Τι είπαν οι ξένοι για την Ελλάδα του 1940-41

Σύμμαχοι και εχθροί αναγνώρισαν την αποφασιστική συμβολή της Ελλάδος στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Στρατάρχης Γιαν Σματς, Πρωθυπουργός της Ν. Αφρικής, χαρακτήρισε την 28η Οκτωβρίου 1940 ως «ημέρα που άλλαξε τον ρου της Ιστορίας». Και προσέθεσε: «Πραγματικός εγεννήθη μία νέα Ελλάς, όπως την ωνειρεύθησαν οι ποιηταί. »

Άμα τη εκδηλώσει της Ιταλικής επιθέσεως ο Winston Churchill απέστειλε το ακόλουθο τηλεγράφημα στην Ελληνική κυβέρνηση:

«Η Ιταλία εύρε τας απειλάς του εκφοβισμού ανωφελείς έναντι του ηρέμου θάρρους σας. Κατέφυγεν επομένως εις απρόκλητον επίθεσιν εναντίον της πατρίδος σας, αναζητούσα εις αστηρίκτους κατηγορίας δικαιολογίαν της αισχράς της επιθέσεως. Ο τρόπος με τον οποίον ο Ελληνικός λαός, υπό την αξίαν εμπιστοσύνης ηγεσίαν σας, αντιμετώπισε τους κινδύνους και τις προκλήσεις των τελευταίων μηνών, κατέκτησε τον θαυμασμόν του Βρετανικού λαού διά την Ελλάδα. Αι αρεταί αυταί θα ενισχύσουν τον Ελληνικόν λαόν και κατά την παρούσαν στιγμήν της δοκιμασίας. Θα σας παράσχωμεν την δυνατήν βοήθειαν μαχόμενοι εναντίον κοινού εχθρού και θα μοιρασθώμεν την κοινήν νίκην. » Συνέχεια

Advertisements

The 1940 Epic

It is true that we, the Greeks, sense a particular feeling of emotion, whenever we recall in our memory the glorious events of 1940. Indeed, those great and enlightening events have sealed with indelible glory the historic evolution of the Hellenic Nation.

The Hellenic Nation is exceptionally proud for the great «NO», which the people as one person said to the enemy in the early morning hours of the historic day of the 28th of October 1940.

The League of Nations, to which all nations have entrusted their hopes for an enduring peace, had literally lost any substantial authority following the insularity-drawn withdrawal of the USA from the Organisation, followed by Italy in 1935, Germany in 1939, and for long suffered by the antagonism of the «peace loving» remaining Western Democracies, mainly the United Kingdom and France that failed to timely realise the potential of the war at hand. Συνέχεια

Οι πρώτοι πεσόντες αξιωματικοί κατά τον ελληνοιταλικό πόλεμο

οι πρώτοι ανά βαθμό πεσόντες αξιωματικοί ήσαν…

  • Υπολοχαγός Διάκος Αλέξανδρος του 4ου Συντάγματος Πεζικού, έπεσε την 1η Νοεμβρίου στην Τσούκα.
  • Ανθυπολοχαγός Βλάχος Γεώργιος ή Απόστολος του 33ού Συντάγματος Πεζικού, έπεσε την 1η Νοεμβρίου στο Βέρνικ.
  • Ταγματάρχης Μαντούβαλος Παναγιώτης του 50ού Συντάγματος Πεζικού, έπεσε την 17η Νοεμβρίου στον Μόραβα
  • Λοχαγός Αποστολίδης Θεόδωρος του 50ού Συντάγματος Πεζικού, έπεσε την 17η Νοεμβρίου στον Μόραβα
  • Αντισυνταγματάρχης Κεφαλόπουλος Χαράλαμπος του 18ου Συντάγματος Πεζικού, έπεσε την 21ή Νοεμβρίου στο Βράνεστε. Για τις συνθήκες θανάτου του διαβάζουμε από τις εκδόσεις Ιστορίας Στρατού: «…το 18ον Σύνταγμα Πεζικού, ανατρέψαν κατόπιν αγώνος τας εις περιοχήν Μπαμπάν εχθρικάς αντιστάσεις, προωθήθη μέχρι του υψώματος 1211, όπερ και κατέλαβε την 18.00, εκτοπίσαν τον πεισμόνως αντισταθέντα εχθρόν, συλλαβόν 7 αξιωματικούς μετά του διοικητού του τάγματος και 50 οπλίτας αιχμαλώτους. Αι απώλειαι του Συντάγματος ανήλθον εις 2 αξιωματικούς νεκρούς εξ ών ο ΥΠΟΔΙΟΙΚΗΤΗΣ του Συντάγματος Αντισυνταγματάρχης Κεφαλόπουλος Χαράλαμπος και 2 οπλίτας νεκρούς….», ΔΙΣ σελ. 61
  • Αντισυνταγματάρχης Μαρδοχαίος Φριζής, έπεσε υπέρ Πατρίδος την 5η Δεκεμβρίου 1940 στην Πρεμετή, μαχόμενος από την πρώτη ημέρα του πολέμου. Μετά τον θάνατό του έλαβε προήχθη τιμητικώς στον βαθμό του Συνταγματάρχου.

