Επιθέσεις κομμουνιστών εναντίον Χωροφυλακής κατά την κατοχή

Παραλείπονται οι μεμονωμένες δολοφονίες και οι κατά τον 2ο Γύρο (Δεκέμβριο 1944) επιθέσεις

 

Ημερομηνία Προσβληθεΐσαι Υπηρεσίαι Τοποθεσία Αποτέλεσμα
Ίαν. 1942 Σταθμός Χωροφυλακής Πύργων Κοζάνης Άφωπλίσθη δύναμις
Φεβρ. 1942 Σταθμός Χωροφυλακής Αγ. Παρασκευής Ακαρνανίας Άφωπλίσθη δύναμις
3/3/1942 Έδρα Δ.Χ Λεβαδείας Κατελύθησαν υπηρεσίαι
Άπρίλ. 1942 Σταθμός Χωροφυλακής Πύργων Κοζάνης Σύλληψις δυνάμεως
28/7/1942 Σταθμός Χωροφυλακής Βαρθολομιού Έφόνευσαν σκοπό
26/9/1942 Σταθμός Χωροφυλακής Υπάτης Άφωπλίσθη δύναμις
Σεπτ. 1942 Σταθμός Χωροφυλακής Ευκαρπίας Σερρών Ένεπρήσθη οίκημα
3/12/1942 Φυλάκιο Χωροφυλακής Σιδ. Σταθ. Γουμενίτσης Άπήχθη δύναμις
6/12/1942 Σταθμός Χωροφυλακής Φυτειών Ξηρομέρου Aπoκρούσθηκε
23/12/1942 Υ.Χ. Δεσκάτης Κατελύθη ύπηρ. είς νεκρός
τέλος 1942 Σταθμός Χωροφυλακής Καμορών Πατρών Έξετελέσθη Σταθμάρχης
24/1/1943 Φυλάκιο Χωροφυλακής Στεφανούσιακα Τρικάλων Άφωπλίσθη δύναμις

Συνέχεια

Advertisements

Η τακτική του ΕΛΑΣ, Κώστας Καραγιώργης (Διευθυντής ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, «Στρατηγός» του ΕΛΑΣ)

«Κατά πρώτο λόγο η γενική τακτική είναι,  να υποχωρούμε μπροστά στον προελαύνοντα εχθρό,  μη λυπόμενοι το έδαφος,  που χάνουμε.  Να διατηρούμε τις δυνάμεις μας ακέραιες για τους μελλοντικούς σκοπούς μας. Αυτά μας διατύπωσε ο Σιάντος.  Στην νοοτροπία ο ΕΛΑΣ πρέπει να κινείται πάνω στο παλιό καραβανάδικο πνεύμα (ο Κατσαβρός τα θυμάται),  ραχάτι,  καλοπέραση πολιτικολογία και πολεμικός  συμβιβασμός στην ουσία με τον κατακτητή. Κώστας Καραγιώργης (Διευθυντής ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, «Στρατηγός» του ΕΛΑΣ

Εθνική αντίσταση και ΚΚΕ, Κ. Καλαμπαλίκης

«Το ΚΚΕ ΔΕΝ τόλμησε να βάλει στην ονομασία του ΕΛΑΣ και τους ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΕΔΙΩΚΕ ΕΥΘΥΣ ΕΞ – ΑΡΧΗΣ π. χ.  «Κομμουνιστικός ή Σοσιαλιστικός Απελευθερωτικός Στρατός».

Οι πολιτικοί σκοποί του ΕΑΜ κυκλοφόρησαν στους μη κομμουνιστές μετά το 44.  Δεν τόλμησαν να τους κυκλοφορήσουν κατά το διάστημα της κατοχής μεταξύ των Εθνικοφρόνων ΕΑΜιτών».  Ε.  Καλαμπαλίκης (διοικητής X Μεραρχίας του ΕΛΑΣ), Η Εθνική Αντίσταση 1940-1944 ζητά δικαίωσιν

Αναμνήσεις στην Αθήνα, Την Καρδιά της Αντίστασης, Γιάννης Ιωαννίδης (γ.γ ΚΚΕ)

σελίδες 140-141

Θυμάμαι τή θέση τοΰ Γληνοΰ. Αυτός ιδιαίτερα τόνιζε τά πρόβλημα των βουλγάρων γιατί και περισσότερο άπό όλους αισθανόταν τήν πίεση τών άλλων πάνω σ’ αυτό. Μετά βγήκε καί ή υπόθεση εκείνη, ή προβοκάτσια τών γερμανών μέ τό σύμφωνο Ίωαννίδη – Δασκάλοφ.

Αυτοί θέλαν να τήν πατήσουμε μέ τό Βαλκανικό. Είδαν όμως ότι δεν πέσαμε σέ τέτοια προβοκάτσια, νά κάνουμε Ενα τέτοιο σύμφωνο μέ όλους μαζί. Ή Ίντέλιτζενς Σέρβις τά ήξερε, τά παρακολούθησε όλα αυτά. Άφοϋ λοιπόν είδε ότι άπό έκεΐ δέ βγαίνει τίποτα έπρεπε νά σκαρωθεί κάτι άλλο γιά νά καρφώσουν τόν Ίωαν­νίδη καί σκάρωσαν τό σύμφωνο Ίωαννίδη – Δασκάλοφ. Συνέχεια

Σύμφωνο Πετριτσίου (12 Ιουλ 1943):Απάντηση ΚΚΕ στον Γ. Μαρίνο

ΕΠΙΣΤΟΛΗ του Ιστορικού Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομ­μουνιστικού Κόμματος Ελλάδας που έστειλε σε απάντηση της επιστολής του εργαζόμενου νέου και που δημοσιεύθηκε στο «Βήμα» της 10ης Ιανουαρίου 1993

Αξιότιμε κύριε Διευθυντά,

Στο φύλλο της εφημερίδας σας της περασμένης Κυριακής 20 Δεκεμβρίου, δημοσιεύτηκε αρθρο με την καθιερωμένη μορφή επιστολή, του κ. Γιάννη Μαρίνου, που εμφανίζεται σαν «εργαζόμενος νέος» – αν και δεν είναι – και με τίτλο: «ΚΚΕ: Συνεπές στην ιστορία του».

