Εκθεση περί της δράσεως των Ευελπίδων 1940-1945

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1940-45

Α. ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ – ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (28 Οκτωβρίου 1940 – 31 Μαΐου 1941)
1. Παραμονές του Πολέμου
Λίγες μέρες πριν από τον ύπουλο τορπιλλισμό του Καταδρομικού «Έλλη» από ιταλικό υποβρύχιο, στο λιμάνι της Τήνου (15 Αυγ. 1940) κι’ ενώ τα σύννεφα του πολέμου συσσωρεύονταν απειλητικά στον ουρανό της Ελλάδος, 289 απόφοιτοι Ευέλπιδες ορκίστηκαν (10 Αυγ. 1940) ως Ανθυπολοχαγοί ενώπιον του τότε βασιλιά Γεώργιου Β΄. Ήταν η τάξη του 1940. Δυόμηση δε μήνες αργότερα (παραμονές του πολέμου) φοιτούσαν στη ΣΣΕ τρεις (3) Τάξεις, σύμφωνα με τον ισχύοντα τότε Οργανισμό της:
– Η νεοπροαχθείσα ΙΙΙη Τάξη (από το φθινόπωρο του 1938).
– Η νεοπροαχθείσα ΙΙη Τάξη (322 μαθητές) από 29 Οκτωβρίου 1939.
– Η μόλις εισαχθείσα Ιη Τάξη (326 μαθητές) από 2 Οκτωβρίου 1940.
Υπόψη ότι σε κτίριο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας λειτουργούσε ταυτόχρονα και η «Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων και Υπηρεσιών» (ΣΣΑΣΥ) με 109 συνολικά μαθητές των ειδικοτήτων: Υγειονομικού, Διαχειρίσεως, Στρατολογίας και Αυτοκινήτων. Επίσης δε στις εγκαταστάσεις της Σχολής στρατωνίστηκε από τον Νοέμβριο του ‘40 ο Ουλαμός Εφέδρων Αξιωματικών. Συνέχεια

Advertisements

Politics and Military Advice: Lessons from the Campaign in Greece 1941

By Squadron Leader David Stubbs

This paper suggests that the British decision to become involved in Greece, with a token RAF force in November 1940, helped set in train a series of events which ultimately led to the disastrous joint and coalition venture, where the military desire to satisfy the political appetite for grand strategy caused some commanders to ignore their own assessments that intervention was likely to fail without adequate air support. The paper will show how political pressure was applied to the military commanders and how their objections were gradually eroded so that they began to ignore their own rational analysis and come to believe that the impossible was possible, with ruinous consequences in terms of men and equipment. Συνέχεια

Επιμνημόσυνος λόγος υπέρ του ήρωα υπολοχαγού Αλεξάνδρου Διάκου

του αντισυνταγματάρχη Ιωάννη Καραβία
«Αείμνηστε Λοχαγέ Διάκε,

Την 31 ην Οκτωβρίου 1940 ήτανε μια παγερή βραδιά όταν σε συνάντησα στις βουνοπλαγιές της Ζούζουλης, στη διάβαση του Γράβου.
Ήτανε η ώρα 9 το βράδυ- τις κρίσιμες εκείνες στιγμές για την πατρίδα μας- και σκοτεινιά βαριά.
Έτρεξαν όλοι οι αξιωματικοί της διλοχίας του 4ου Συντάγματος που ήρχετο από τα Γρεβενά – προς ενίσχυσιν του αποσπάσματος Δαβάκη- κοντά μου να μάθουν τα νέα.
Ξαφνικά με πιάνει από το χέρι σφιχτά, ένας ψηλός και ωραίος νεαρός αξιωματικός και με ρωτά:
-Κύριε ταγματάρχα δεν είσαι συ ο διμοιρίτης στη Σχολή Ευελπίδων;
Αμέσως ανεγνώρισα το ζωηρό Δωδεκανησόπουλο το λεβεντόκορμο εύελπι Αλέξανδρο Διάκο.
-Ναι εγώ είμαι του απάντησα.
Και γυρίζω προς όλους για να τους καθησυχάσω και τους είπα: Αι επιχειρήσεις πάνε καλά.
-Την ξέρουμε την απάντηση μου απήντησε. Αύριο όμως θα τους δείξουμε των Μακαρονάδων. Και πλησιάζοντάς με στο αυτί μου είπε:
«Μια χάρη θέλω: Να βάλεις εμένα μπροστά..»