 

 

4…Οι πρώτοι Ιταλοί αιχμάλωτοι – Αλπινιστές της ΤΖΟΥΛΙΑ
Διαβάζουμε από τις εκδόσεις Ιστορίας Στρατού «…Κατά την νύκτα 28ης προς 29ην Οκτωβρίου, οργανωθείσα υπό του υποτομέως (ΣΗΜ. δεξιό πλευρό αποσπάσματος Πίνδου του Σ/χου Δαβάκη) επιδρομή κατά του κατεχομένου υπό των Ιταλών χωρίου Γράμμος, είχεν ως αποτέλεσμα την σύλληψη 11 Αλπινιστών και ενός βαρέως τραυματία αξιωματικού.» ΔΙΣ, σελ123.

Εκθεση δράσεως των Ευελπίδων 1940-1945

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1940-45

Α. ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ – ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (28 Οκτωβρίου 1940 – 31 Μαΐου 1941)
1. Παραμονές του Πολέμου
Λίγες μέρες πριν από τον ύπουλο τορπιλλισμό του Καταδρομικού «Έλλη» από ιταλικό υποβρύχιο, στο λιμάνι της Τήνου (15 Αυγ. 1940) κι’ ενώ τα σύννεφα του πολέμου συσσωρεύονταν απειλητικά στον ουρανό της Ελλάδος, 289 απόφοιτοι Ευέλπιδες ορκίστηκαν (10 Αυγ. 1940) ως Ανθυπολοχαγοί ενώπιον του τότε βασιλιά Γεώργιου Β΄. Ήταν η τάξη του 1940. Δυόμηση δε μήνες αργότερα (παραμονές του πολέμου) φοιτούσαν στη ΣΣΕ τρεις (3) Τάξεις, σύμφωνα με τον ισχύοντα τότε Οργανισμό της:
– Η νεοπροαχθείσα ΙΙΙη Τάξη (από το φθινόπωρο του 1938).
– Η νεοπροαχθείσα ΙΙη Τάξη (322 μαθητές) από 29 Οκτωβρίου 1939.
– Η μόλις εισαχθείσα Ιη Τάξη (326 μαθητές) από 2 Οκτωβρίου 1940.
Υπόψη ότι σε κτίριο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας λειτουργούσε ταυτόχρονα και η «Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων και Υπηρεσιών» (ΣΣΑΣΥ) με 109 συνολικά μαθητές των ειδικοτήτων: Υγειονομικού, Διαχειρίσεως, Στρατολογίας και Αυτοκινήτων. Επίσης δε στις εγκαταστάσεις της Σχολής στρατωνίστηκε από τον Νοέμβριο του ‘40 ο Ουλαμός Εφέδρων Αξιωματικών. Συνέχεια

Επιμνημόσυνος λόγος υπέρ του ήρωα υπολοχαγού Αλεξάνδρου Διάκου

του αντισυνταγματάρχη Ιωάννη Καραβία
«Αείμνηστε Λοχαγέ Διάκε,

Την 31 ην Οκτωβρίου 1940 ήτανε μια παγερή βραδιά όταν σε συνάντησα στις βουνοπλαγιές της Ζούζουλης, στη διάβαση του Γράβου.
Ήτανε η ώρα 9 το βράδυ- τις κρίσιμες εκείνες στιγμές για την πατρίδα μας- και σκοτεινιά βαριά.
Έτρεξαν όλοι οι αξιωματικοί της διλοχίας του 4ου Συντάγματος που ήρχετο από τα Γρεβενά – προς ενίσχυσιν του αποσπάσματος Δαβάκη- κοντά μου να μάθουν τα νέα.
Ξαφνικά με πιάνει από το χέρι σφιχτά, ένας ψηλός και ωραίος νεαρός αξιωματικός και με ρωτά:
-Κύριε ταγματάρχα δεν είσαι συ ο διμοιρίτης στη Σχολή Ευελπίδων;
Αμέσως ανεγνώρισα το ζωηρό Δωδεκανησόπουλο το λεβεντόκορμο εύελπι Αλέξανδρο Διάκο.
-Ναι εγώ είμαι του απάντησα.
Και γυρίζω προς όλους για να τους καθησυχάσω και τους είπα: Αι επιχειρήσεις πάνε καλά.
-Την ξέρουμε την απάντηση μου απήντησε. Αύριο όμως θα τους δείξουμε των Μακαρονάδων. Και πλησιάζοντάς με στο αυτί μου είπε:
«Μια χάρη θέλω: Να βάλεις εμένα μπροστά..»