Στο άρθρο αυτό γίνεται μια ακόμα συκοφαντική επίθεση ενάντια στο κόμμα μας, το ΚΚΕ, με αβάσιμα στοιχεία και με αυθαίρετους ισχυρισμούς. Γι αυτό και παρακαλούμε να φιλοξενήσετε την παρακάτω απάντηση μας:

Ο κ. Μαρίνος δεν είναι η πρώτη φορά που επιτίθεται κακόβουλα στο ΚΚΕ, διαστρεβλώνοντας αυθαίρετα την ιστορία και τις θέσεις του. Είναι μόνιμη «φροντίδα» και απασχόληση του. Δικαίωμα του. Δεν είναι, όμως επιτρεπτό -έτσι πιστεύουμε- να συκοφαντεί και να λασπολογεί, αξιοποιώντας πλαστά και προβοκατόρικα στοιχεία. Συνέχεια

Κρυπτογράφηση μηνυμάτων στον εμφύλιο

Η επικοινωνία των ανώτερων στελεχών του ΚΚΕ και του ΔΣΕ κατά τη διάρκεια του δεύτερου αντάρτικου και ιδιαίτερα όταν τα στελέχη αυτά βρίσκονταν σε διαφορετικές χώρες (για παράδειγμα η επικοινωνία μεταξύ των κλιμακίων του ΠΓ στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία) γινόταν κατά βάση μέσω ασυρμάτων, με ραδιογραφήματα. Στις συνθήκες της ημιπαρανομίας, αρχικά, και της παρανομίας αργότερα, απαραίτητη προϋπόθεση για την ασφάλεια των επικοινωνιών ήταν η κρυπτογράφηση των ραδιογραφημάτων.

Στο βιβλίο του ιστορικού Φ.Ηλιού, «Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος-Η εμπλοκή του ΚΚΕ» , εκτός από πλήθος τέτοιων ραδιογραφημάτων (αποκρυπτογραφημένων και μη), βρίσκουμε και ένα ευρετήριο «Συνθηματικών ονομάτων και εκφράσεων» που χρησιμοποιούνταν στην κρυπτογράφηση, το οποίο αναδημοσιεύουμε παρακάτω: Συνέχεια

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ (1946-1949)

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ
ΓΙΑ ΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ
ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ
(1946-1949
)

Εξήντα χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), το ΚΚΕ στέκεται με περηφάνεια μπροστά στην άσβεστη εποποιία του.

Τιμάμε τους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, άντρες και γυναίκες, τους απλούς μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ. Όλες και όλους, νεολαίους στη μεγάλη πλειοψηφία τους, που πολέμησαν ηρωικά, στο Γράμμο και στο Βίτσι, στα Άγραφα και στο Πήλιο, στη Ρούμελη και στην Πελοπόννησο, στα Νησιά, παντού όπου «βρόντηξε ο Όλυμπος και πάλι». Αντιπαρατέθηκαν με τις κατά πολύ υπέρτερες δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού, της εθνοφυλακής, της Αστυνομίας και των ΜΑΥδων.

Τιμάμε όλους αυτούς, που, σε αφάνταστα δύσκολες συνθήκες, συνέχισαν την παράνομη δράση για την ενίσχυση του ΔΣΕ. Όλους όσους στα Μακρονήσια και στο εκτελεστικό απόσπασμα κράτησαν ψηλά τη σημαία του ΚΚΕ.

Αξίζει ιδιαίτερη αναφορά στις νέες κοπέλες, απλές χωριατοπούλες, που ένοιωσαν στον αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο τη δικαίωση της ύπαρξής τους, το αληθινό νόημα της ζωής, Συνέχεια

Εθνική αντίστασις, Ευάγγελος Αβέρωφ Τοσίτσας, 1982

ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΑΒΕΡΩΦ ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΗΣ 17ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1982

«Τιμούμε την αφανή αλλά πραγματική κατοχική αντίσταση όλων των Ελλήνων και όχι εκείνων πού έστρεψαν τα όπλα εναντίον συμπατριωτών μας»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας

Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας

 

Όταν το βράδυ της 12ης Αυγούστου ανακοινώθηκε ξαφνικά ότι στις 17 του μηνός θα γινόταν συζήτηση για το κυβερνητικό νομοσχέδιο περί Αναγνωρίσεως της Εθνικής Αντιστάσεως, πληροφορήθηκα από καλή πηγή ότι, παρά τις ρητές διατάξεις του Συντάγματος και του κανονισμού της Βουλής, πρώτος θα μιλούσε ο κ. Πρωθυπουργός. Ή διάρκεια της ομιλίας του, κατά τις πληροφορίες μου, θα διαρκούσε 35 έως 45 λεπτά της ώρας και ότι μετά θα μιλούσαν εκείνοι πού έπρεπε να μιλήσουν πρώτοι, δηλ. οι εισηγητές του νομοσχεδίου.

Ζήτησα αμέσως αναβολή της συζητήσεως τουλάχιστον για 48 ώρες και το αίτημα μου δεν έγινε δεκτό. Ζήτησα, αφού ήδη γινόταν μια παρατυπία να μιλήσω αμέσως μετά τον Πρωθυπουργό και αυτό έγινε δεκτό.

Επειδή το θέμα ήταν εθνικά εξαιρετικά σοβαρό, επειδή ήταν απόλυτα αναγκαίο ο Ελληνικός Λαός και ιδίως ή νεολαία, να μάθει έστω σε γενικές γραμμές, τις πολλές πλευρές του θέματος, ετοίμασα μια ομιλία ίσης περίπου διάρκειας μ’ εκείνη της Πρωθυπουργικής ομιλίας.

