HEINZ GUDERIAN

HEINZ GUDERIAN: O «ΠΑΤΕΡΑΣ» ΤΩΝ PANZER

Ορμητικός και θυελλώδης ως χαρακτήρας, ο στρατηγός Χάιντς Γκουντέριαν υπήρξε η ψυχή των Panzer και του αστραπιαίου πολέμου, που χάρισαν τις λαμπρότερες νίκες στα γερμανικά όπλα

Νωρίς τα χαράματα της Κυριακής 17 Ιουνίου 1888, σε μια πολίχνη της Πομερανίας που έφερε το ασυνήθιστο όνομα Κουλμ (το σημερινό Χέουμνο της Πολωνίας) είδε το φως της ζωής ο πρωτότοκος γιος του Friedrich Guderian και της Clara Kirchhoff. Τον ονόμασαν Χάιντς – Βίλχελμ (Heinz – Wilhelm). Δύο χρόνια αργότερα του χάρισαν έναν αδελφό -τον Φριτς (Fritsch). Συνέχεια

Ναπολέων Βοναπάρτης

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης γεννήθηκε την 15η Αυγούστου 1769 στο Άτιο πρωτεύουσα της νήσου Κύρνου ή Κορσικής. Η μητέρα του Λετίτια, κατά την επίσημη εκείνη ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αν και εγκυμονούσε, θέλησε να πάει στην εκκλησία, αλλά καθοδόν την έπιασαν πόνοι τοκετού και αναγκάσθηκε να επιστρέψει στο σπίτι της. Μόλις έφθασε, και πριν μπει στον ειδικό θάλαμο για να γεννήσει, γέννησε τον Ναπολέοντα σε ένα θάλαμο στρωμένο με χαλιά που γύρω-γύρω είχε εικονογραφίες διαφόρων ηρώων. Το περιστατικό αυτό ερμηνεύθηκε από πολλούς ιστορικούς ως οιωνός του μέλλοντος μεγαλείου του νεογεννηθέντος. Συνέχεια

Ιωάννης – Γαβριήλ Εϋνάρδος (Eynard Jean – Gabriel 1775 – 1863)

Γάλλος τραπεζίτης και θερμός φιλέλληνας. Διακρίθηκε στην υπεράσπιση της Λυών το 1793 και σύντομα έγινε διάσημος στους ηγετικούς ευρωπαϊκούς κύκλους για τις οικονομικές του γνώσεις και την περιουσία του. Πήρε μέρος στο Συνέδριο της Βιέννης το 1814, εκπροσωπώντας την Ελβετία και εγκαταστάθηκε στη Γενεύη. Εκεί γνώρισε και τον Καποδίστρια, με τον οποίο έκτοτε συνδέθηκε φιλικά. Ο Εϋνάρ υπήρξε φιλέλληνας με έντονη δράση, καθώς τέθηκε επικεφαλής του φιλελληνικού κομιτάτου στη Γενεύη.

Η σημαντικότερη προσφορά του Εϋνάρ στον εθνικό αγώνα υπήρξε η συμβολή του στη σύναψη δανείων του νέου ελληνικού κράτους με οικονομικούς κύκλους στο Λονδίνο και το Παρίσι, καθώς και η πρωτοβουλία του για οργάνωση εράνων, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση της Επανάστασης…

Το 1827 ανακηρύχθηκε επίτιμος πολίτης της Ελλάδας, σχεδίασε την ίδρυση της Εθνικής Τράπεζας, της οποίας υπήρξε επίτιμος διοικητής μετά την ίδρυσή της το 1841, ενώ χορήγησε το 1847 πενήντα χιλιάδες φράγκα για ικανοποίηση απαιτήσεων της Αγγλίας από το δάνειο του 1832. Συνέχεια

Η ιστορία του υπολοχαγού Αλέξανδρου Διάκου, Κ. Τριανταφυλλίδης

ΔΙΑΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣΟ πρώτος Ελληνας νεκρός αξιωματικός: Αλέξανδρος Διάκος, υπολοχαγός Πεζικού, Δωδεκανήσιος
Η ιστορία της θυσίας γραμμένη από τον Κώστα Τριανταφυλλίδη πολεμικό ανταποκριτή (1940-41)

«Ψηλά πάνω στο Λυκοκρέμασμα, καθώς μεσημέριαζε και ο ουρανός καθάριος πια και ολογάλανος, γελούσε σαν ανοιξιάτικος, και η φάλαγγα ξετυλιγμένη στη βουνοκορφή, συνέχιζε τη γρήγορη πορεία της, αντήχησε ακόμη ψηλότερα, στο δροσερό αέρα, ένα βουητό που ολοένα ζύγωνε και δυνάμωνε. Φτερά μετάλλινα αστράψανε στον ήλιο.

Φαντάροι, πυροβολητές και καβαλλάρηδες, με σηκωμένο το βλέμμα, κοιτούσανε περίεργοι και ανήσυχοι.

-Τι να είναι τάχα; Δικά μας ή εχθρικά;

-Έχουνε σταυρό στην ουρά. ελληνικά είναι!..

-Είναι ιταλικά βομβαρδιστικά, είπε με ήρεμη βεβαιότητα ένας μελαχρινός νέος.

Στις επωμίδες του είχε τα δυο αστέρια του υπολοχαγού και από την ανοιχτή χλαίνη του, στο χιτώνιό του επάνω, φαινότανε το σήμα με τα ανοιχτά φτερά του επίκουρου παρατηρητή. Συνέχεια

Μεταξάς Ιωάννης (12 Απρ 1871-29 Ιαν 1941)

Ο Ι. Μεταξάς γεννήθηκε στην Ιθάκη στις 12 Απριλίου του 1871. Οι ρίζες της οικογένειας του ανάγονται στο Βυζάντιο. Η διαδρομή της ζωής του υπήρξε πολυτάραχη και η παρουσία του στην διαμόρφωση της ιστορικής πορείας του Έθνους έντονη. Και ως Στρατιωτικός και ως πολιτικός. Το 1879 τελειώνει το γυμνάσιο Αργοστολίου, οπού η οικογένειά του είχε μετοικίσει από την Ιθάκη.

Το 1885, εισέρχεται στην σχολή των Ευελπίδων από όπου εξήλθε ως ανθυπολοχαγός. Σε όλες τις σπουδές του, όπως προκύπτει από τα πιστοποιητικά της αποφοίτησής του υπήρξε άριστος, τον διέκρινε Δε οξυδέρκεια, διαύγεια και ευφυία. Μετά δεκαετή υπηρεσία του στο Στρατό, οι αξιόλογες επιτελικές του μελέτες δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για να προκριθεί για φοίτηση στην Πολεμική Ακαδημία του Βερολίνου, στα αρχεία της οποίας αναφέρεται η φράση «ουδέν άλυτον πρόβλημα δια τον Ιωάννη Μεταξά».

