φάση Βρετανοί και Αμερικανοί θεώρησαν αυτό τον πόλεμο ως ένα από τα κύρια πεδία του Ψυχρού Πολέμου και σε όλες τις φάσεις οι Σοβιετικοί, φοβούμενοι την αναμέτρηση με τις Δυτικές δυνάμεις, έπαιξαν μόνο έμμεσο ρόλο στη σύγκρουση. Η Σ.Ε. και οι “πελάτες” της, όπως ονομάζει τις χώρες της Α. Ευρώπης ο εισηγητής, “ενθάρρυναν την ηγεσία του ΚΚΕ που έλπιζε σε αποφασιστική ξένη διπλωματική και στρατιωτική βοήθεια που ποτέ δεν υλοποιήθηκε”. Η ήττα των Ελλήνων κομμουνιστών “είχε βαθιά επίδραση στον αναπτυξιακό και εξωτερικό προσανατολισμό της χώρας”. Συνέχεια

Ο Ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος- Σύντομη ιστορική επισκόπηση

Η λογοκριμμένη Ιστορική Μνήμη για τον Εμφύλιο

Ο  Διχασμός

 1. Γενικά: Η ιστορία της Νεότερης Ελλάδας έχει να παρουσιάσει πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα, τα οποία αποδεικνύουν ότι όταν οι Έλληνες ήταν ενωμένοι μεγαλούργησαν. Αντίθετα, σε περιόδους έντονων πολιτικών ανωμαλιών και στρατιωτικών κινημάτων, οι συνέπειες ήταν οδυνηρές, όχι μόνο για την πρόοδο και την ευημερία του ελληνικού λαού, αλλά κυρίως για την υπόστασή του και την ακεραιότητα της πατρίδας.

Τα διχαστικά φαινόμενα μεταξύ των Ελλήνων, υποθάλπονταν από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες. Οι εσωτερικοί παράγοντες είχαν σχέση περισσότερο με το πολιτειακό θέμα, παρά με προσωπικές φιλοδοξίες για την κατάκτηση και νομή της εξουσίας. Οι εξωτερικοί παράγοντες που επικεντρώνονταν στις Μεγάλες Δυνάμεις, ασκούσαν ασφυκτική επίδραση στην Ελλάδα, λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων και πέντε θαλασσών. Αποτέλεσμα των παραπάνω, ήταν να δοκιμάζεται κάθε φορά ο αναμφισβήτητος πατριωτισμός των Ελλήνων, περισσότερο από την αδυναμία των ηγετών τους να προβλέψουν την έκβαση μιας διεθνούς κρίσης, παρά από την ικανότητα τους να επιλέξουν το δρόμο εκείνο που το πραγματικό συμφέρον της Πατρίδας κάθε φορά επιτάσσει. Συνέχεια

Μάχη ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ – Συνέντευξη Παν. Αναστασόπουλου, Υποστρατήγου Χωροφυλακής ε.α

ΒΡΑΔΥΝΗ,1982

Προτού αρχίσω να αφηγούμαι τα τραγικά εκείνα γεγονότα που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή, θα υπενθυμίσω το υπόμνημα του ΚΚΕ προς τον τότε αντιβασιλέα Δαμασκηνό (Ριζοσπάστης 5/4/1945), στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι :

«Έγινε ένα κίνημα, που όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν έπρεπε να γίνει, και ότι έπρεπε να αποφευχθεί. Και δυστυχώς κατά το κίνημα αυτό του Δεκεμβρίου ’44 έγιναν όσα έγιναν εναντίον των αμάχων και αθώων Ελλήνων πολιτών».

Επίσης στη 12η ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ παρόντος του Ζαχαριάδη παραδέχθηκαν ότι έγιναν εγκλήματα και από μέλη του κόμματος.

Αν και θα μπορούσα να παραθέσω πολλά παρόμοια ιστορικά γεγονότα, τα αντιπαρέρχομαι ,αρκούμενος στα δυο παραπάνω, προς απόδειξη των τραγικών  σταλαμάτων εις βάρος του Ελληνικού λαού. Συνέχεια

Ομιλία Ν. Ζαχαριάδη στη 12η ολομέλεια της Κ.Ε ΚΚΕ (25-27 Ιουν. 1945)