Άλλα το απόγευμα της 17ης στη Βουλή, ο κ. Πρωθυπουργός πρόβαλε περισσότερο συναισθηματική συνθηματολογία παρά λογική επιχειρηματολογία και μίλησε επί 20 περίπου λεπτά. Δεν νόμισα ότι ήταν σωστό να αγορεύσω τον διπλό χρόνο από εκείνον. Έτσι τα επιχειρήματα μου, δεν παρουσιάστηκαν όλα στη Βουλή, ούτε στην τηλεόραση, ούτε στον Τύπο. Συνέχεια

Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως του ΕΛΑΣ:Αχαΐα

Στρατόπεδα Μπούμπα, Κούμανι, Φλώκα, σε μικρή απόσταση μεταξύ τους.
Εδώ η επιτροπή ΕΑΜ Αχαΐας εγκατέστησε στρατόπεδα που ενέκλειε τους συλλαμβανόμενους από την περιοχή Αχαΐας, καθώς και ανθρώπους που φιλοξένησαν συμμάχους Άγγλους από τις περιφέρειες Ηλείας και Καλαβρύτων. Αλίμονο σε όποιον τύχαινε να είναι σπιτονοικοκύρης Άγγλου στρατιωτικού. Η κατηγορία «εχθρός του λαού» και «πράχτορας» ήταν αρκετή για εγκλεισμό στο στρατόπεδο, βασανιστήρια και εκτέλεση. Λέγεται ότι στα τρία στρατόπεδα δολοφονήθηκαν 300(!!!) άτομα, μεταξύ των οποίων ο Ιωάννης Πολίνης, δικηγόρος Πατρών, και τα δυο αδέρφια Παναγ. και Κων/νος Φλογερός που είχαν μύλο. Συνέχεια

Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως του ΕΛΑΣ: Λακωνία

Στρατόπεδο Γεωργιτσίου. Εγκλειστοι ήταν εκατό άτομα του Τάγματος Ασφαλείας Μιστρά «Λεωνίδας» καθώς και σημαίνοντες κάτοικοι της περιοχής Σπάρτης.  Στις 12-10-1944 παρεδόθησαν με τη συμφωνία ότι ο ΕΛΑΣ δεν θα πειράξει κανέναν. Παρά την συμφωνία οι ΕΛΑΣίτες μόλις τους αφόπλισαν ΕΣΦΑΞΑΝ ΑΜΕΣΩΣ τον επί του φορείου ευρισκόμενο τραυματία υπολοχαγό Αλέκο Δριβάκη ενώ τους άλλους τριάντα της διμοιρίας Αγίου Ιωάννου Μιστρά αφού πρώτα τους απογύμνωσαν, τους βασάνισαν και μετά τους τουφέκισαν. Αρχηγός του εκτελεστικού αποσπάσματος  ο Ναπολέων Παπαγιαννόπουλος. Τους ανώτερους αξιωματικούς του Τάγματος Ασφαλείας Μιστρά τους έκλεισαν στην έπαυλη Σαρσάνη και ετοιμαζόταν να τους ρίξουν στον Καιάδα του Ταϋγέτου. Στάθηκαν τυχεροί διότι απελευθερώθηκαν στις 5-3-1945 απο  Αγγλική μηχανοκίνητη Μονάδα.  Οταν απελευθερώθηκαν πήγαν κατ ευθείαν στην Μητρόπολη Σπάρτης όπου χωροστατούντος του Μητροπολίτου έγινε δοξολογία ενώπιον χιλιάδων λαού. Συνέχεια

Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως του ΕΛΑΣ:Αρκαδία

  • Στρατόπεδο Χαράδρου Κυνουρίας, (κοντά στο Άστρος). Στεγαζόταν στο Δημοτικό σχολείο του χωριού και φιλοξενούσε 200 περίπου κρατουμένους της περιοχής Τριπόλεως, όλων των επαγγελμάτων και ηλικιών. Τα βασανιστήρια γίνονταν δημοσίως στο Δημοτικό Σχολείο και στη θέση ΓΟΥΡΝΑΚΙ, 300 μέτρα μακριά από το χωριό. Διοικητής ο Κων/νος Ζησιάδης, με ανταρτοδίκες-βασανιστές τον Καπετάν Παύλο (Μπουζάνη), Καπετάν Κυριάκο και Καπετάν Λέων. Ο Καπετάν Λέων έχει αναφερθεί, χωρίς να εξακριβωθεί, ότι δεν ήξερε καλά ελληνικά. Εδώ δολοφονήθηκαν πέντε άτομα, μεταξύ των οποίων και ο Ιωάννης Βουγιουκλάκης, πατέρας της ηθοποιού Αλίκης Βουγιουκλάκη.

Συνέχεια

Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως του ΕΛΑΣ:Ηλεία

  • Στρατόπεδο Στόμιο Ολυμπίας. Μικρό προσωρινό στρατόπεδο.
  • Στρατόπεδο Βαρβάσαινας Πύργου.  Ήταν στο δημοτικό σχολείο του χωριού. Μεταξύ των συλληφθέντων και ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Πύργου Δημήτριος Φωτόπουλος. Τον σκότωσε εν ψυχρώ στις 8-9-1944 με περίστροφο ο «λαϊκός αγωνιστής» Ηλίας Κονδύλης.
  • Στρατόπεδο Πόθου και Άσπρων Σπιτιών Ηλείας.  Εδώ συγκεντρώνονταν «εχθροί του λαού» Ηλείας, όπου κατόπιν βασανιστηρίων εκτελούντο.
  • Κοστομέρα Ολυμπίας. Μικρό προσωρινό στρατόπεδο

 

Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως του ΕΛΑΣ:Μεσσηνία

  1. Στρατόπεδο Χαλβάτσου (σημερινό Κεφαλόβρυσο) στην Κάτω Μεσσήνη και στρατόπεδο Γαράτζας (σημερινή Μέλπεια) στην Άνω Μεσσήνη που είχαν την ονομασία Νέα Μόσχα. Το χωριό Χαλβάτσου είναι ορεινό μεταξύ των επαρχιών Τριφυλίας-Μεσσήνης. Το στρατόπεδο βρισκόταν σε οροπέδιο έξω από το χωριό. Οι έγκλειστοι προέρχονταν κυρίως από την Καλαμάτα καθώς και αιχμάλωτοι της αντιστασιακής οργάνωσης «Ελληνικός Στρατός» από τον Αετό Τριφυλίας. Μετά τα βασανιστήρια τους δολοφονούσαν και τα πτώματα τα έριχναν σε ένα ασβεστοκάμινο. Μεταξύ των δολοφονημένων και ο ιερέας του χωριού Φλώκα, Ιωάννης Γαρατζιώτης. Την Μεγάλη Παρασκευή 1944 το Τάγμα Ασφαλείας Μελιγαλά με επικεφαλής τον ταγματάρχη Στούπα ελευθέρωσε 450 κρατουμένους μεταξύ των οποίων και μικρά παιδιά. Εκεί έμαθαν ότι στη θέση «Προφήτης Ηλίας» ήταν αρκετά άτομα φυλακισμένα μέσα σε ένα εξωκλήσι, που το ονόμαζαν «στρατόπεδο της Ποταμιάς», όπου τα ελευθέρωσαν και αυτά.
  2. Στρατόπεδα Ι.Μ Βελανιδιάς και Δημιόβης στον Ταΰγετο, κοντά στην Καλαμάτα.  Μικρά στρατόπεδα όπου η ΟΠΛΑ συγκέντρωνε τους συλληφθέντες Καλαμάτας και γύρω περιοχών. Στη μονή Βελανιδιάς έδρευε το τάγμα  ΕΛΑΣ του Τάκη Αναστασόπουλου και στη Μονή Δημιόβης το τάγμα του Ηλία Καραμούζη. Πέριξ της I.M Δημιόβης βρέθηκαν 36 άταφα πτώματα. Στρατοπεδάρχης ο Τάκης Κώνστας από την Άρνα. Εδώ εγκλείσθηκαν και 50 αντάρτες του Ελληνικού Στρατού (σσ: Ανταρτικής οργανώσεως Πελοποννήσου) επί 20ήμερο, μετά τους μετέφεραν στη Βασιλική Ταϋγέτου όπου τους απελευθέρωσαν την 28-8-1943 μετά από συμφωνία για διάλυση του Ε.Σ. Τον Δεκέμβριο του 1943 μετακίνησε τους ομήρους του στην περιοχή Καστανιά Αγίου Νικολάου.  Νέος στρατοπεδάρχης ο Κων/νος Κίκηρας με βοηθό βασανιστή τον Μιχάλη Καψαλάκο. Χτυπούσαν τους κρατουμένους με αγκαθωτό σύρμα, και ξερίζωναν δόντια. Αρκετούς τους δολοφόνησαν με ξιφολόγχες στη θέση Πηγάδια Αλαγονίας Μεσσηνίας. 

    Οι δολοφόνοι καταδικάσθηκαν για τις δολοφονικές τους ενέργειες  (ο Καψαλάκος δις εις θάνατο) αλλά τελικά ευνοήθηκαν απο τα μέτρα επιείκειας.  (Τσελεσίλλα – Ιωαννίδου Λαμπέα, Με το φωτοστέφανο του Μαρτυρίου» , σελ.89).