Το 1909 παντρεύεται την Λέλα Χατζηιωάννου, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, την Λουκία και τη Νανά. Με την σύζυγό του Λέλα θα ζήσουν μαζί τις έντονες στιγμές λύπης, χαράς, εξορίας και δόξας, μέχρι τον θάνατόν του. Τον ίδιο χρόνο (1909) ξεσπά το κίνημα στο Γουδί, του οποίου η σημασία είναι γνωστή ότι υπήρξε μεγάλη. Οι κινηματίες, απέφυγαν να προκαλέσουν τομή με το παρελθόν, αλλά βοήθησαν, σαν ομάδα πιέσεως, στην έναρξη της περιόδου του Βενιζελισμού. Ο Βενιζέλος αναθέτει τον Σεπτέμβριο του 1910, τη διεύθυνση του στρατιωτικού του γραφείου στον Μεταξά. Ο Μεταξάς γίνεται ουσιαστικά αρχηγός του Επιτελείου. Συνέχεια

Διαλέτης Δημοσθένης, αντιστράτηγος

Γεννήθηκε στη Δερβίτσα Αιτωλοακαρνανίας το 1869. Κατατάχθηκε στο Στρατό στις 23 Σεπτεμβρίου 1885 και αποφοίτησε από το Προπαρασκευαστικό Σχολείο Υπαξιωματικών. Ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός Πεζικού στις 10 Αυγούστου 1901.

Έλαβε μέρος στους Πολέμους 1897, 1912-1913 και στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Στις επιχειρήσεις του Μαρτίου 1921, Διοικητής του 34ου Συντάγματος Πεζικού στη μάχη του Τουμλού Μπουνάρ, με ψυχραιμία, γενναιότητα και αποφασιστικότητα συγκράτησε για δύο ημέρες τουρκική επίθεση, τριών μεραρχιών.

Για το λόγο αυτό προήχθη σε υποστράτηγο «επ’ ανδραγαθία». Διετέλεσε Αρχηγός Χωροφυλακής και προήχθη σε Αντιστράτηγο το 1928. Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας το 1943.

Edward Codrington (27 Απρ 1770 – 28 Απρ 1851)

Ο Βρετανός ναύαρχος Κόδριγκτον έμεινε στην Ιστορία για την περιφανή νίκη του στη ναυμαχία του Ναβαρίνου, μια απόλυτη στρατιωτική επιτυχία, που όμως θεωρήθηκε από την πατρίδα του ως διπλωματική καταστροφή!

Γεννήθηκε στο Ντόντιγκτον στις 27 Απριλίου 1770 και ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας γαιο­κτημόνων. Μετά από σύντομο πέρασμα από το περίφημο σχολείο του Χάροου, κατατάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό σε ηλικία μόλις 13 ετών. Μετά από 10 χρό­νια προήχθη σε υποπλοίαρχο και αποτέλεσε την επιλογή του Λόρδου Χάου για να γίνει επιτελής επικοινωνιών του, με το ξέσπασμα των αγγλογαλλικών συ­γκρούσεων, που είναι γνωστές ως Πό­λεμοι της Γαλλικής Επανάστασης και εν συνεχεία Ναπολεόντειοι Πόλεμοι. Συνέχεια

Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος

Γεννήθηκε το 1791, γόνος μεγάλης φαναριώτικης οικογένειας. Σπούδασε στην
Ιταλία και μετά το τέλος των σπουδών του προσλήφθηκε από τον θείο του Ι.
Καρατζά, ηγεμόνα της Βλαχίας, ως βοηθός του στη διακυβέρνηση. Το 1818
αναγκάστηκε να καταφύγει στη Δύση, ακολουθώντας το θείο του που καταδιώκονταν από τους Τούρκους. Η έκρηξη της Επανάστασης τον βρήκε στην Πίζα. Αμέσως ξεκίνησε για την Ελλάδα και καταφθάνοντας στο Μεσολόγγι εξελέγη πρόεδρος της τοπικής γερουσίας (Νοέμβριος 1821). Κατόπιν πέρασε στην Πελοπόννησο, όπου κατάφερε να εκλεγεί πρόεδρος της Α’ Εθνοσυνέλευσης στην Επίδαυρο και πρόεδρος του Εκτελεστικού. Τον Μάιο του 1822 ανέλαβε την οργάνωση της εκστρατείας στην Ήπειρο που κατέληξε σε καταστροφή (μάχη του Πέτα). Κατάφερε όμως να οργανώσει επιτυχώς την άμυνα του Μεσολογγίου κατά την πρώτη πολιορκία του και να σώσει την πόλη. Επιστρέφοντας στην Πελοπόννησο εξελέγη πρόεδρος της νέας εθνοσυνέλευσης στο Άστρος, αλλά τελικά η συνεχής αντιπαράθεσή του με τον Κολοκοτρώνη τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την Πελοπόννησο. Συνέχισε να εργάζεται με όλες τις δυνάμεις του υπέρ της Επανάστασης βοηθώντας στην άμυνα του Μεσολογγίου και στη δεύτερη πολιορκία του, ενώ βοήθησε σημαντικά να στραφεί η Αγγλία υπέρ της Ελλάδας όταν ο Ιμπραήμ είχε εισβάλλει στην Πελοπόννησο. Επί Καποδίστρια ήταν στην αντιπολίτευση, ενώ επί Όθωνα διατέλεσε πρεσβευτής σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και πρωθυπουργός. Πέθανε το 1865 στην Αίγινα.

Μακρυγιάννης Ιωάννης

Γεννήθηκε το 1797 και την παιδική του ηλικία την πέρασε στην Άρτα δίπλα στον
Α. Λιδωρίκη, γραμματέα του Αλή πασά. Λόγω αυτού θεωρήθηκε από τους Τούρκους
οπαδός του Αλή και καταδιώχθηκε απ’ αυτούς. Αρχικά εντάχθηκε στο σώμα του
Μπακόλα, ενώ αργότερα σχημάτισε δικό του, με το οποίο και πολέμησε στην
Ανατολική Στερεά. Το 1822, βρισκόμενος στην Αθήνα ορίστηκε υποφρούραρχος της
Ακρόπολης, αλλά οι αντιθέσεις του με το Γκούρα τον ανάγκασαν να φύγει. Έλαβε
μέρος στον εμφύλιο πόλεμο και κατόπιν συμμετείχε ενεργά στον αγώνα κατά του
Ιμπραήμ, όπου διακρίθηκε στις μάχες του Νεοκάστρου και ιδιαίτερα των Μύλων.
Μετά από μια περίοδο φύλαξης της Ύδρας με το σώμα του διορίστηκε φρούραρχος
των Αθηνών. Συμμετείχε στην άμυνα της Ακρόπολης όπου και τραυματίστηκε σοβαρά, και όταν ανάρρωσε ξαναπήρε μέρος σε μάχες στην περιοχή του Πειραιά όπου και πάλι διακρίθηκε. Με τις μετά τον πόλεμο κυβερνήσεις δεν είχε καλές σχέσεις και μάλιστα επί Όθωνα καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά τελικά του αποδόθηκε χάρη.
Πέθανε το 1864, έχοντας δει την ανατροπή του Όθωνα και έχοντας συγγράψει τα
περίφημα απομνημονεύματά του.