Η ιστορία του υπολοχαγού Αλέξανδρου Διάκου, Κ. Τριανταφυλλίδης

ΔΙΑΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣΟ πρώτος Ελληνας νεκρός αξιωματικός: Αλέξανδρος Διάκος, υπολοχαγός Πεζικού, Δωδεκανήσιος
Η ιστορία της θυσίας γραμμένη από τον Κώστα Τριανταφυλλίδη πολεμικό ανταποκριτή (1940-41)

«Ψηλά πάνω στο Λυκοκρέμασμα, καθώς μεσημέριαζε και ο ουρανός καθάριος πια και ολογάλανος, γελούσε σαν ανοιξιάτικος, και η φάλαγγα ξετυλιγμένη στη βουνοκορφή, συνέχιζε τη γρήγορη πορεία της, αντήχησε ακόμη ψηλότερα, στο δροσερό αέρα, ένα βουητό που ολοένα ζύγωνε και δυνάμωνε. Φτερά μετάλλινα αστράψανε στον ήλιο.

Φαντάροι, πυροβολητές και καβαλλάρηδες, με σηκωμένο το βλέμμα, κοιτούσανε περίεργοι και ανήσυχοι.

-Τι να είναι τάχα; Δικά μας ή εχθρικά;

-Έχουνε σταυρό στην ουρά. ελληνικά είναι!..

-Είναι ιταλικά βομβαρδιστικά, είπε με ήρεμη βεβαιότητα ένας μελαχρινός νέος.

Στις επωμίδες του είχε τα δυο αστέρια του υπολοχαγού και από την ανοιχτή χλαίνη του, στο χιτώνιό του επάνω, φαινότανε το σήμα με τα ανοιχτά φτερά του επίκουρου παρατηρητή. Συνέχεια

Η ιταλική αεροπορία το 1940

H ΙΤΑΛΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΣΤΗ XEIMEPINH ΕΠΙΘΕΣΗ TOY ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ TO 1940

Του Γιώργου Χαραλαμπόπουλου

H πρώτη φάση της ιταλικής επίθεσης κατά της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 1940 απέτυχε. Στα άγνωστα παρασκήνια της ιταλικής στρατιωτικής ηγεσίας, η ευθύνη βάρυνε ολοκληρωτικά το όπλο της αεροπορίας. Διάφορα ντοκουμέντα, προερχόμενα από τις εκθέσεις και τις αναφορές των Ιταλών στρατηγών, αλλά και από το χώρο
του αεροπορικού τύπου, μας δίνουν την εικόνα της δράσης της Ιταλικής Αεροπορίας και τις ενέργειες της αεροπορικής ηγεσίας.

Σύμφωνα με τις εκθέσεις του αρχηγού των ιταλικών δυνάμεων στην Αλβανία στρατηγού Βισκόντι Πράσκα, η επίθεση κατά της Ελλάδας προέβλεπε τέσσερις βασικές ενέργειες. Επιχειρήσεις στα ελληνικά σύνορα, κατάληψη της Κέρκυρας, μαζική αεροπορική δράση και συγκέντρωση και προώθηση των ενισχύσεων. Από αυτές, ενώ οι επιχειρήσεις άρχισαν ευνοϊκά, ούτε η Κέρκυρα καταλήφθηκε, ούτε ενισχύσεις συγκεντρώθηκαν. Συνέχεια

Διάκος Αλέξανδρος, Υπολοχαγός Πεζικού

Ο πρώτος νεκρός αξιωματικός του ελληνοϊταλικού πολέμου

diakos-yplgosΟ Α­λέ­ξαν­δρος Διά­κος γεν­νή­θη­κε το 1911 στη Χάλ­κη της Ρό­δου. Τό­τε το νη­σί βρι­σκό­ταν υ­πό ι­τα­λική κα­το­χή και ο Α­λέ­ξαν­δρος, α­πό μι­κρό παι­δί γα­λου­χή­θη­κε με τον πό­θο και τα ι­δα­νι­κά της λευ­τε­ριάς.  Την πε­ρί­οδο αυ­τή τα Δω­δε­κά­νη­σα βρί­σκο­νταν υ­πό τον ι­τα­λι­κό ζυ­γό. Ο Α­λέ­ξαν­δρος, γεννή­θη­κε και με­γά­λω­σε με τον πόθο για τη λευ­τε­ριά της ι­διαί­τε­ρης πα­τρί­δας του και την εν­σω­μά­τω­σή της στη Μη­τέρα Ελ­λά­δα. Α­πό μι­κρό παι­δί κιό­λας, μα­θη­τής Γυ­μνα­σί­ου α­ντι­δρού­σε στις ι­τα­λι­κές δια­τα­γές και α­πα­γο­ρεύ­σεις. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα, σε μια ε­πέ­τειο της 25ης Μαρ­τί­ου κα­τέ­βα­σε την ιτα­λι­κή σημαί­α που κυ­μά­τι­ζε στο προ­αύ­λιο του Γυ­μνα­σίου του και ύ­ψω­σε τη Γα­λα­νό­λευ­κη· ή­ταν μια με­γά­λη πρά­ξη, α­πό έ­να μι­κρό παι­δί.