Τά δικά μας λάθη.
Μά Εμεϊς δέν κάναμε λάθη ;
Γένηκαν λάθη και πολιτικά και στρατιωτικά, μά πού δεν αλλάζουν τή γενική έχτίμηση. Λόγου χάρη, σοβαρό -πολιτικό λάθος ήταν ότι αφήσαμε και -πέρασε ή ευκαιρία πού μας έδωσε τό ταξίδι του Τσώρτσιλ στήν Αθήνα τά Χριστούγεννα του 1944.
Έρχονται τώρα οΐ «αγριότητες». Τέτοιες γίνηκαν μέ τούτη τή διαφορά: α) Πολύ πιό πολλές γένηκαν και γίνονται άπ’ την αντίδραση, β) Άπ’ τις άλλες οί πιό πολλές σκηνοθετήθηκαν απ’ τήν αντίδραση πού καί τίποτα αν δεν κάναμε πάλι θά σκηνοθετούσε σέ βάρος μας «αγριότητες» και γ) Φρόντισα και εψαξα νώ βρώ, μα ούτε μια περιπτωση υπάρχει, που νάχει δοθεΐ σάν γραμμή τού Κ.Κ.Ε. νά γίνουν αγριότητες. Ομως αγριότητες έγιναν και τέτοιες εκαναν και μέλη τοϋ Κόμματος.
Τέτοια μέλλη πού, ειτε προβοκάτορες ήταν, είτε δεν ήταν αξια ναναι μέλλη του Κόμματος. Φυσικά οί πράξεις πού κάναν τά μέλη τοϋ Κόμμα­τος δημιουργούν ευθύνες και γιά τό ϊδιο. Μά μια πού το Κ.Κ.Ε. δέν εδωσε τέτοια γραμμή και αυτούς πού εκαναν ύπερβασιες; και τις ύπερβασιες βασίες τις ΐδιες τις άποκήρυξε και τις άποκηρύσσει, δέ δημιουργεϊται ζήτημα ήθικής τάξης για το Κ.Κ.Ε. Γιατί τό Κόμμα μας έχει τό θάρρος νά διακηρύξει ότι τέτοιες περιπτώσεις, όπως τοϋ Κορώνη, ειτε της ήθοποιοΰ Παπαδακη, δέν μπορούν να βρουν δικαίωση και πρέπει νά καταδικασθούν ανοιχτά.
Μένει τό ζήτημα της ομηρίας. Τό λάθος δέν είνε ότι διατάχθηκε ή ομηρία απ τά πάνω. Γιατί στήν περίπτωση αυτή πραγματικά αποφα­σίστηκε και διατάχθηκε απ’ τα πανω. Τή στιγμή πού γινότανε πόλεμος και οί άλλοι έπιαναν χιλιάδες ομηρους και τους μετέφεραν στην Αφρική, έμεϊς δέ μπορούσαμε νάμαστε πιο χριστιανοί απ’ τους πουριτανούς Της Άλβιωνος. Τό λάθος είνε ότι διατάχθηκε ή ομηρία χωρίς πειθαρ­χία και σχέδιο καί έτσι εκφυλίστηκε σέ έξωπολιτική πράξη. Αυτό Εδειξε ότι όπου εΐχαν φτάσει τα πράματα δέ μπορούσαμε νά διενεργήσουμε μιά πειθαρχημένη και πολιτικά σκόπιμη ομηρία. Γι’ αυτό και δέν έπρεπε νά τή διατάζουμε. Κάναμε ένα λάθος πού ωπλισε τόν εχθρό.

Η έκθεση ΣΙΤΡΙΝ (Walter Citrine)

Η ΕΚΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΗΓΕΤΩΝ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΙΚΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ ΔΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1944 ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Την 22αν Ιανουαρίου 1945 έφθασε εις Αθήνας επιτροπή Βρετανών συνδικαλιστών ηγετών, με σκοπόν να εξετάσει τα. θέματα τα σχετιζόμενα με την θέσιν του ελληνικού συνδικαλιστικού) κινήματος.

Η επιτροπή έφθασε εις Αθήνας, ολίγας μόνον ημέρας μετά την εκδίωξη των συμμοριτών του Ε.Λ.Α.Σ. από την πρωτεύουσαν, την στιγμήν ακριβώς πού ολόκληρη η Αθήνα – όπως, άλλωστε και ολόκληρη ή Ελλάς – ήτο κυριολεκτικώς πνιγμένη στο αίμα. Χιλιάδες νέοι, άνδρες και γυναίκες, εργάται, αγρόται, ανάπηροι τής Αλβανίας και των οχυρών, είχαν σφαγεί από τους συνεργάτας των Γερμανών και των Βουλγάρων και από τους πραιτοριανούς του Ε.Α.Μ. – Ε.Λ.Α.Σ. Ή επιτροπή των Βρετανών συνδικαλιστών παρέμεινεν εις Αθήνας από την 22αν Ιανουαρίου μέχρι την 3ην Φεβρουαρίου 1945, ήτοι επί δέκα τρεις ημέρας Μετέβη εις πολλάς περιοχάς εντός, πέριξ και εκτός των Αθηνών. Συνάντησε ηγέτας της Κυβερνήσεως και των κομμουνιστών, εξέτασε πτώματα και μετέβη εις τους τόπους τής ομαδικής σφαγής των Ελλήνων πατριωτών και συνωμίλησεν με συγγενείς. των θυμάτων και επιστρέψαντες εις Βρεττανίαν υπέβαλλε λεπτομερή έκθεσιν, γνωστή περισσότερον ως Έκθεσις Σιτρίν. Τα πρόσωπα που απετέλεσαν την επιτροπήν, η προέλευσης τούτων οι πληροφορίες που συνεκέντρωσαν, καθιστούν την Έκθεσιν Σιτριν, μια πλήρη και αντκειμενικήν περιγραφήν των φοβερών ημερών που πέρασε ο Ελληνικός λαός κατά την περίοδο του Δεκεμβρίου 1944. Είναι μία από τις πιο σοβαρές, αξιόπιστες και αντικειμενικές μαρτυρίες του δράματος του ελληνικού λαού