Κετσέας Βενετσάνος, συνταγματάρχης Πεζικού (1892-1955)

ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΣ ΚΕΤΣΕΑΣ 9ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ
«Ο Βεν. Κετσέας γεννήθηκε στους Δολούς Αβίας, το 1892. Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στο χωρίο Κάμπος Αβίας, ενώ γυμνάσιο πήγε στο ιστορικό 1ο Γυμν. Καλαμάτας που ήταν στο χώρο άνωθεν του Ι. Ναού της Υπαπαντής, το οποίο και τελείωσε το έτος 1910.
Το Φεβρουάριο του 1911 κατετάγη στο 11ο ΣΠ ως δεκανέας, όπου υπηρέτησε συνεχώς μέχρι της εισόδου του στη Σχολή Ευελπίδων.
Έλαβε μέρος υπό τη IV Μεραρχία Πεζικού και στους δύο βαλκανικούς πολέμους και παρά το γεγονός ότι ήτο νεαρός και άπειρος, διακρίθηκε ιδιαίτερα για τον ηρωισμό του και τη διοικητική του ικανότητα.
Απεφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το έτος 1916 ως ανθυπολοχαγός Πεζικού, 54ος μεταξύ 311.
Έλαβε μέρος στους πολέμους του Μακεδονικού μετώπου 1916-18, όπου διακρίθηκε για την ευτολμία και πρωτοβουλία του. Ακολούθως πήρε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία ως διοικητής Λόχου, όπου επίσης διακρίθηκε ιδιαίτερα για τον ηρωισμό και την αυτοθυσία του. Κατά τη κατάρρευση του μετώπου, ενώ ευρίσκετο σε σχολή της Σμύρνης, πήρε πρωτοβουλία και βοήθησε πολλές γυναίκες και παιδιά να επιβιβασθούν στα καταφθάνοντα Ελληνικά πλοία.
Παντρεύτηκε το 1924 την Καλαματιανή Ευτυχία Τζαϊλοπούλου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Το 1927 εφοίτησε στη σχολή πολέμου και στη συνέχεια υπηρέτησε στα 8ο και 11ο Σύνταγμα Πεζικού, όπως επίσης και στα επιτελεία των IV και IX Μεραρχιών. Συνέχεια

Διάκος Αλέξανδρος, Υπολοχαγός Πεζικού

Ο πρώτος νεκρός αξιωματικός του ελληνοϊταλικού πολέμου

diakos-yplgosΟ Α­λέ­ξαν­δρος Διά­κος γεν­νή­θη­κε το 1911 στη Χάλ­κη της Ρό­δου. Τό­τε το νη­σί βρι­σκό­ταν υ­πό ι­τα­λική κα­το­χή και ο Α­λέ­ξαν­δρος, α­πό μι­κρό παι­δί γα­λου­χή­θη­κε με τον πό­θο και τα ι­δα­νι­κά της λευ­τε­ριάς.  Την πε­ρί­οδο αυ­τή τα Δω­δε­κά­νη­σα βρί­σκο­νταν υ­πό τον ι­τα­λι­κό ζυ­γό. Ο Α­λέ­ξαν­δρος, γεννή­θη­κε και με­γά­λω­σε με τον πόθο για τη λευ­τε­ριά της ι­διαί­τε­ρης πα­τρί­δας του και την εν­σω­μά­τω­σή της στη Μη­τέρα Ελ­λά­δα. Α­πό μι­κρό παι­δί κιό­λας, μα­θη­τής Γυ­μνα­σί­ου α­ντι­δρού­σε στις ι­τα­λι­κές δια­τα­γές και α­πα­γο­ρεύ­σεις. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα, σε μια ε­πέ­τειο της 25ης Μαρ­τί­ου κα­τέ­βα­σε την ιτα­λι­κή σημαί­α που κυ­μά­τι­ζε στο προ­αύ­λιο του Γυ­μνα­σίου του και ύ­ψω­σε τη Γα­λα­νό­λευ­κη· ή­ταν μια με­γά­λη πρά­ξη, α­πό έ­να μι­κρό παι­δί.

Το 1929 φεύ­γει α­πό το νη­σί και φθά­νει στην Α­θή­να, ό­που και κα­τα­τάσ­σε­ται στην Στρα­τιω­τι­κή Σχο­λή των Ευελ­πί­δων. Α­πό ε­κεί α­πο­φοι­τά και ε­ντάσ­σεται στις τά­ξεις του Ελ­λη­νι­κού Στρα­τού το 1934, ο­νο­μα­ζό­με­νος Αν­θυ­πο­λο­χα­γός Πε­ζι­κού.

Η κή­ρυ­ξη του πο­λέ­μου βρίσκει τον Διά­κο στο βαθ­μό του Υ­πο­λο­χα­γού, να υ­πη­ρε­τεί στην Πίν­δο. Ο ί­διος ζή­τη­σε να με­τα­βεί στο μέ­τω­πο. Ο Α­λέ­ξανδρος πί­στευε πως ήταν η ευ­και­ρί­α να α­πο­δεί­ξει γι’ α­κό­μη μια φο­ρά στον ι­τα­λό κα­τα­κτη­τή, πως «του Έλ­λη­νος ο τρά­χη­λος ζυγό δεν υ­πο­μέ­νει». Ο Διά­κος ο­ρί­ζε­ται διοι­κη­τής του 2ου Λό­χου του 4ου Συ­ντάγ­μα­τος Πε­ζι­κού και ρί­χνε­ται στην πρώ­τη και τε­λευ­ταί­α του μά­χη. Συνέχεια

Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος (περίπου 229 – 160 π.Χ.)

Ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος ανήκε σε παλαιότατη και σημαίνουσα αριστοκρατική οικογένεια της Ρώμης. Ο πατέρας του, που έφερε το ίδιο όνομα και είχε διατελέσει ύπατος, έπεσε μαχόμενος κατά των Καρχηδονίων στη μάχη των Καννών το 216 π.Χ. Ο ίδιος ο Αιμίλιος Παύλος άρχισε τη σταδιοδρομία του από τα κατώτερα αξιώματα της ρωμαϊκής πολιτείας για να ανεβεί, ύστερα από σχετικά σύντομο διάλειμμα κατά το οποίο αναγκάστηκε να μείνει μακριά από τη δημόσια ζωή, στα υπέρτατα και να αναδειχθεί δύο φορές ύπατος. Κατά τη δεύτερη υπατεία του, το 168 π.Χ., κατήγαγε τη μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής του: νίκησε τον μακεδονικό στρατό στην Πύδνα και συνέλαβε αιχμάλωτο τον Περσέα, ο οποίος επέπρωτο να είναι ο τελευταίος βασιλιάς της άλλοτε κραταιάς Μακεδονίας. Σε αυτή τη νίκη του οφείλει ο Αιμίλιος Παύλος και την επωνυμία του «Μακεδονικός». Αξιομνημόνευτους επίσης σταθμούς στη σταδιοδρομία του Αιμιλίου Παύλου αποτελούν οι εκστρατείες του εναντίον φύλων εχθρικών προς τη Ρώμη τόσο στην Ιβηρική Χερσόνησο το 191-189 π.Χ. όσο και στη γειτονική της Λιγουρία το 181 π.Χ. Συνέχεια

Λάμπρος Σταθόπουλος ή Γλογοβίτης

 ένας άγνωστος αγωνιστής του ’21

Αγρότης που άφησε το καρποφόρο αλέτρι του για να αδράξει το υπερήφανο καρυοφίλι, με το ξέσπασμα της Επαναστάσεως. Αγωνίζεται για μια ελεύθερη Ελλάδα χωρίς αγάδες και τίθεται επικεφαλής σώματος 30 συγχωριανών του. Το χωριό Γλόγοβα (σήμερα Δρακοβούνι) Γορτυνίας του νομού Αρκαδίας, σύσσωμο συμμετέχει στον Απελευθερωτικό Αγώνα. Ο Λάμπρος και οι συμπολεμιστές του λαμβάνουν μέρος στις νικηφόρες μάχες Βαλτετσίου, Τρικόρφων, Δερβενακίων, πολιορκίας Αθηνών και στον πόλεμο κατά του Ιμπραήμ, και όπως βεβαιώνουν ενυπογράφως οι Νικηταράς, Γ.Κολοκοτρώνης, Δ.Πλαπούτας, Καν.Δεληγιάννης και Ν.Πετιμεζάς «πολέμησε με διακεκριμένη γενναιότητα, φερόμενος πάντοτε με ευπρέπεια στους ανωτέρους του αρχηγούς…». Συνέχεια

Ιων (Ιωάννης) Δραγούμης

Ο Ίωνας ή Ιωάννης Δραγούμης, Έλληνας εθνικιστής, ο θεμελιωτής και ο κύριος εκπρόσωπος του Ελληνικού Εθνικισμού αλλά και ακούραστος Εθνικός αγωνιστής, διπλωμάτης, πολιτικός και λογοτέχνης, γεννήθηκε το Σεπτέμβριο του 1878 στην Αθήνα όπου και δολοφονήθηκε από τα Βενιζελικά «Τάγματα Ασφαλείας» του Παύλου Γύπαρη στις 31 Ιουλίου 1920, απέναντι από το ξενοδοχείο «Χίλτον».

Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της νεώτερης Ελλάδας. Υπήρξε πολιτικός, στοχαστής αλλά και συγγραφέας. Έζησε σε μία ταραγμένη εποχή και δυστυχώς έγινε ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Εθνικού Διχασμού.

Ο Ίων Δραγούμης ήταν μεταξύ άλλων και «ακτιβιστής». Συνέβαλε όσο μπορούσε στην οργάνωση των Ελληνικών πληθυσμών στην Μακεδονία κατά της τρομοκρατίας των Βουλγάρων κομιτατζήδων, ενώ υπεράσπισε σε κάθε ευκαιρία τα εθνικά συμφέροντα. Από το 1908 έγινε σκληρός πολέμιος της Μεγάλης Ιδέας, ενώ συντάχθηκε και με τις απόψεις των βασιλοφρόνων, κάτι που τον χαρακτήρισε ως «αντιβενιζελικό».

Πέμπτος γιος του Στέφανου Δραγούμη και της Ελισάβετ Κοντογιαννάκη, με καταγωγή από το Βογατσικό Φλώρινας, γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στον ατυχή πόλεμο του 1897 υπηρέτησε ως εθελοντής. Το 1899, ύστερα από εξετάσεις, έγινε δεκτός στη διπλωματική υπηρεσία.

Το Νοέμβριο του 1902 τοποθετήθηκε υποπρόξενος στο Ελληνικό Γενικό Προξενείο στο Μοναστήρι. Από τη θέση αυτή εργάστηκε για την οργάνωση των ορθόδοξων κοινοτήτων της Δυτικής Μακεδονίας και από κοινού με τον πατέρα του και τον Παύλο Μελά, σύζυγο της αδελφής του Ναταλίας, ενίσχυσαν το Μακεδονικό Αγώνα.

Ο Χαρακτήρας

Ο Δραγούμης ήταν ενθουσιώδης οπαδός της δημοτικής και υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Το συγγραφικό του έργο, όπου υπέγραφε συχνά με το ψευδώνυμο Ίδας, είναι σχεδόν πάντα εμπνευσμένο από τις εθνικές και πολιτικές του δραστηριότητες. Το πρώτο του βιβλίο, το «Ηρώων και Μαρτύρων Αίμα», έχει ως θέμα το Μακεδονικό Αγώνα και κορυφώνεται με το θάνατο του Παύλου Μελά.