Το 1929 φεύ­γει α­πό το νη­σί και φθά­νει στην Α­θή­να, ό­που και κα­τα­τάσ­σε­ται στην Στρα­τιω­τι­κή Σχο­λή των Ευελ­πί­δων. Α­πό ε­κεί α­πο­φοι­τά και ε­ντάσ­σεται στις τά­ξεις του Ελ­λη­νι­κού Στρα­τού το 1934, ο­νο­μα­ζό­με­νος Αν­θυ­πο­λο­χα­γός Πε­ζι­κού.

Η κή­ρυ­ξη του πο­λέ­μου βρίσκει τον Διά­κο στο βαθ­μό του Υ­πο­λο­χα­γού, να υ­πη­ρε­τεί στην Πίν­δο. Ο ί­διος ζή­τη­σε να με­τα­βεί στο μέ­τω­πο. Ο Α­λέ­ξανδρος πί­στευε πως ήταν η ευ­και­ρί­α να α­πο­δεί­ξει γι’ α­κό­μη μια φο­ρά στον ι­τα­λό κα­τα­κτη­τή, πως «του Έλ­λη­νος ο τρά­χη­λος ζυγό δεν υ­πο­μέ­νει». Ο Διά­κος ο­ρί­ζε­ται διοι­κη­τής του 2ου Λό­χου του 4ου Συ­ντάγ­μα­τος Πε­ζι­κού και ρί­χνε­ται στην πρώ­τη και τε­λευ­ταί­α του μά­χη. Συνέχεια

Η πολεμική δράση του αντισυνταγματάρχη Φριζή και η συντριβή της Ιταλικής Μεραρχίας Τζούλια

Η άμυνα του μετώπου Ηπείρου είχε ανατεθεί εξ ολοκλήρου στην 8η Μεραρχία. Η γραμμή αμύνης άρχιζε στα αριστερά από τα παράλια σύνορα Ελλάδος-Αλβανίας και στα δεξιά στηριζόταν στον Σμόλικα.

Η διαταγή της 23ης Σεπτεμβρίου του 1940 καθόριζε ότι η Μεραρχία απεφάσισε να παρασύρει τον αντίπαλο επί της άριστα οργανωμένης τοποθεσίας Ελαία-Καλαμά κι από εκεί με αντεπιθέσεις να τον απορρίψει πέραν των συνόρων. Το σχέδιο όριζε ότι οι μονάδες προκαλύψεως θα εκτελούσαν μαχόμενες υποχωρητικούς ελιγμούς μέχρι την γραμμή αμύνης παρασύροντας στην υποχώρησή τους τον εχθρό. Εκεί, οι μονάδες προκαλύψεως θα περνούσαν στα μετόπισθεν σαν εφεδρείες. Τονίζουμε ότι η την 27η Οκτωβρίου η 8η Μεραρχία ήταν  πανέτοιμη και πλήρως επιστρατευμένη. Μάλιστα δε το 39ο Σύνταγμα Ευζώνων Μεσολογγίου είχε προεπιστρατευθή και επορεύετο προς την Ήπειρο για να ενταχτεί στην 8η Μεραρχία ενώ την 28η Οκτωβρίου ήταν στο Αγρίνιο. Συνέχεια

Short account of the Greek Epopee of 1940

Introduction

Sixty years have gone by since the Second World War (WW II) storm hit Greece in 1940, bringing her untold suffering until her 1944 liberation with the help of her Allies. WW II broke out in Europe on 1 September 1939, with the German invasion of Poland, which she occupied the same month. Austria and Czechoslovakia had previously come under complete German control without resistance.