  3. Στρατόπεδo Μπεζεστένι Μελιγαλά. Προσωρινό στρατόπεδο. «Μπεζεστένι» σημαίνει «υπαίθριο παζάρι» και είναι ένας μαντρότοιχος δίπλα στο σιδηροδρομικό σταθμό Μελιγαλά όπου γινόντουσαν εμποροπανηγύρεις. Εκεί συγκεντρώθηκαν οι εναπομείναντες άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας Μελιγαλά και Καλαμάτας μετά την ήττα τους στη μάχη της Καλαμάτας, καθώς και πάρα πολλά άτομα που φοβούντο την δράση του ΕΛΑΣ και του Άρη Βελουχιώτη. Ο συνολικός αριθμός όλων των Ταγμάτων Ασφαλείας πριν την μάχη ήταν 800 άτομα. Ο Βελουχιώτης είχε εκδώσει την υπ’ αριθ. Ε.Π.Ε. 330/15-9-44 διαταγή «Πας συλλαμβανόμενος Ταγματασφαλίτης θα τουφεκίζεται επί τόπου», και οι ΕΛΑΣίτες πειθάρχησαν στην διαταγή του. Συνεπώς ο αριθμός ήταν πολύ λιγότερος από 800 άτομα λόγω απωλειών στη μάχη και της εκτελέσεως των αιχμαλώτων. Παρόλα αυτά στο Μπεζεστένι βρέθηκαν στοιβαγμένα 2.000 άτομα, όλων των ηλικιών, από μωρά μέχρι γέρους. Γι’ αυτό λοιπόν καταρτίστηκε μία επιτροπή από τα μέλη του ΕΑΜ Βασίλειο Μπράβο, Γιάννη Καραμούζη και άλλους για εκκαθάριση του στρατοπέδου. Πράγματι απελύθησαν πολλά γυναικόπαιδα, τα οποία μόλις βγήκαν έξω απο το Μπεζεστένι σκοτώθηκαν από μέλη του  ΕΛΑΣ. Πολλοί αξιωματικοί και στρατιώτες των Ταγμάτων συγκεντρώθηκαν στο χωριό Μερόπη δίπλα στο Μελιγαλά στη μάντρα του «Κριμπά». Μεταξύ των κρατουμένων στο Μπεζεστένι και ο Περικλής Μπούτος με τα δύο του παιδιά, πατέρας του πολιτευτή Γιάννη Μπούτου, ενώ στη Μερόπη ήταν ο κατοχικός Νομάρχης Μεσσηνίας Περωτής. Ο Γιάννης Καραμούζης μαζί με τον Βασ. Μπράβο συγκρότησαν εκτελεστικά αποσπάσματα του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ υπό την διοίκηση του Μάτζαρη και του Ν. Μητροπούλου. Ο ίδιος ο Γιάννης Καραμούζης αναφέρει στο βιβλίο του «Πατριώτες και προδότες στο Μωριά!».
    «Ο Άρης με τον υπασπιστή τον Τζαβέλα και 4-5 μαυροσκούφηδες επεσκέφθη στο χωριό Μερόπη τους Ταγματασφαλίτες που δεν είχαν εκτελεσθεί. Τους έγδυσε και ο ίδιος προσωπικώς έδωσε το σύνθημα για άγριο ξυλοδαρμό μέχρι αίματος. Μόλις βράδιασε τους παρέδωσε στους μαυροσκούφηδες και με την βοήθεια και άλλων ανταρτών σφαγιάσθηκαν όλοι, λίγο έξω από την Μερόπη». (σελ. 74).  Κάποιος άλλος αναφέρει ότι ο Τζαβέλας σκότωσε μερικούς πατώντας τους στα κεφάλια με τις αρβύλες του!!!
    Ο ίδιος συνεχίζει:
    «Εθεωρείτο δείγμα αφοσιώσεως και πίστεως στο κόμμα η αυτοπρόσωπος εκτέλεση κρατουμένων ή η σύμπραξης και η συμβολή δια την’ εκτέλεση. Οι οργανωθείς είχαν διαπαιδαγωγηθεί σ’ αυτό το πνεύμα.  Πολλές οργανώσεις, για να φανούν «πρότυπα» καλών και πιοτών κομματικών οργανώσεων ζητούσαν και φυσικά έπαιρναν τους συγχωριανούς των να τους «δικάσουν» και να τους εκτελέσουν στα χωριά τους. Το παράδειγμα το έδωσε η οργάνωση Οιχαλίας και Μερόπης. Πήραν τους συγχωριανούς των και εκεί με πανηγύρια και χορούς τους εκτέλεσαν. Το παράδειγμα τους το μιμήθηκε και το Νησί (Μεσσήνη): Πήραν 13 από τον Μελιγαλά τους οδήγησαν στο κέντρο της πόλεως Μεσσήνης και εκεί με χορούς και τραγούδια τους εκτέλεσαν» (σελ.77).
    Δεκαοκτώ όμως άτομα εκτελέσθηκαν κατ’ άλλο τρόπο:
    «Μεταξύ των αιχμαλώτων του Μελιγαλά ήσαν πολλοί πολιτευτές και μερικοί αξιωματικοί Ήταν πρόσωπα που η εκτέλεση των υπό κάποια «μορφή νομιμότητας» δηλαδή δι’ ανταρτοδικείων αφού δεν είχαν εκτελεσθεί κατά την «μάχη», ίσως να δημιουργούσε ζητήματα στο κόμμα. Γι’ αυτό βρέθηκε τρόπος «ανεύθυνου» εκτελέσεως των. Κατά πρόταση τον Βασ. Μπράβου, που υιοθετήθηκε από τον Κουλαμπά, θα μεταφερόντουσαν στην Καλαμάτα. Εκεί θα είχε προετοιμασθεί «αγανακτισμένο» πλήθος και θα τους εκτελούσε. Πράγματι την 16 Σεπτεμβρίου ξεχωρίστηκαν 18 άτομα δια να μεταφερθούν στη Καλαμάτα. Η κομματική όμως οργάνωση της Καλαμάτας δεν μπόρεσε να οργανώσει καλά και να προετοιμάσει τους «αγανακτισμένους». Γι’ αυτό ειδοποίησε και ανεβλήθη, δια την επομένη, η μεταφορά των εις την Καλαμάτα.  Η ΕΑΜική εφημερίδα «Ελεύθερη Μεσσηνία» στις 17 Σεπτεμβρίου έγραφε την είδηση ότι πρόκειται το απόγευμα να μεταφερθούν στην Καλαμάτα οι αρχηγοί των Ταγμάτων. Οι κομματικές οργανώσεις κινητοποίησαν τα μέλη τους και τους οπαδούς των ώστε σε ορισμένη ώρα να ευρίσκονται σε καθορισμένο μέρος των Καλαμών δια να «υποδεχθούν» τους αρχηγούς των Ταγμάτων.
    Το απόγευμα της 17 Σεπτεμβρίου, 18 εκ των αιχμαλώτων, μεταξύ των οποίων οι Περικλής Μπούτος, πολιτευτής του κόμματος των φιλελευθέρων, Ταγματάρχης Χριστόφιλος, Ταγματάρχης Χωροφυλακής Φραγκουδάκης, Γαλόπουλος αντεισαγγελέας Καλαμών, Δημήτριος Περωτής Νομάρχης Μεσσηνίας, Μορφονιός Ταγματάρχης κ.λ.π. μεταφέρθηκαν δι’ αυτοκινήτου στην Καλαμάτα. Το αυτοκίνητο σταμάτησε στην κεντρική πλατεία. Εκεί είχε συγκεντρωθεί πολύς κόσμος και τα «χωνιά» του Ε.Α.Μ. από ενωρίς καλούσαν το «λαό» να είναι συγκεντρωμένος για την «υποδοχή».  Μόλις άρχισαν να τους κατεβάζουν από το αυτοκίνητο, τους επιτέθηκαν οι «αγανακτισμένοι» και με μαχαίρια και ραβδιά τους σκότωσαν, υπό τα αλλεπάλληλα συνθήματα των χωνιών του Ε.Α.Μ. Μετά την κατακρεούργηση των προς «τέρψη» του λαού κρεμάστηκαν στα φανάρια της κεντρικής πλατείας της πόλεως». Ο δολοφονηθείς Νομάρχης Μεσσηνίας Δημ. Περωτής επικεφαλής επιτροπής γλίτωσε στις 11-2-1944 από το Γερμανικό εκτελεστικό απόσπασμα τον μεγαλύτερο αριθμό από τους 1500 συλληφθέντες Καλαματιανούς στο Γερμανικό Στρατόπεδο συγκεντρώσεως «Παπαφλέσσας» στην Καλαμάτα. Δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα για 149 άτομα που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς ως αντίποινα δια τον φόνο 2-3 Γερμανών από τους αντάρτες τους ΕΛΑΣ στο χωριό Άγιος Φλώρος Μεσσηνίας.  Ο δολοφονηθείς Ταγματάρχης Χωροφυλακής Φραγκουδάκης τον Μάιο του 1944 γλίτωσε την τελευταία στιγμή από το Γερμανικό εκτελεστικό απόσπασμα 50 ΕΑΜιτες της Καλαμάτας και αυτοί για ευγνωμοσύνη τον κατακρεούργησαν.  Όσοι απέμειναν στο Μπεζεστένι τουφεκίσθηκαν όλοι «δια να μη τους κάνει χωροφύλακες ο Παπανδρέου» και τα σώματα τους ρίφθηκαν στην περιβόητη Πηγάδα του Μελιγαλά. Τα θύματα περίπου 2.000.  Αυτό ήταν το τέλος του Στρατοπέδου συγκεντρώσεως Μελιγαλά.
  4. Μανιάκι Μεσσηνίας. Στο στρατόπεδο Μανιακίου σκότωσαν τον Γιώργο Γιαννόπουλο από το Καραμανώλι (σημ. Γλυφάδα) και κάποιον γέρο 75 ετών επειδή έκανε το «μεγάλο» αδίκημα να πάρει ένα δεμάτι σιτάρι (θερισμένο) να το τρίψει να πάρει τον καρπό. Μετά απο εκκαθαριστική επιχείρηση των Ταγμάτων Ασφαλείας στη Χώρα Τριφυλίας το μετέφεραν στο Μαργέλι (σημ. Κοντογόνι).  Στο Μαργέλι οι κρατούμενοι ήταν 150 άνδρες, γυναίκες, παιδιά. Υπεύθυνοι στρατοπέδου ήταν οι Ρουσέας Παναγιώτης, Ματζώρος και Λίβας.
  5. Μινάγια Μεσσηνίας (σημ. Αμπελόκηποι).  Σκότωσαν τον Τάκη Καρβουνιάρη από την Πύλο.
  6.  Αυλώνα Τριφυλίας. Μικρό προσωρινo στρατόπεδo όπου έγιναν βασανισμοί και δολοφονίες.