Συνέχεια

Ρωμανός Δ’ Διογένης

ο πρώτος τουρκομάχος βασιλιάς

Ο Ρωμανός Δ’ Διογένης, ήταν ο πρώτος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου που αντιστάθηκε και νίκησε τους, πρωτοεμφανιζόμενους τότε στην Μικρά Ασία, Τούρκους. Υψηλόβαθμος αξιωματικός του Στρατού, ανέβηκε στον Θρόνο του Βυζαντίου με έναν και μόνο στόχο: να εξουδετερώσει τον κίνδυνο που διέτρεχε η Αυτοκρατορία, από το λαό των στεππών, τους Τούρκους. Στάθηκε εναντίον του κλίματος της γενικής αδιαφορίας για τις προκλητικές ενέργειες των Τούρκων, κλίμα που διαμορφώθηκε και συντηρήθηκε από τον Μιχαήλ Ψελλό -πρωθυπουργό, υπουργό εξωτερικών, υπουργό οικονομικών, υπουργό άμυνας, φιλόσοφο και (αρχι)σύμβουλο της Αυτοκράτειρας- και μερικούς συγκλητικούς ακόμη (πολιτική και διανόηση δηλαδή). Αναδιοργάνωσε το διαλυμένο στρατό και τέθηκε επι κεφαλής εκστρατειών για την απώθηση των Τούρκων προς την Ανατολή. Το διεφθαρμένο κατεστημένο της Κων/πολης όμως υπέσκαπτε, προδοτικά, συνεχώς το έργο του μαχητή Αυτοκράτορα. Αποκορύφωμα της προδοσίας του : στη αποφασιστική μάχη του Μαντζικέρτ το 1074 μ.Χ. (έδαφος της Αρμενίας), και ενώ ο Αυτοκρατορικός Στρατός νικούσε, ο γιος του προδότη Καίσαρα Ιωάννη, που διοικούσε ένα στρατιωτικό τμήμα στη δεύτερη γραμμή του μετώπου, προκάλεσε με τις κινήσεις του πανικό στο στράτευμα το οποίο ατάκτως υποχώρησε. Ο Ρωμανός συνελήφθη τραυματισμένος από τους Τούρκους. Του συμπεριφέρθηκαν καλά και δέχτηκαν να τον ανταλλάξουν με λύτρα από την Πόλη. Στο δρόμο της επιστροφής όμως, ο Ρωμανός συνελλήφθη από συνομώτες οι οποίοι και τον τύφλωσαν ! Πέθανε μετά από λίγο καιρό μέσα σε φρικτούς πόνους αυτός ο αγνός και τόσο προδομένος Αυτοκράτορας με τα υψηλά οράματα.
Ας αφήσουμε όμως τώρα, την πέννα του Κώστα Κυριαζή να μας περιγράψει το τι σκέφτονταν ο Ρωμανός για τον κίνδυνο από τους Τούρκους και τον εφησυχασμό στην Πόλη :
«Πίστη… Τι είναι πίστη; Είναι εκείνο που σε κάνει να ξεχωρίζεις από τους πολλούς, είναι εκείνο που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις, είναι εκείνο που σου κλείνει τα αυτιά στο τραγούδι των σειρήνων που σε καλούν να υποταχτείς, να πας σύμφωνα με τους πολλούς, να συγκατανεύσεις στα όσα δεν πιστεύεις δίκαια και σωστά, ν’ακολουθήσεις τη φορά του ανέμου. Θεέ μου, πόσες φορές μονάχος δεν είπα μέσα μου : Ρωμανέ είσαι τρελλός, πας ν’αναστήσεις κάτι που είναι πεθαμένο, πας μονάχος σου να εμπνευστείς γιατί σε πνίγει η αδιαφορία των άλλων. Πας ν’αλλάξεις τη ζωή που τόσα χρόνια συνήθισαν οι πολλοί. Πας να τους πείσεις πως δεν αρκούν τα πλούτη της Βασιλεύουσας, πως κι αυτή θα πεθάνει όταν πάψει να την τροφοδοτεί η Μικρασία. Πας με το παράδειγμά σου να παρασύρεις τη μάζα κι ενώ αυτή στην αρχή ενθουσιάζεται, μ’όσα της λες και σε επευφημεί και σε λέει σπουδαίο, όμως ύστερα όταν έλθει η σειρά της να σ’ακολουθήσει στοχάζεται, δειλάζει και κατόπι αρχίζει τα μουρμουρητά και τις περισσότερες φορές σε κακίζει και σε λέει ηλίθιο και ονειροπαρμένο και σε χλευάζει, όχι γιατί δεν πιστεύει, αλλά γιατί πρέπει να βρει κάποια δικαιολογία για να μη πάρει τον ίδιο με σένα δύσκολο δρόμο που μπορεί να οδηγήσει είτε στην τελική νίκη είτε στη θυσία είτε ίσως και στην προσωπική καταστροφή.» σελ 222
Τραυματισμένος στη μάχη του Μαντζικέρτ ο Ρωμανός απαντά στις παραινέσεις στρατιώτη να πέσει κάτω για να μην τον δουν οι Τούρκοι:
» Όχι, ένας αυτοκράτορας, ακόμα και νικημένος, ακόμα και λαβωμένος, δεν σέρνεται ποτέ, απάντησε περήφανα ο Ρωμανός και έκανε να σηκωθεί.» σελ 420

Bιβλιογραφική αναφορά :

  • Κώστας Κυριαζής, «Ρωμανός Δ’ Διογένης», Εστία 1994

Καβράκος Χρήστος, στρατηγός

Ο Χρήστος Καβράκος γεννήθηκε στα Τρίκαλα την 1η Ιανουαρίου 1882. Κατετάγη εθελοντής στο Στράτευμα και εξήλθε από τη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού Πεζικού. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους και στη Μικρασιατική εκστρατεία ως διοικητής του 1ου Τάγματος του 5ου Συντάγματος και ως Επιτελάρχης της Ιης Μεραρχίας.
Κατόπιν διετέλεσε διοικητής του 4ου Συντάγματος Πεζικού Λάρισας (1924), του 5ου Συντάγματος Τρικάλων (1924-1933), διευθυντής του 1ου γραφείου του Γ.Ε.Σ., υπαρχηγός του Γ.Ε.Σ.(1935-1936), Φρούραρχος Αθηνών (1936), διοικητής ΧΙ Μεραρχίας (1938-1940) και Στρατιωτικός διοικητής Αθηνών το 1941. Το 1942 αποστρατεύθηκε λόγω ορίου ηλικίας , προαχθείς σε Αντιστράτηγο.

Συνέχεια

Ο ελαττωματικός βίος του Αρη Βελουχιώτη

«Κάποιοι ακόμη τον μισούν. Κάποιοι δεν αντέχουν ούτε να ακούν το όνομά του. Και για την επίσημη ιστορία είναι πρόσωπο-ταμπού. Όμως ο Άρης ξανάδωσε στους Έλληνες την περηφάνια τους. Δημιούργησε τον μεγαλύτερο εθελοντικό στρατό της ελληνικής ιστορίας και μια Ελεύθερη Ελλάδα μέσα στην υποδουλωμένη Ευρώπη.» Συνέχεια

Αρης Βελουχιώτης

 Ό Αθανάσιος Κλάρας ή  Άρης Βελουχιώτης, όπως ώνομάσθη ο ίδιος κατά την έξοδο του εις τα βουνά της Ρούμελης το 1942, έγεννήθη εις την Λαμία το 1905. Μετά την άπoφoίτησίν του εκ της Μέσης Γεωργικής Σχολής Λαρίσης, έτοποθετήθη ως πρακτικός γεωπόνος εις περιοχή Δράμας, βραδύτερο εγκατέλειψε την θέσιν του και κατέφυγε εις τάς Αθήνας, όπου ηρχισε την κομμουνιστική του δρασιν. Υπηρέτησε την θητεία του εις το Πυροβολικό, όπου καθηρέθη από τον βαθμό του Δεκανέως λόγω της κομμουνιστικής του δραστηριότητος εντός της Μονάδος του.