Η ιστορία του υπολοχαγού Αλέξανδρου Διάκου, Κ. Τριανταφυλλίδης

ΔΙΑΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣΟ πρώτος Ελληνας νεκρός αξιωματικός: Αλέξανδρος Διάκος, υπολοχαγός Πεζικού, Δωδεκανήσιος
Η ιστορία της θυσίας γραμμένη από τον Κώστα Τριανταφυλλίδη πολεμικό ανταποκριτή (1940-41)

«Ψηλά πάνω στο Λυκοκρέμασμα, καθώς μεσημέριαζε και ο ουρανός καθάριος πια και ολογάλανος, γελούσε σαν ανοιξιάτικος, και η φάλαγγα ξετυλιγμένη στη βουνοκορφή, συνέχιζε τη γρήγορη πορεία της, αντήχησε ακόμη ψηλότερα, στο δροσερό αέρα, ένα βουητό που ολοένα ζύγωνε και δυνάμωνε. Φτερά μετάλλινα αστράψανε στον ήλιο.

Φαντάροι, πυροβολητές και καβαλλάρηδες, με σηκωμένο το βλέμμα, κοιτούσανε περίεργοι και ανήσυχοι.

-Τι να είναι τάχα; Δικά μας ή εχθρικά;

-Έχουνε σταυρό στην ουρά. ελληνικά είναι!..

-Είναι ιταλικά βομβαρδιστικά, είπε με ήρεμη βεβαιότητα ένας μελαχρινός νέος.

Στις επωμίδες του είχε τα δυο αστέρια του υπολοχαγού και από την ανοιχτή χλαίνη του, στο χιτώνιό του επάνω, φαινότανε το σήμα με τα ανοιχτά φτερά του επίκουρου παρατηρητή. Συνέχεια

Η ιταλική αεροπορία το 1940

H ΙΤΑΛΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΣΤΗ XEIMEPINH ΕΠΙΘΕΣΗ TOY ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ TO 1940

Του Γιώργου Χαραλαμπόπουλου

H πρώτη φάση της ιταλικής επίθεσης κατά της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 1940 απέτυχε. Στα άγνωστα παρασκήνια της ιταλικής στρατιωτικής ηγεσίας, η ευθύνη βάρυνε ολοκληρωτικά το όπλο της αεροπορίας. Διάφορα ντοκουμέντα, προερχόμενα από τις εκθέσεις και τις αναφορές των Ιταλών στρατηγών, αλλά και από το χώρο
του αεροπορικού τύπου, μας δίνουν την εικόνα της δράσης της Ιταλικής Αεροπορίας και τις ενέργειες της αεροπορικής ηγεσίας.

Σύμφωνα με τις εκθέσεις του αρχηγού των ιταλικών δυνάμεων στην Αλβανία στρατηγού Βισκόντι Πράσκα, η επίθεση κατά της Ελλάδας προέβλεπε τέσσερις βασικές ενέργειες. Επιχειρήσεις στα ελληνικά σύνορα, κατάληψη της Κέρκυρας, μαζική αεροπορική δράση και συγκέντρωση και προώθηση των ενισχύσεων. Από αυτές, ενώ οι επιχειρήσεις άρχισαν ευνοϊκά, ούτε η Κέρκυρα καταλήφθηκε, ούτε ενισχύσεις συγκεντρώθηκαν. Συνέχεια