When on 28 October 1940 Italy attacked Greece, the Battle of Britain was just over and the UK troops had retreated from Europe at Dunkirk. At this time a Peace Agreement was in force between the Soviet Union and Germany. The Battle of Greece, initially against the unprovoked Italian attacks from 28 October 1940 onward and later on the German invasion from 6 April 1941 onward, lasted altogether 216 days. This unexpectedly very long and stanch Greek fight back caused international astonishment, general admiration and praise, manifested in many ways. It was something magnificent and rightly considered as a Greek miracle. Peter Young, in his book «WORLD ALMANAC BOOK OF WW II» reports that the Axis occupied France in 45 days, in spite substantial British military support; Belgium in 18 days; Holland in 5 days, while Denmark submitted in 12 hours and Bulgaria, Rumania and Albania succumbed without a fight. Συνέχεια

WWII Italian offensive ; Greece says «NO»

Αθήνα 1940, οδός Πανεπιστημίου. Παρέλαση στρατιωτών που αναχωρούν στο μέτωπο

Ochi! Greek volunteers marching from Athens to the front. This picture illustrates very well the moods after the Italian invasion.

The Italian fascism saw the Balkans as a natural area of its expansion, either through direct conquest of certain lands (Dalmatia, Ionian Islands) or through their political and economical subordination. However the results of this policy were weak: apart from occupation of Albania closer relations were established only with Hungary. Their basis was in common hostility towards Yugoslavia and in Budapest’s seeking some balance to the III Reich, especially after the annexation of Austria and dismemberment of Czechoslovakia. In April 1939 Benito Mussolini, who unlike Adolf Hitler had gained nothing from creation of the Axis Rome-Berlin, and inspired by his foreign minister, count Galeazzo Ciano, decided to annect Albania. Out of Mussolini’s crippled conquests this was probably the most bizarre one. Italian expeditionary forces were created literally hastily. They had no combat experience, no adequate equipment, no precise orders and they almost blundered in face of the chaotic Albanian defence. Only the faint-heartedness of the Albanian king Zog I, as well as corruption and treason among his many ministers and generals, caused, that Albania was eventually occupied. This operetta-style invasion had brought to the Italian king, Victor Emmanuel III, yet another title – the King of Albania, to the Italian industrialists – an opportunity of unlimited exploitation of the country, and to the Italian military – a bridgehead for further conquests. But the real beneficiary was count Ciano, who practically had got his own appanage principality. Συνέχεια

Δαβάκης Κωνσταντίνος, συνταγματάρχης Πεζικού (1897-1943)

Συνταγματάρχης Δαβάκης Κωνσταντίνος

Συνταγματάρχης Δαβάκης Κωνσταντίνος

Γεννήθηκε το 1897 στο μικρό χωριό Κεχριάνικα της Μέσα Μάνης. Ήταν γιος του δασκάλου Δικαίου Ντάβου Δαβάκη. Πήγε στο Δημοτικό σχολείο της Κίττας και το 1906 εισήχθηκε στο Σχολαρχείο Κίττας. Σε ηλικία δέκα ετών του δόθηκε η αφορμή ότι έπρεπε να γίνει αξιωματικός. Όπως περιγράφει ο ίδιος: «…Ο καπετάν Γέρμας (Ανθυπολοχαγός Τσοτάκος) είχε σκοτωθεί στα Μακεδονικά. Ένα μεσημέρι, ο πατέρας μου έφερνε την εφημερίδα στη Ρούγα του χωριού και την εδιάβαζε. Ήμουνα τότε 10 χρονών… Από τότε μου γεννήθηκε η ιδέα να μπω στη Σχολή των Ευελπίδων, να γίνω Αξιωματικός!…»

Τον Σεπτέμβριο του 1913 μπήκε στην Σχολή των Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε και ονομάστηκε ανθυπολοχαγός πεζικού την 1 Οκτωβρίου 1916. Συμπλήρωσε την κατάρτιση του στη γαλλική Σχολή Αρμάτων, στις Ανώτερες Σχολές Πολέμου Αθηνών και Παρισίων. Έλαβε μέρος στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (Μακεδονικό Μέτωπο – μάχες Σκρα και Δοιράνης), όπου και υπέστη βαρεία βλάβη η υγεία του από την επίδραση των ασφυξιογόνων αερίων. Προβιβάστηκε σε λοχαγό επί ανδραγαθεία (1918). Έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία και διακρίθηκε στην μάχη των υψωμάτων του Αλπανός (Ιούλιος 1921) και τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας. Μεταξύ 1922 και 1937 υπηρέτησε σε μονάδες πεζικού και σε επιτελικές θέσεις, φοίτησε και δίδαξε σε στρατιωτικές σχολές και ασχολήθηκε με την συγγραφή διατριβών σχετικών με την στρατιωτική ιστορία και την τακτική των τεθωρακισμένων, έργο που συνέχισε αργότερα ως απόστρατος (Ο στρατός του μέλλοντος,1939). Αντισυνταγματάρχης από το 1931, αποστρατεύθηκε για λόγους υγείας (έπειτα από μακρές αναρρωτικές άδειες) στις 30 Δεκεμβρίου του 1937 και μετατάχθηκε στην κατάσταση της πολεμικής διαθεσιμότητας.