Μετά την άπόλυσίν του ήλθε εις τάς Αθήνας, όπου είργάσθη με ζήλο προς όφελος του «ΡΙΖΟΣΠΆΣΤΗ» και του Κ.Κ.Ε.

Ούτος, ως εμφαίνεται εκ του Ποινικού του Μητρώου, κατεδικάσθη 15 φοράς και πλέον δια κλοπές, ψευδορκία, πλαστογραφία, βιοπραγίαν και άπόδρασιν εκ των φυλακών. Το 1939 έκτίων ποινή εις τάς φυλακάς Κερκύρας υπέγραψε δήλωσιν μετανοίας (δηλωσίας), δια της οποίας άπεκήρυξε το Κ.Κ.Ε. και άπεφυλακίσθη. Ή πραξις του αυτή του έγινε εφιάλτης εις όλη του την ζωή και τον συνόδευσε μέχρι του θανάτου του, διότι εξ αίτίας αυτής εύρίσκετο πάντοτε εις μειονεκτική μοίρα έναντι των κομματικών του αντίπαλων. Πράγματι ή πραξις του αύτη απετέλεσαν, ως φαίνεται, την αιτία της άκάμπτου αδιαλλαξίας του, της αυστηρας υπακοής του εις τάς έντολάς του Κ.Κ.Ε., όπως και της πρωτοφανούς σκληρότητας του προς τούς συνανθρώπους του.

Ητο πραγματικός επαναστάτης και φανατικός κομμουνιστής με πλούσια συνωμοτική δρασιν και πείρα. Ητο ιδιόρρυθμο άτομο, με πολλά ελαττώματα και πολλές αδυναμίες, πονηρός, τολμηρός και ταχύς εις τάς αποφάσεις του.

Κατά την κατοχή, λόγω της μειονεκτικής του θέσεως έναντι της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., του μεγάλου κομματικού του φανατισμού και πάθους, παρουσιάζετο ως άτομο εγωπαθές και θηριώδες, στερούμενο ανθρωπισμό και ευγενών αισθημάτων. Δια τον Άρη ή ανθρώπινη ζωή δεν είχε ουδεμία αξία, δι’ αυτό εφήρμοζε την αρχή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», ασχέτως εάν ταύτα ήσαν δίκαια ή άδικα, εθνικά ή αντεθνικά και απάνθρωπα. Ουδέποτε τον συνεκίνησεν ή ανθρώπινη ζωή ή ο πόνος, δι’ αυτό έβασάνιζεν, έκακοποίει και έξετέλει πολλάκις δια των ιδίων του χειρών ανθρώπους και δια μικροπαραπτώματα ακόμη, (π.χ. κλοπή προβάτου ή κυψέλης κ.λ.π.). Ήταν ανελέητα σκληρός και δεν δίσταζε ΝΑ λέει «ότι αν είναι νά γλιτώσει ένας ένοχος ας πάνε και εννιά αθώοι», όπως τον περιγράφει ο Καπετάν Νικηφόρος του ΕΛΑΣ εις την Εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 23/9/75.

Λόγω της ψυχοσυνθέσεώς του ταύτης δεν ήτο δυνατόν νά προσελκύσει και ενθουσιάσει τον πληθυσμό της υπαίθρου ως πραγματικός ηγέτης, πλην βεβαίως των φανατικών κομμουνιστών, οι όποίοι είχον την αυτήν ψυχοσύνθεσιν με αυτόν, άλλά δια της χρησιμοποιήσεως σαδιστικών μεθόδων και φρικιαστικών βασανιστηρίων έπεβάλλετο, τόσο εις τούς κατοίκους της υπαίθρου, όσον και εις τούς αντάρτες του.

Εις το έργον του τον βοήθησε πολύ ο τέλειος μηχανισμός του Κ.Κ.Ε., το όποίον εργαζόμενο συνωμοτικώς από 20ετίας και πλέον είχε δημιουργήσει εις τάς κωμοπόλεις και τα χωρία οπαδούς και στελέχη πειθαρχημένα και φανατισμένα.

Ούτω ο Άρης, στηριζόμενος αρχικώς εις 20-30 τοιαύτα στελέχη (μαυροσκούφηδες), ήρχισε τον αγώνα του ΕΛΑΣ κατά το 1942 εις Ρούμελη και με το πρόσχημα του απελευθερωτικού αγώνος και δια της προπαγάνδας παρέσυρε αρκετούς κατοίκους να τον ακολουθήσουν ή τούς ήνάγκαζε προς τούτο δια της βίας και της τρομοκρατίας.

Είναι γεγονός όμως ότι, παρά την κομματική του δρασιν και την τοιαύτη της κατοχής, ουδενός ηγετικού στελέχους του Κ.Κ.Ε. την συμπάθεια κατόρθωσε νά αποσπάσει (Ζαχαριάδης, Σιάντος, Ιωαννίδης, κ.λ.π.). Αντιθέτως ούτοι συνεχώς του κατελόγιζον ευθύνες δια παρεκκλίσεις εκ της γραμμής του κόμματος και δια διαφόρους εξτρεμιστικές του ενέργειες (εγκλήματα, κ.λ.π.). Όλα αυτά ο Άρης τα γνώριζε και τα έβλεπε, άλλά δεν είχε την ψυχική και κομματική δύναμιν νά αντιδράσει, διότι τον έβάρυνεν ή κατηγορία του δηλωσία.

Το τέλος του Βελουχιώτη ήτο οικτρό, καθ’ όσον ούτος άπεκηρύχθη υπό του Κ.Κ.Ε., άπομονωμένos δε και καταδιωκόμενος υπό τωv Εθνικών Δυνάμεων έφονεύθη τον Ιούνιο του 1945 εις την Πίνδο.