Αλεξάνδρου Ιωάννης (καπετάν Διαμαντής)

Ο Γιάννης Αλεξάνδρου γεννήθηκε το 1914 στην Κάτω Αγόριανη Φθιώτιδας (Λιλαία) από φτωχή αγροτική οικογένεια. Όταν ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Γυμνάσιο της Αμφίκλειας, μετέβη στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου. Στα φοιτητικά του χρόνια γίνεται μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας ΟΚΝΕ και έπειτα μέλος του ΚΚΕ. Υπηρέτησ τη θητεία στο 42 Σύνταγμα Ευζώνων στη Λαμία το 1935. Στην δικτατορία του Μεταξά υπέγραψε δήλωση μετανοίας στις 9/4/1940. Πολέμησε ως λοχίας στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Συνέχεια

Διένης Νίκος (καπετάν Παπούας)

ΠΡΟΣΩΠΑ-Νίκος Διένης-καπετάν Παπούας.Ο Νίκος Διένης γεννήθηκε στα Καστέλλια της Ορεινής Φωκίδας το 1917. Στο Γυμνάσιο της Αμφίκλειας γνωρίζεται με τον Γιάννη Αλεξάνδρου, τον μετέπειτα Καπετάν Διαμαντή. Σπουδάζει στην Γυμναστική Ακαδημία Αθηνών όπου και οργανώνεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Τον Μάρτιο του 1938 συλλαμβάνεται αλλά υπογράφει δήλωση μετανοίας και αφήνεται ελεύθερος.
Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 πολεμάει στην Αλβανία με το 65ο Σύνταγμα Πεζικού. 
Το 1942 οργανώνεται στο ΕΑΜ, και μαζί με τους Φώτη Μπάρμπαρη (γεωπόνο στην Γραβιά) και Αλέκο Δρούγκα, προσπαθούν να οργανώσουν πυρήνες αντίστασης στην περιοχή της Ορεινής Φθιώτιδας, της Φωκίδας και της Παρνασσίδας. Σε μια από τις περιοδείες τους στα χωριά του Παρνασσού,  του κολλούν το παρατσούκλι «Παπούας», καθώς στις ομιλίες του μιλούσε συχνά για αυτήν την φυλή της Νέας Γουινέας και την έφερνε ως παράδειγμα.
Το 1943 του δίνεται η εντολή από τον Τζήμα (Σαμαρινιώτη), να περάσει στην Πελοπόννησο και να βοηθήσει τον Άρη Βελουχιώτη, στις προσπάθειες για την ενίσχυση του ΕΛΑΣ στον Μοριά. Περνά με 80 αντάρτες από τον Μαραθιά απέναντι στο Αίγιο .
Γίνεται καπετάνιος της ΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1943 μαζί με το Τάγμα του Σφακιανού (Γιώργη Αρετάκη), επιτίθεται και διαλύει τις μη-κομμουνιστικές αντιστασιακές ομάδες των Δροσόπουλου, Καρπόζηλου, Μουτούση, Σκαρτσίλα και Νιγιάννη, στο Άνω Καστρίτσι της Αχαΐας.
Λίγο πριν την απελευθέρωση αναλαμβάνει Διοικητής της Επιμελητείας του Αντάρτη (ΕΤΑ). Με την Συμφωνία της Βάρκιζας, επιστρέφει πίσω στην Ρούμελη. Κρύβεται στα Βαρδούσια, καθώς η Κυβέρνηση Παπανδρέου τον έχει καταδικάσει με έκτακτο στρατοδικείο για τα γεγονότα στο  Καστρίτσι. Βρίσκει καταφύγιο σε μια στάνη, όπου βοηθά τον γέρο-τσοπάνη στις δουλείες του. Την άνοιξη του 1946 έρχεται σε επαφή με τον Διαμαντή και τον Καραλίβανο, στο Μαύρο Λιθάρι. Καθώς ο ΔΣΕ αρχίζει να συγκροτείται στον Παπούα ανατίθεται η οργάνωση του αντάρτικου στα βουνά της Δυτικής Στερεάς (Ευρυτανία, Ναυπακτία και Τριχωνίδα). Μαζί με τον Ολύμπιο (Κ.Πεντεδέκα από το Δαδί), προωθείται στον Προυσό όπου θα εγκατασταθεί το Αρχηγείο  Δυτικής Στερεάς του ΔΣΕ.
Στο βουνό  ο Παπούας γνωρίζει και παντρεύεται με πολιτικό γάμο (από τους πρώτους που έγιναν στην χώρα μας) την Μαριάνθη Αντωνοπούλου, αντάρτισσα από το Μικρό Χωριό.
Στις 12 Γενάρη του 1947 ο Παπούας συμμετέχει στην ομάδα του ΔΣΕ που υπό τον Διαμαντή χτύπησε το τρένο στον Μπράλο. Στις 18 Γενάρη του 1947 ιδρύθηκε επίσημα το Αρχηγείο Δυτικής Στερεάς με δύναμη 45 άνδρες, διοικητή τον Παπούα και υπαρχηγό τον Χρήστο Κορόζη (Κίτσο) από το Τροβάτο. Περιοχή δράσης από την Οξυά (Σαράνταινα) μέχρι τα Αραποκεφάλα και την Κυρα-Βγένα.
Την άνοιξη του 1947 ο Παπούας καταλαμβάνει τον Πλάτανο Ναυπακτίας. Στις 26-4-1947 καταλαμβάνει την Αρτοτίνα, τον Ιούλιο το Λιδωρίκι, τον Σεπτέμβρη του ’47 την Αράχωβα των Κραβάρων. Στις 17-1-48 επιτίθεται εναντίον της έδρας του 6ου Τάγματος Εθνοφρουράς στον Πλάτανο. Μεταξύ 26 Φεβρουαρίου και 4 Μαρτίου 1948 επιτίθεται στον Μακρύβαλτο και στην Μακριά Ράχη της Ναυπακτίας το 6ο Τάγμα Χωροφυλακής και την Β΄ Μοίρα Καταδρομών. Στις 21 Απριλίου 1948 επιτίθεται εναντίον του 10ου Τάγματος Εθνοφυλακής (Καπετσώνη) στη Γέφυρα της Τέμπλας. Συμμετέχει στην κατάληψη του Καρπενησίου στις αρχές του 1949. Γίνεται θρύλος στα βουνά της Νότιας Ευρυτανίας, της Τριχωνίδας και της Ναυπακτίας. 
Πιάνεται αιχμάλωτος στις 29 Μαΐου του 1949, μέσα σε μια καλύβα που λειτουργούσε ως πρόχειρο νοσοκομείο του ΔΣΕ, στον Προφήτη Ηλία, πάνω από τον Πανουργιά. Θα οδηγηθεί στο Νοσοκομείο της Λαμίας.Θα δικαστεί από το Έκτακτο Στρατοδικείο Λαρίσης τον Ιούλιο του 1949 και θα καταδικαστεί πέντε φορές σε θάνατο, μαζί με την γυναίκα του Μαριάνθη Αντωνοπούλου. Η ποινή θα εκτελεστεί άμεσα.