Πλήρης μετάφρασις ολοκλήρου της Εκθέσεως εκ του πρωτοτύπου του ευρισκόμενου εις το Ελληνικόν Υπουργείο των Εξωτερικών.
Επιτρέπεται ελευθέρως   ή   χρησιμοποίησης   του κειμένου και   των φωτογραφιών   τής Εκθέσεως. Παράκλησης: όπως αναγράφεται ή πηγή.

Συνέχεια

Διαταγή επιχειρήσεων αρ.1, ΕΛΑΣ/1 ΜΕΡΑΡΧΙΑ/12 Φεβ 1945

ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ Ε.Λ.Α.Σ                     Σ.Δ. τη 12 Φεβρουαρίου 1945
Ιη ΜΕΡΑΡΧΙΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΝ – ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΙΙΙον         Προσωπική διά τας Διοικήσεις
Λαρίσης
Κερκύρας

Χάρται                      Βόλου            1: 250.000
Πρεβέζης

ΔΙΑΤΑΓΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΥΠ΄ΑΡΙΘΜ.1

Ι.      ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ

Αι συνεχιζόμεναι εις την Αττικήν διαπραγματεύσεις μεταξύ ΕΑΜ και Κυβερνήσεως Πλαστήρα, είναι ενδεχόμενον να ναυαγήσουν και η Κυβέρνησις να επιδιώξη την βιαίαν διάλυσίν μας, την επιβολήν δικτατορίας και την πολιτικοοικονομικήν υποδούλωσιν της χώρας μας εις τους΄Αγγλους, παρά την θέλησιν και τα συμφέροντα του Λαού.

Εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν, αι εχθροπραξίαι θα επαναληφθούν και από μέρους ημών θα διεξαχθούν ως κατωτέρω ορίζεται.

Αι αντίπαλοι ημών Βρεττανικαί και Πλαστηρικαί δυνάμεις, ή θα ενεργήσουν ευθύς άμα τη διακοπή των διαπραγματεύσεων και αιφνιδιαστικώς εναντίον μας, διά των διατιθεμένων ήδη μέσων, οπότε δύνανται να καταλάβουν τα αστικά μας κέντρα, όχι όμως και να τα διατηρήσουν, ή θα αναμένουν την άφιξιν και άλλων Βρεττανικών δυνάμεων, διά την ενέργειαν ευρυτέρας κλίμακος επιχειρήσεων , οπότε η τοιαύτη ενέργεια θα βραδύνη επ΄αρκετόν (1-2 μήνες).

Αι σήμερον γνωσταί Βρεττανικαί και Πλαστηρικαί δυνάμεις και η μαχητική αξία των φαίνεται εις το Α.Π 55/6-2-45 Δελτίον πληροφοριών της Μεραρχίας. Συνέχεια

Απολογισμός Δρασεως ΕΑΜ κατά το Δεκεμβριανό Κίνημα

Σκοτώθηκαν

474 Αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων
2.117 Οπλίτες
133 Αξιωματικοί Χωροφυλακής
52 Αξιωματικοί της Αστυνομίας Πόλεων
4 Αξιωματικοί του Πυροσβεστικού
143 Υπαξιωματικοί της Χωροφυλακής
39 Υπαξιωματικοί της Αστυνομίας
382 Χωροφύλακες
140 Αστυφύλακες
5 Πυροσβέστες

 

Σφαγιάστηκαν  56.373 από τους οποίους

275 κληρικοί.
239 εκπαιδευτικοί.
120 ιατροί.
264 συνδικαλιστές

Απήχθηκαν 46.871 άτομα ως όμηροι.

Συνολικά άνω των 65.000 Ελλήνων και Ελληνίδων έχασαν την ζωή των κατά τον Δεκέμβριο 1944

Τα Δεκμβριανά 1944, Απώλειες Ελλήνων και Βρεττανών

Τό Δεκεμβριανο κίνημα προξενησε μεγιστη ζημία στά εθνικά ελληνικά ζητήματα, εφερε τήν Ελλάδα σε μειονεκτική θέση, και παρεμποδισε τήν αξιοποίηση των τεραστίων θυσιών τις οποιες προσέφερε τό Εθνος εις τον συμμαχικον άγώνα.

Όσον άφορα τις απώλειες των ελληνικών δυνάμεων την περίοδο των Δεκεμβριανών 1944, αυτές συνοψίζονται όπως παρακάτω: Συνέχεια