Δια νά αντιληφθεί ο αναγνώστης ποία ήτό ή ψυχοσύνθεσις του Βελουχιώτη, πως ενεργούσε και πως έπεβληθη εις τον πληθυσμό της Ρούμελης κατά το πρώτοv εξάμηνο της δράσεώς του, αναφέρονται μερικά από τα πολυάριθμα εγκλήματα, τα όποία διέπραξε εις την περιοχή της Στερεάς Ελλάδος:

  • Τάς πρώτας ημέρας του Ιανουαρίου 1943 ο Ύπολ/γός Καϊμάρας απεστάλη ως σύνδεσμος των αξιωματικών της οργανώσεως εις Μαυρολιθάρι, ένθα, ως ψευδώς είχε διαδώσει το ΕΑΜ, επρόκειτο νά συναντηθεί ο Στρατηγός Ν. Ζέρβας του ΕΔΕΣ μετά του αρχηγού του ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη προς καθορισμό του τρόπου διεξαγωγής του ανταρτοπόλεμου και ένοποίησιν των ανταρτικών ομάδων. Τον Βελουχιώτη συνήντησε καθ’ οδό μετά της ομάδος του, εις το χάνι ,Ζαγκανα, νοτίως της Καλοσκοπης, κινούμενο προς Παρνασσό. Κατά την διεξαχθείσαν συζήτησιν ο Άρης απέφυγε νά δηλώσει το πραγματικό του όνομα, ισχυρισθείς ότι ήτο ανώτερος αξιωματικός του Ιππικού. Ό μαύρος κοζάκικος σκούφος, τον όποίον έφερε τόσον αυτός, όσον και οι 20 αντάρτες του, ή φρασεολογία του, αι αναπτυχθείσαι υπ’ αυτού επιδιώξεις τού ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και αι κατηγορίαι του κατά του δήθεν φασίστα Ζέρβα ο όποίος δεν ήθελε συνεργασία δια νά παίρνει μόνος του τις λίρες των Άγγλων έκαμαν τον Ύπολ/γόν Καϊμάραν νά αντιληφθεί ότι επρόκειτο περί κομμουνιστού ήγέτου. Μετά την συζήτησιν ταύτη ο Ύπολ/γός ούτος μετέβη εις το χωρίον Mαυρoλιθάρι δια νά βεβαιωθεί εάν ο Ζέρβας ήλθε εις Ρούμελη, πράγμα πού απεδείχθη ψευδές.
  • ΔΙΑΛΥΣΗ ΟΜΑΔΟΣ ΑΓΟΥΡΙΔΕΩΝ. Ό Καϊμάρας έπληροφορήθη κατά την εις Μαυρολιθάρι άφιξίν του την έκτέλεσιν, κατά την προηγουμένη ημέρα υπό του Άρη Βελουχιώτη και των καπεταναίων του, 14 ανταρτών της ομάδος Τζιβάρα- Άγουρίδη, τούς όποίους συνέλαβε δια δόλου. Οι κάτοικοι του χωρίου τούτου ήσαν έντρομοι και αγανακτισμένοι δια τα βασανιστήρια, τα όποία υπέστησαν οι εκτελεσθέντες εθνικόφρονες αντάρτες, δια τον μόνον λόγο, ότι δεν ήθελαν νά υπαχθούν υπό τον Άρη, του όποίου το τμήμα θεωρούν ως καθαρώς κομμουνιστικό. Αφού τούς έκάλεσεν εις Μαυρολιθάρι προς δήθεν συνεργασία και συνεννόησιν, την νύκτα τούς κατένειμε εις διαφόρους οικίας προς διανυκτέρευσιν. Μετά το μεσονύκτιο διέταξε την σύλληψιν και τον αφοπλισμό του Τζιβάρα και των ανταρτών του. Την πρωία της επομένης, παρουσία των κατοίκων του χωρίου, τούς υπεχρέωσαν νά σκάψουν πρώτον τούς τάφους των εις το Νεκροταφείο του χωρίου, εν συνεχείq. τούς έδειραν μέχρις αίματος δια μαστιγίων συρμάτινων και τούς διεπόμπευσαν εις τα μάτια των κατοίκων του χωρίου, κατηγορούντες αυτούς ως προδότες και όργανα των Ιταλών. Τέλος δε δια μαχαιρών έθραυσαν τα οστά των βραχιόνων των και απέκοψαν τα άκρα των περισσοτέρων κατά τρόπον θηριώδη, μέχρις ότου τα θύματα ταύτα υπέκυψαν από τα φρικτά βασανιστήρια. Παρά τάς γοεράς κραυγάς των ανδρών τούτων, ουδείς εκ των υποχρεωτικώς παρισταμένων χωρικών τόλμησε νά επέμβει η νά διαμαρτυρηθεί. Πάντα ταύτα εξετελέσθησαν συμφώνως προς τάς διαταγάς του Βελουχιώτη, ο όποίος έπρωτοστάτει εις το απαίσιο και θηριώδες αυτό έγκλημα.Την σύζυγο του Τζιβάρα βασάνισε και εξετέλεσεν ο ίδιος ο Άρης Βελουχιώτης δια μαχαίρας. Τα πτώματα των θυμάτων τούτων ετάφησαν εις το Νεκροταφείο του χωρίου. Οι κάτοικοι του Μαυρολιθαρίου και ιδίως αι γυναίκες ήσαν κάτωχροι και έτρεμαν από τα έργα του στυγερού εγκληματίου Άρη Βελουχιώτη. Κατά την παραμονή του εις Μαυρολιθάρι ο Καϊμάρας εφιλοξενήθη εις την οικία του Άνθ/γου Μώκου η Καλλία, την επομένη δε μετέβη εις το χωρίον Κονιάκος, όπου συνηντησε τον αρχηγό του ΕΛΑΣ Δωρίδος μόνιμο Άνθ/γόν Κατσίμπαν, πρώην συμμαθητή του και φίλον του. Τόσον εκ της γενομένης συζητήσεως μετ’ αυτού, όσον και εκ της συστηματικής προπαγάνδας, ή όποία εγένετο εις τούς άνδρας της ομάδος του (20 περίπου αντάρτες) υπό γνωστών κομμουνιστών (θεωρία κομμουνιστική, άσματα Ποπώφ κλπ) διαπίστωσε πλέον ότι πράγματι ο ΕΛΑΣ ήτο όργάνωσις καθαρώς κομμουνιστική. Τάς ανωτέρω εντυπώσεις του, αι όποίαι δεν ήσαν καθόλου ευχάριστοι, εγνωστοποίησεν ο εν λόγω Υπολοχαγός εις τούς άλλους αξιωματικούς της Επιτροπής.
  • Την 9ην Αύγούστου 1942 συνέλαβε και εξετέλεσε εις Δερελη Φθιώτιδος ένα πλανόδιο μουσικό, ονόματι Θωμά, ως ύποπτο πληροφοριοδότη των Ιταλών.
  • Την 14 Αύγούστου 1942 συνέλαβε εις περιοχή Πολυδρόσου τον εθνικόφρονα φαρμακοποιό Παν. Δρίβαν και τον έξετέλεσεν ως συνεργάτη δήθεν των Ιταλών.
  • Το δεύτερον 15νθήμερον του Αύγούστου 1942 εξετελέσθησαν κατ’ εντολή του Άρη αι δύο κόρες (12 και 13 ετών) του I.Κόρδα εκ Κοχλιών Ευρυτανίας, δια τον λόγο ότι ούτος εγκατέλειψε τον ΕΛΑΣ, εις τον όποίον είχε καταταγεί δι’ ολίγας ημέρας. Τα δύο αυτά αθώα πλάσματα εσφάγησαν δια μαχαίρας από δύο αντάρτες του ΕΛΑΣ, εις τούς όποίους δεν είχαν εμπιστοσύνη ο Άρης και τούς όποίους ήθελε νά αναμίξει εις το έγκλημα. Οι δύο αντάρτες έγιναν εκτελεσταί, παρά την θέλησίν των, της εγκληματικής και απαίσιας αυτής πράξεως, υπό την απειλή σφαγής των δια μαχαίρας υπό δύο καπεταναίων του Άρη (ή θα τα σφάξετε ή θα σφάξωμε ημείς εσάς).
  • Κατά το τέλος Οκτωβρίου 1942 ο Άρης συνέλαβε τον πρώην αντάρτη του ΕΛΑΣ Προβιαν εις το χωρίον Τσούκα Φθιώτιδος. Κατ’ εντολή του τον έδεσαν εις κορμό δένδρου και τον εξετέλεσαν κατόπιν μεσαιωνικών βασανιστηρίων (μαχαιριές, λάδι βραστό εις τάς πληγάς,κλπ.), δια τον λόγο ότι εγκατέλειψε τον ΕΛΑΣ.
  • Την 20ήν Νοεμβρίου 1942 και ενώ έγένοντο προετοιμασίαι δια την ανατίναξιν της γέφυρας του Γοργοποτάμου) ο Άρης συνέλαβε εις περιοχή Μαυρολιθαρίου την Ιωάννα Γκόγγου εκ Στρώμης Παονασσίδος, διότι δήθεν κατέδωσε τους Άγγλους της Γκιώνας εις τούς ‘Ιταλούς. Ταύτη κατάσφαξε δια μαχαίρας, κατόπιν εντολής του, αντάρτης του ΕΛΑΣ, επειδή έθεωρήθη ύποπτος φυγής από τον Άρη.
  • Την 23ην Νοεμβρίου 1942 ο Άρης έξετέλεσε δια των χειρών του εις την πλατεία του χωρίου Καστριώτισσα Παρνασσίδος τον κτηνοτρόφο Νικ. Μασσαβέτταν, απόγονο του Αθανάσιου Διάκου, εκ Μουσουνίτσης, ως ζωοκλέπτην και αφήρεσε από την οίκογένειάν του όλα τα πρόβατά της.