Συνέχεια

Σταμπουλής Αδάμ

Οπλαρχηγος της ‘’Π.Α.Ο.’’ (Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση) .

Κατάγονταν από την Σησαμιά Σερρών, και ήταν αγρότης στο επάγγελμα. Εδρασε με την ομάδα του κατά των Βουλγάρων και Γερμανών, αλλά και κατά των κομμουνιστών στην περιοχή των Σερρών, όπου οι κομμουνιστές πολλάκις φορές προσπάθησαν να διαλύσουν την ομάδα του χωρίς να το επιτύχουν. Οι κομμουνιστές μη μπορώντας να δεχτούν το γεγονός πως η ομάδα του Σταμπουλή δεν ήταν εύκολη λεία, απήγαγαν τον 16χρονο γιο του και μετά από φρικτά βασανιστήρια τον σκότωσαν έξω από το χωριό Τριάδα των Σερρών. Ο Σταμπουλής θέλοντας να επιτύχει την απελευθέρωση του γιου του από τους κομμουνιστές προσφέρθηκε να παραδοθεί με τον όρο να απελευθερωθεί ο ανήλικος γιος του ο οποίος ήδη είχε δολοφονηθεί χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος. Οι κομμουνιστές εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι ο Σταμπουλής δεν γνώριζε για τον θάνατο του γιου του δέχτηκαν την δήθεν ανταλλαγή. Έτσι στην προκαθορισμένη συνάντηση που ορίστηκε εξαπατήθηκε ο Σταμπουλής διαπιστώνοντας εκ των υστέρων πως ο γιος του ήταν ήδη νεκρός, και ο ίδιος πλέον αιχμάλωτος των ‘ΕΛΑΣιτών’. Στην συνέχεια οδηγήθηκε ξυπόλητος και σιδηροδέσμιος στην τοποθεσία ‘’Τραπέζια’’ στην περιοχή της Τερπνής Σερρών δερνόμενος καθόλη την διαδρομή, όπου στο τέλος κατακρεουργήθηκε στην κυριολεξία με τον πιο φρικτό τρόπο.

Κοινωνική σύνθεση ΚΚΕ την περίοδο των Δεκεμβριανών

3.Οι Ελληνες κομμουνιστες που στηριχθηκαν;Τι ειδους ατομα ηταν μελη του οπαδοι του ψηφοφοροι του; Ειδικα στην περιοδο της κατοχης 1940-1944;
Ας το δουμε αναλυτικα όπως βγαινει από τα απορρητα που εχουν δημοσιευθει και από γεγονοτα που εχουν περιγραφει.

Συνέχεια

Η προετοιμασία για τον Γ’ Γύρο, Γιάννης Ιωαννίδης (γγ. ΚΚΕ)

Γιάννης Ιωαννίδης (τ. γγ. του ΚΚΕ), ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ εκδ ΘΕΜΕΛΙΟ

Στις σελίδες 255-256 του βιβλίου του «Αναμνήσεις» (Θεμέλιο, 1979) ο Γιάννης Ιωαννίδης (τ. γγ. του ΚΚΕ) μας ενημερώνει πως το ΚΚΕ κάνοντας παραπλανητικό ελιγμό, αποφάσισε το Μάιο του 1944 να στείλει στο Λίβανο υπουργούς του, από τις υπό έλεγχο του ΕΛΑΣ περιοχές στην Ελλάδα, για να πάρουν μέρος στην συμφωνία συνεργασίας μεταξύ των Ελληνικών πολιτικών δυνάμεων κατά και μετά την επικείμενη απελευθέρωση γιατί «μ’ αυτόν τον τρόπο θα εμποδίζαμε, θα βάζαμε φραγμό στους Εγγλέζους, θα τους πείθαμε ότι εμείς δεν πάμε να καταλάβουμε δια της βίας την εξουσία, για να μη μας φέρουν από πιο μπροστά στρατεύματά τους στην Ελλάδα και έτσι να τους πιάσουμε εμείς στον ύπνο και όχι αυτοί εμάς. Αυτή ήταν και η δική μου απόφαση, κυρίως η δική μου απόφαση.»

Συνέχεια

Απόψεις ΚΚΕ για τον Ιταλο-ελληνικό πόλεμο του 1940

Η Κ.Ε. του ΚΚΕ στο Μανιφέστο της 20 Απριλίου 1940 ( Ριζοσπάστης, 2 Μαΐου 1940) διεκήρυξε:

Το πέρασμα της βασιλομεταξικής δικτατορίας στην υπηρεσία των άγγλογάλλων, συντελούμενον μέσα στις συνθήκες της έντασης των σχέσεων τους με την Ίταλίαν, σημαίνει -ούτε λίγο οϋτε πολύ- πρόσκληση προς τους ιμπεριαλιστές να βγάλουν τα μάτια τους πάνω ατά ελληνικά εδάφη και εξουσιοδότηση τους νά μην αφήσουν πέτρα πάνω στην άλλη, στην δυστυχισμένη πατρίδα μας