Ο συνταγματάρχης Δαβάκης ήταν παντρεμένος με την Καλλιόπη Σταρόγιαννη που καταγόταν από τη Μαγούλα Σπάρτης. Συνέχεια

2nd World War: The Struggle of Greece (28/10/1940 – 15/10/1944)

1940 leaving for the front

Greek soldiers leaving for the front

 Άσβεστον κλέως οίδε φίλη περί πατρίδι θέντες
Αμφεβάλοντο νέφος κυάνεον θανάτου.
Ουδέ τεθνάσι θανόντες επεί σφ’αρετή καθύπερθε
κυδαίνουσ’ ανάγει δώματος εξ Αίδεω. Θουκιδίδης, Περικλέους Επιτάφιος, 431 π.Χ.

By wrapping round themselves the dusky cloud of death these men clothed their dear country with an unquenchable renown.
They died, but they are not dead, for their own virtue leads them gloriously up again from the shades. Thucydides, Pericles Epitaph, 431 BC

BEFORE THE BEGINNING…

Italy has annexed Albania in 1939. Thus Greece was the next, seemingly easy, target.

  • 1940 August 15: The Greek cruiser Helle is torpedoed and sunk, lying at anchor in Tinos harbor. Fragments of the torpedo reveal that the armament was of Italian manufacture.
  • October 15: The Italian War Council decides on the attack on Greece.
  • October 28: Greek Prime Minister Metaxas rejects an ultimatum from the Italian ambassador in Athens, demanding the passage of Italian troops to unspecified points in Greece. Italian troops poor over the Greco-Albanian frontier into Greece. Britain immediately promises help.

Συνέχεια

Before the storm

In the end of October 1940 a beautiful Mediterranean autumn ruled in Rome and Athens. But to the Greco- Albanian frontier running through the wilderness of the Pindus plateau came a Balkan winter – cold, rainy, even snowy in upper parts of the mountains. In that frontier, which separated Greece from Italian- occupied Albania, since some time had been freezing soldiers of both sides: Italian, who by Mussolini’s will were about to march on Athens, and Greek, who were preparing to defend their country of the invasion. Italian soldiers expected a tourist march to Athens, after which they would promptly return to their homes. The commander of the Aquila Battalion from the 3rd Alpine Division (Giulia), Major Fatuzzo, on 27 October 1940 noted in his diary: Συνέχεια

Codename MARITA

Development of the situation in Greece had frustrated Germans’ hopes for quick conquest of Greece by Italy. Quite the contrary, Berlin contemplated a possibility to face a broader anti-fascist coalition in the Balkans, including Turkey siding with the British. Also the Bulgarian government warned Berlin that Yugoslavia also might change its policy. In those circumstances Adolf Hitler decided about an intervention in Greece. However, such an intervention required additional political manoeuvres. It was necessary to attract Bulgaria and Yugoslavia to the «Axis», neutralize Turkey, obtain Romania’s consent to increase the contingent of the German troops in that country, and obtain Hungary’s consent for transporting the troops via its territory. It was also important to mask all those actions in a way that would not alarm the Soviet Union. Moreover, the military operation against Greece had to be completed soon enough to engage the participating troops against the USSR before May 1941. Hence the obvious tendency had emerged to solve the Italo-Greek conflict by «peaceful» means. Politicians in Berlin expected that merely a threat of a German intervention would be enough to force Greece’s capitulation. Συνέχεια

WWII German attack on Greece (operation Marita)

Greek drama. The combat spirit of the Greek army was high, but it had to perish before the technical superiority of the invaders.

While the Army Eastern Macedonia and the forces of the 3rd Military District, deployed on the Bulgarian frontier, were falling apart under the blows of the German 12th Army, the troops commanded by Gen. Henry Maitland Wilson were still organizing defences along the line Aliakmon valley – Vermion mountains – lake Vegoritis – Kajmakcalan. The news about the Yugoslav debacle on the Vardar caused that Gen. Wilson began to worry that the enemy troops could reach the rears of his left wing. Upon an agreement with General Aléxandros Papagos it was decided that the left wing of the Greco-British troops would be evacuated from the sector Vegoritis – Kajmakcalan to the area of the pass Kirli Derven near Klidi, where they would build new defences blocking the northern approaches from Bitola. While the troops were already on the move, the news came that the enemy took Bitola. It meant that the Yugoslav defence in that area was broken, and the German command got an opportunity to engage more forces in Greece. Συνέχεια

Battle of Greece – Operation Marita

 The Battle of Greece (also known as Operation Marita, German: Unternehmen Marita) was a World War II battle that occurred on the Greek mainland and in southern Albania. The battle was fought between the Allied (Greece and the British Commonwealth) and Axis (Nazi Germany, Fascist Italy and Bulgaria) forces. With the Battle of Crete and several naval actions, the Battle of Greece is considered part of the wider Aegean component of the Balkans Campaign of World War II.