 

Ibrahim Pasha (1789 – 10 Νοε 1848)

Με αναμφίβολες στρατιωτικές και πολιτικές ικανότητες, ο Ιμπραήμ πασάς αποτελεί έναν από τους καλύτερους στρατηγούς στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ευτυχώς – για την Ελλάδα – αναχαιτίστηκε δύο φορές, από επέμβαση των ευρωπαϊκών δυνάμεων, που φοβήθηκαν τις επιτυχίες του.

Γεννήθηκε το 1789 στην Καβάλα. Η Ελληνίδα μητέρα του, ξαναπα­ντρεύτηκε τον ανερχόμενο Αλ­βανό πασά, Μωχάμετ Άλι, που αμέσως ανέλαβε να μεγαλώσει τον ανήλικο γιο της σα δικό της παιδί. Τον έκανε μου­σουλμάνο και τον ονόμασε Ιμπραήμ.

Το 1805 και όσο ο Μωχάμετ Άλι αγωνι­ζόταν για να επικρατήσει στην Αίγυ­πτο, ο Ιμπραήμ ήταν «φιλοξενούμε­νος» του Σουλτάνου. Αμέσως μετά του επετράπη να γυρίσει στην Αίγυπτο και όταν ο οίκος των Σαούντ επαναστά­τησε στην Αραβία, ο Ιμπραήμ ανέλα­βε τα ηνία της Αιγύπτου, αφού ο πατέ­ρας του κινήθηκε κατά των Αράβων. Συνέχεια

Μιχαλόπουλος Νικόλαος (Αρκαδικός), Υποστράτηγος (4 Μαϊ 1858 – 12 Ιαν 1943)

Υποστράτηγος Νικ. Μιχαλόπουλος-Αρκαδικός

Υποστράτηγος Νικ. Μιχαλόπουλος-Αρκαδικός

Γεννήθηκε στην Κυπαρισσία, Μεσσηνίας στις 4 Μάιου 1858. Κατατάχθηκε στο Στρατό ως εθελοντής στις 24 Ιουλίου του 1878. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Υπαξιωματικώνκαι προήχθη σε ανθυπολοχαγό στις 22 Σεπτεμβρίου 1885, σε υπολοχαγό στις 26 Μάιου 1895, σε λοχαγό στις 24 Μαρτίου 1899, σε ταγματάρχη στις 16 Μάιου 1909, σε αντισυνταγματάρχη στις 6 Ιουλίου 1911 και σε συνταγματάρχη στις 25 Σεπτεμβρίου 1913. Ήταν απόφοιτος Γυμνασίου και γνώριζε γαλλικά και ιταλικά. Μετέφρασε το «Δοκίμιο Κανονισμών» του Στρατηγού Πεταίν και του Ταγματάρχη Ζακεμό.

Μετείχε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913. Η δράση του στους Βαλκανικούς Πολέμους υπήρξε αξιοσημείωτη. Υπήρξε Διοικητής του 21ου Συντάγματος Πεζικού στις μάχες Τιρνάβου, Κατερίνης, Λουδία, κ.λ.π.  Διέσωσε από βέβαιη καταστροφή την πόλη της Δράμας και προς τιμή του έχει δοθεί το όνομά του σε μια από τις οδούς της.

Διετέλεσε Φρούραρχος Αθηνών. Αποστρατεύθηκε με το βαθμό του Υποστρατήγου στις 26 Σεπτεμβρίου 1921. Απεβίωσε στις 12 Ιανουαρίου 1943. Ο τάφος βρίσκεται στο Α Νεκροταφείο Αθηνών. Συνέχεια