ΠΗΓΗ: έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α’ «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σελ. 498).
Το ΚΚΕ την 30η Απριλίου 1940 κυκλοφορεί προκήρυξη προς τον Έλληνικό Λαό, που έλεγε τα ακόλουθα:

Ό πόλεμος, όπου ή δικτατορία ετοιμάζεται να σκοτώσει τα παιδιά σου, να φέρει τον θάνατον στα γυναικόπαιδα και την καταστροφή και τον αφανισμό σε ολόκληρη τή χώρα, δεν είναι αγώνας για την πατρίδα μας… Ό πόλεμος πού ετοιμάζει ή δικτατορία θα μας οδηγήσει ατή μοίρα του Πολωνικού λαού. Ή δικτατορία κατεβαίνει στον πόλεμο αυτό με μοναδικό «σύμμαχο» την ίμπεριαλιστικήν Αγγλία

ΠΗΓΗ: έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α’ «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σελ. 507-508).
Οταν μας έπετέθησαν οι Ιταλοί, η Κ.Ε. του ΚΚΕ έξέδωσε Μανιφέστο (7 Δεκεμβρίου 1940) όπου διεκήρυττε τα έξης:

Ό πόλεμος αυτός πού προκλήθηκε από τή βασιλο-μεταξική σπείρα, πού διατάχτηκε από τους εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας. Ούτε είναι βέβαια «πόλεμος κατά του φασισμού», όπως δήλωσε κυνικά ό άρχιφασίστας Μεταξάς, ό δήμιος τοϋ λαού μας. Μα ούτε και πόλεμος γιά την απελευθέρωση των ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας απ το ζυγό τοϋ ιταλικού φασισμού και τής Αλβανικής άστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι αυτό ό πόλεμος αυτός δεν μπορεί νάχει καμμιά σχέση με την ελευθερία

ΠΗΓΗ: έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α’ «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σ. 509-510).
Για το ΚΚΕ υπεύθυνος του πολέμου ήταν «η Βασιλομεταξικη σπειρα» και σε κυριο άρθρο του «Ριζοσπάστη» (17 Ιουνίου 1941) γράφουν:

Μόνον ό τύπος του κόμματος μας στάθηκε ό μοναδικός και ατρόμητος πολέμιος των μεγάλων αυτών έχτρων της Ελλάδας κι’ ανάμεσα στο διωγμό το φοβερό που οργάνωσαν εναντίον τον τα όργανα της διχτατορίας, κατάφερε ώς το τέλος να συνεχίσει την έκδοση τον και να χτυπά αλύπητα κι’ ανειρήνευτα τον πρώτο εχτρό της χώρας μας, τη μισητή Βασιλο-μεταξική σπείρα. Μόνον ό τύπος μας ξεσκέπασε έγκαιρα τό ξεπούλημα της χώρας μας ατούς Εγγλέζους ληστές ιμπεριαλιστές και συνεπούμενα την έξοδο της Ελλάδας άπ’ την ουδετερότητα. Μόνον ό «Ρίζος» μας βροντοφώναξε για τον κίνδυνο που διέτρεχε ή χώρα μέ την έξοδο της στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο πλευρό των Εγγλέζων και ενάντια στον άξονα, χωρίς κανένα συμφέρον για το Λαό μας μα μονάχα για τα συμφέροντα τοϋ Εγγλέζικου κεφαλαίου, της Βασιλομεταξικής κλίκας και μιας γκρούπας της ντόπιας πλουτοκρατίας και καλούσε το λαό μας να παλαίιρει για την ουδετερότητα τον κι ανεξαρτησία της χώρας μας. Και μέσα στη συνέχεια τον καταστροφικού για το λαό μας πολέμου, μέσω τοϋ «Ρίζου» υπέδειξε το κόμμα μας σαν μοναδική σωτηρία για τη χώρα μας την ανατροπή της πουλημένης διχτατορικής σπείρας, την ανάληψη της εξουσίας άπό μια Κυβέρνηση Μετώπου Εθνικής – Σωτηρίας -Ειρήνης, πού θά υπέβαλλε προτάσεις ειρήνης στον «Αξονα» χωρίς προσαρτήσεις κι αποζημιώσεις και θά προσανατολίζονταν οικονομικά και πολιτικά μέ τήν Ε.Σ.Σ.Δ.

Ελλη Παππά Νέα στοιχεία για Πλουμπίδη, Μπελογιάννη και Ζαχαριάδη

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009
Το Μουσείο Μπενάκη θα εκδόσει, από τα Ιστορικά Αρχεία του, τις μαρτυρίες της Έλλης Παππά
Οι πιο σκοτεινές σελίδες της κομμουνιστικής Αριστεράς στη χώρα μας, την εποχή της κυριαρχίας του τερατώδους σταλινικού μηχανισμού, έρχονται ξανά στο προσκήνιο. Από μια ακέραια αγωνίστρια και ιστορική προσωπικότητα της ελληνικής Αριστεράς.

«Κατέθεσα τις δικές μου μαρτυρίες (για να μην πω και τα μαρτύρια) για όσα (πάντως, όχι όλα) είδα, γνώρισα, έπαθα μέσα στο κίνημα στο οποίο αφιερώσαμε τη ζωή μας χωρίς ανταλλάγματα και εξαργυρώσεις«, γράφει η Έλλη Παππά
Πρόκειται για τις άγνωστες μαρτυρίες που μας κληροδότησε η αείμνηστη Έλλη Παππά, σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, που έφυγε από τη ζωή στις 27 Οκτωβρίου, την ημέρα των γενεθλίων του συντρόφου της.
Χθες ανακοινώθηκε από το Μουσείο Μπενάκη ότι μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2010 θα εκδοθούν σε βιβλίο οι μαρτυρίες που η Έλλη Παππά κατέθεσε στα Ιστορικά Αρχεία του, όσο βρισκόταν στη ζωή. Η επιλογή της συνοδευόταν από τη ρήτρα το υλικό να δημοσιοποιηθεί μόνο μετά τον θάνατό της. Πρόκειται για μαρτυρίες σχετικές με τα ιστορικά γεγονότα που συνδέθηκαν άμεσα με τη ζωή και τη δράση της μέσα στις γραμμές της κομμουνιστικής Αριστεράς, όπως είναι η «υπόθεση Πλουμπίδη» και η σκληρή σταλινική περίοδος του ΚΚΕ. Συνέχεια