The Battle of Greece is generally regarded as a continuation of the Greco-Italian War, which began when Italian troops invaded Greece on October 28, 1940. Within weeks the Italians were driven from Greece and Greek forces pushed on to occupy much of southern Albania. In March 1941, a major Italian counterattack failed, and Germany was forced to come to the aid of its ally. Operation Marita began on April 6, 1941, with German troops invading Greece through Bulgaria in an effort to secure its southern flank. The combined Greek and British forces fought back with great tenacity, but were vastly outnumbered and outgunned, and finally collapsed. Athens fell on April 27. However, the British Commonwealth managed to evacuate about 50,000 troops. The Greek campaign ended in a quick and complete German victory with the fall of Kalamata in the Peloponnese; it was over within twenty-four days. Nevertheless, both German and Allied officials have expressed their admiration for the strong resistance of the Greek soldiers. Συνέχεια

WWII The Italian Offensive

When the Italian command stopped the offensive in Greece, it planned to resume it after reinforcements come from Italy. Meanwhile the Greek command, in view of the progress in mobilization, neutrality of Sofia allowing shifting some troops from the Bulgarian frontier, as well as the British control over the sea coasts, decided to go to a counter-offensive. General Aléxandros Papágos ordered to strike on 14 November 1940. The core forces – Army Western Macedonia (Gen. Ioánnis Pitsikas), III Army Corps (Gen. Geórgios Tsolákoglou), and II Army Corps (Gen. Dimitrios Papadopulos) had to take the area of Korytsa (Korca), and the left-wing I Army Corps (Gen. Panaiotis Demestichas) had to drive an auxiliary advance on Argyrokastron (Gjirokastra). The Greek offensive started as scheduled. Troops from the Army Western Macedonia in heavy fights took the Morove massif, and started the maneuver to surround Korytsa . The Italian 9th Army found itself in a critical situation, and eventually started withdrawal from the city, where on 22 November at 17:15 entered advanced units of the Greek 9th Infantry Division (Gen. Christos Ziguris). Συνέχεια

Απόψεις ΚΚΕ για τον Ιταλο-ελληνικό πόλεμο του 1940

Η Κ.Ε. του ΚΚΕ στο Μανιφέστο της 20 Απριλίου 1940 ( Ριζοσπάστης, 2 Μαΐου 1940) διεκήρυξε:

Το πέρασμα της βασιλομεταξικής δικτατορίας στην υπηρεσία των άγγλογάλλων, συντελούμενον μέσα στις συνθήκες της έντασης των σχέσεων τους με την Ίταλίαν, σημαίνει -ούτε λίγο οϋτε πολύ- πρόσκληση προς τους ιμπεριαλιστές να βγάλουν τα μάτια τους πάνω ατά ελληνικά εδάφη και εξουσιοδότηση τους νά μην αφήσουν πέτρα πάνω στην άλλη, στην δυστυχισμένη πατρίδα μας

ΠΗΓΗ: έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α’ «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σελ. 498).
Το ΚΚΕ την 30η Απριλίου 1940 κυκλοφορεί προκήρυξη προς τον Έλληνικό Λαό, που έλεγε τα ακόλουθα:

Ό πόλεμος, όπου ή δικτατορία ετοιμάζεται να σκοτώσει τα παιδιά σου, να φέρει τον θάνατον στα γυναικόπαιδα και την καταστροφή και τον αφανισμό σε ολόκληρη τή χώρα, δεν είναι αγώνας για την πατρίδα μας… Ό πόλεμος πού ετοιμάζει ή δικτατορία θα μας οδηγήσει ατή μοίρα του Πολωνικού λαού. Ή δικτατορία κατεβαίνει στον πόλεμο αυτό με μοναδικό «σύμμαχο» την ίμπεριαλιστικήν Αγγλία

ΠΗΓΗ: έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α’ «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σελ. 507-508).
Οταν μας έπετέθησαν οι Ιταλοί, η Κ.Ε. του ΚΚΕ έξέδωσε Μανιφέστο (7 Δεκεμβρίου 1940) όπου διεκήρυττε τα έξης:

Ό πόλεμος αυτός πού προκλήθηκε από τή βασιλο-μεταξική σπείρα, πού διατάχτηκε από τους εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας. Ούτε είναι βέβαια «πόλεμος κατά του φασισμού», όπως δήλωσε κυνικά ό άρχιφασίστας Μεταξάς, ό δήμιος τοϋ λαού μας. Μα ούτε και πόλεμος γιά την απελευθέρωση των ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας απ το ζυγό τοϋ ιταλικού φασισμού και τής Αλβανικής άστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι αυτό ό πόλεμος αυτός δεν μπορεί νάχει καμμιά σχέση με την ελευθερία

ΠΗΓΗ: έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α’ «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σ. 509-510).
Για το ΚΚΕ υπεύθυνος του πολέμου ήταν «η Βασιλομεταξικη σπειρα» και σε κυριο άρθρο του «Ριζοσπάστη» (17 Ιουνίου 1941) γράφουν:

Μόνον ό τύπος του κόμματος μας στάθηκε ό μοναδικός και ατρόμητος πολέμιος των μεγάλων αυτών έχτρων της Ελλάδας κι’ ανάμεσα στο διωγμό το φοβερό που οργάνωσαν εναντίον τον τα όργανα της διχτατορίας, κατάφερε ώς το τέλος να συνεχίσει την έκδοση τον και να χτυπά αλύπητα κι’ ανειρήνευτα τον πρώτο εχτρό της χώρας μας, τη μισητή Βασιλο-μεταξική σπείρα. Μόνον ό τύπος μας ξεσκέπασε έγκαιρα τό ξεπούλημα της χώρας μας ατούς Εγγλέζους ληστές ιμπεριαλιστές και συνεπούμενα την έξοδο της Ελλάδας άπ’ την ουδετερότητα. Μόνον ό «Ρίζος» μας βροντοφώναξε για τον κίνδυνο που διέτρεχε ή χώρα μέ την έξοδο της στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο πλευρό των Εγγλέζων και ενάντια στον άξονα, χωρίς κανένα συμφέρον για το Λαό μας μα μονάχα για τα συμφέροντα τοϋ Εγγλέζικου κεφαλαίου, της Βασιλομεταξικής κλίκας και μιας γκρούπας της ντόπιας πλουτοκρατίας και καλούσε το λαό μας να παλαίιρει για την ουδετερότητα τον κι ανεξαρτησία της χώρας μας. Και μέσα στη συνέχεια τον καταστροφικού για το λαό μας πολέμου, μέσω τοϋ «Ρίζου» υπέδειξε το κόμμα μας σαν μοναδική σωτηρία για τη χώρα μας την ανατροπή της πουλημένης διχτατορικής σπείρας, την ανάληψη της εξουσίας άπό μια Κυβέρνηση Μετώπου Εθνικής – Σωτηρίας -Ειρήνης, πού θά υπέβαλλε προτάσεις ειρήνης στον «Αξονα» χωρίς προσαρτήσεις κι αποζημιώσεις και θά προσανατολίζονταν οικονομικά και πολιτικά μέ τήν Ε.Σ.Σ.Δ.

Επιχείρηση ΕΡΜΗΣ (αεραπόβαση στην Κρήτη)

H αερομεταφερόμενη επίθεση των Γερμανών για την κατάληψη της Κρήτης απετέλεσε ακρογωνιαίο λίθο για την μελλοντική ανάπτυξη και διαμόρφωση των δυνάμεων αλεξιπτωτιστών έως και σήμερα. Το αλεξίπτωτο ως υλικό ήταν  γνωστό από τον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο στις διάφορες στρατιωτικές υπηρεσίες, οι οποίες το Θεωρούσαν μόνον ως ένα διασωστικό μέσο και μάλιστα κακής υπόληψης, καθώς κάποιοι θεωρούσαν δειλία την εγκατάλειψη ενός φλεγόμενου αεροσκάφους! Σε κάποια ανήσυχα και διορατικά μυαλά, ωστόσο, απετέλεσε την  αφορμή για την εκπόνηση νέων στρατηγικών και τακτικών μάχης, οι οποίες σήμερα, στην πλέον εξελιγμένη μορφή τους, έχουν προκαλέσει μια πλήρη μεταβολή του σύγχρονου πεδίου μάχης, των αρχών και των μηχανισμών διεξαγωγής του πολέμου. Συνέχεια

Εκθεση Δράσης Υπηρεσίας YVONNE (FORCE133)

Υ Π Η Ρ Ε Σ Ι Α “Y V O N N E” (F O R C E 1 3 3)

ΕΚΘΕΣΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
ΑΠΟ ΤΕΛΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ 1944 ΜΕΧΡΙ ΤΗΣ
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΩΣ (12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1944)

Ε Κ Θ Ε Σ Ι Σ
επί των εργασιών της Υπηρεσίας “Y V O N N E” (F O R C E 1 3 3).
– – – – – – – – – – – – – – –

Περί τας 20 Ιουνίου 1944 αφίχθη εις Αθήνας εκ Μέσης Ανατολής ο Αρχηγός της Υπηρεσίας κ. Ιωάννης Πελτέκης, ίνα ανασυγκροτήση την υπηρεσίαν, η οποίαν είχεν υποστή μεγάλον κλονισμόν συνεπεία των συλλήψεων Μαρτίου και Απριλίου. Ειδικώς, οι τότε διευθύνοντες την Υπηρεσίαν κκ. Ερρίκος Μοάτσος, και Άλκης Δελμούζος εκυκλοφόρουν μετά δυσκολίας, καθ’ όσον οι Γερμανοί είχαν ενδείξεις διά του ποιοι ήσαν. Σκοπός του κ. Ι. Πελτέκη ήτο να αποστείλη εις Μέσην Ανατολήν όσους εκ της υπηρεσίας ήτο δυνατό να υποψιάζονται οι Γερμανοί. Εν τω μεταξύ, όμως, συνελλήφθη ο Α. Δελμούζος και ούτως η ανάγκη διαφυγής των παλαιών συνεργατών και η αντικατάστασις τούτων, ενεφανίσθη επιτακτικωτέρα. Προς τον σκοπόν τούτον ο κ. Ι.Πελτέκης απετάθη προς τον Κωνσταντίνο Μπενάκην, ο οποίος συνειργάζετο, από τας αρχάς ήδη του μηνός, με την Υπηρεσίας και με τον Γεώργιο Παππάν, αρχηγόν της εθνικιστικής οργανώσεως “Εθνική Δράσις”, οίτινες και απεδέχθησαν να αναλάβουν την διοίκησιν και ανασυγκρότησιν της Υπηρεσίας. Ίνα σχηματισθή τριμελής διοίκηση, ο κ. Πελτέκης απετάθη και προς τρίτον πρόσωπον, τούτο όμως δεν εδεχθη. Η στιγμή ήτο ομολογούμενως δύσκολος, διότι και το ηθικόν εις την Υπηρεσίαν ήτο χαμηλόν, λόγω των πολλών και συνεχών συλλήψεων, και διότι είχαν ενταθή τα μέτρα των Γερμανών και αι δυσχέριαι επικοινωνίας, εξ άλλου δε και τα τεχνικά μέσα, δι’ ων απεφεύγετο υπό των μυστικών υπηρεσιών η εκ μέρους του εχθρού παρακολούθησίς των, βαθμιαίως εξέλειπον. Συνέχεια

Εκθεση βουλγαρικών ομοτήτων εναντίον ελληνικού πληθυσμού αρ.4, 30 Νοε 1941

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ ΝΟΜΑΡΧΙΩΝ

ΕΚΘΕΣΙΣ 4η
Συμπληρωματικών πληροφοριών, συγκεντρωθεισών μέχρι
της 3οης Νοεμβρίου ε.ε επί των λαβόντων χώραν γεγονότων
εν Ανατολική Μακεδονία και Δυτική Θράκη εις βάρος του
Ελληνικού στοιχείου.

Α.’ ΔΥΤΙΚΗ ΘΡΑΚΗ
Ουδεμία εχθρική εκδήλωσις κατά των Βουλγάρων έλαβεν χώραν γενικώς εις ολόκληρον την Δυτ. Θράκην.
Την 29ην Σεπτεβρίου ήρξαντο ενεργούμεναι αθρόως συλλήψεις, αίτινες εσυνεχίσθηασν καθ’ όλον τον μήνα Οκτώβριον υπό το πρόσχημα καταδιώξεως του Κουμουνισμού.
Το Αρμενικόν στοιχείον από της εγκαταστάσεως των Βουλγάρων εις Δυτ. Θράκην και ιδιαιτέρως μετά την 29ην Σ/βρίου υποβοήθησε το έργον τούτων διά ψευδών πληροφοριών εις βάρος του Ελληνικού πληθυσμού με σκοπόν την εξόντωσιν αυτού, επιτυχόν ούτω να περιέλθη ολόκληρον το εμπόριον εις χείρας του, όπερ και μόνον επεδίωκεν. Συνέχεια