Διάκος Αλέξανδρος, Υπολοχαγός Πεζικού

Ο πρώτος νεκρός αξιωματικός του ελληνοϊταλικού πολέμου

diakos-yplgosΟ Α­λέ­ξαν­δρος Διά­κος γεν­νή­θη­κε το 1911 στη Χάλ­κη της Ρό­δου. Τό­τε το νη­σί βρι­σκό­ταν υ­πό ι­τα­λική κα­το­χή και ο Α­λέ­ξαν­δρος, α­πό μι­κρό παι­δί γα­λου­χή­θη­κε με τον πό­θο και τα ι­δα­νι­κά της λευ­τε­ριάς.  Την πε­ρί­οδο αυ­τή τα Δω­δε­κά­νη­σα βρί­σκο­νταν υ­πό τον ι­τα­λι­κό ζυ­γό. Ο Α­λέ­ξαν­δρος, γεννή­θη­κε και με­γά­λω­σε με τον πόθο για τη λευ­τε­ριά της ι­διαί­τε­ρης πα­τρί­δας του και την εν­σω­μά­τω­σή της στη Μη­τέρα Ελ­λά­δα. Α­πό μι­κρό παι­δί κιό­λας, μα­θη­τής Γυ­μνα­σί­ου α­ντι­δρού­σε στις ι­τα­λι­κές δια­τα­γές και α­πα­γο­ρεύ­σεις. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα, σε μια ε­πέ­τειο της 25ης Μαρ­τί­ου κα­τέ­βα­σε την ιτα­λι­κή σημαί­α που κυ­μά­τι­ζε στο προ­αύ­λιο του Γυ­μνα­σίου του και ύ­ψω­σε τη Γα­λα­νό­λευ­κη· ή­ταν μια με­γά­λη πρά­ξη, α­πό έ­να μι­κρό παι­δί.

Το 1929 φεύ­γει α­πό το νη­σί και φθά­νει στην Α­θή­να, ό­που και κα­τα­τάσ­σε­ται στην Στρα­τιω­τι­κή Σχο­λή των Ευελ­πί­δων. Α­πό ε­κεί α­πο­φοι­τά και ε­ντάσ­σεται στις τά­ξεις του Ελ­λη­νι­κού Στρα­τού το 1934, ο­νο­μα­ζό­με­νος Αν­θυ­πο­λο­χα­γός Πε­ζι­κού.

Η κή­ρυ­ξη του πο­λέ­μου βρίσκει τον Διά­κο στο βαθ­μό του Υ­πο­λο­χα­γού, να υ­πη­ρε­τεί στην Πίν­δο. Ο ί­διος ζή­τη­σε να με­τα­βεί στο μέ­τω­πο. Ο Α­λέ­ξανδρος πί­στευε πως ήταν η ευ­και­ρί­α να α­πο­δεί­ξει γι’ α­κό­μη μια φο­ρά στον ι­τα­λό κα­τα­κτη­τή, πως «του Έλ­λη­νος ο τρά­χη­λος ζυγό δεν υ­πο­μέ­νει». Ο Διά­κος ο­ρί­ζε­ται διοι­κη­τής του 2ου Λό­χου του 4ου Συ­ντάγ­μα­τος Πε­ζι­κού και ρί­χνε­ται στην πρώ­τη και τε­λευ­ταί­α του μά­χη. Συνέχεια

ABRIDGED HISTORY OF THE GREEK–ITALIAN AND GREEK–GERMAN WAR 1940–1941: 1 – CAUSES AND PRETEXTS FOR WAR-DEFENCE MEASURES IN THE GREEK TERRITORY UNTIL THE EVE OF THE ITALIAN ATTACK

 The  Military  and  Political  Situation  in  the  Balkan Peninsula in  the  Beginning  of 1939 and the Expansionist Aspirations of Italy

  1.  In July, l923, after the Treaty of Lausanne, Greece strove to organise the country and restore it from the ruins of the First World War and the Asia Minor Expedition. The enormous problem of the reception, relief and rehabilitation of approximately one and a half million expatriate refugees from Eastern Thrace and Asia Minor demanded an immediate solution. Furthermore, other vital issues  that needed to be dealt with, were the reorganisation of the army, the economic recovery and the restoration of order in internal political affairs.

The primary concern of the foreign policy was to secure the territorial integrity and to safeguard the national independence. Initially, Greece sought to fulfil this aim within the bounds of the general guarantees, offered by the charter of the League of Nations (LoN). However, when the collective security system and the LoN mechanisms proved powerless to guarantee the right of national inviolability, the rendering of justice and peace to the smaller countries, Greece was forced to resort to the old-fashioned practice of balance of forces and to the direct communication among the countries. Thus, after a five-year diplomatic isolation, Greece began to exercise a policy that sought to broaden the co-operation with its neighbours, in order to solve existing differences and pending issues. These acts led to the reinforcement of the bipartite ties between states and a series of friendship pacts were signed with Balkan and non Balkan states, as follows: Συνέχεια

Η πολεμική δράση του αντισυνταγματάρχη Φριζή και η συντριβή της Ιταλικής Μεραρχίας Τζούλια

Η άμυνα του μετώπου Ηπείρου είχε ανατεθεί εξ ολοκλήρου στην 8η Μεραρχία. Η γραμμή αμύνης άρχιζε στα αριστερά από τα παράλια σύνορα Ελλάδος-Αλβανίας και στα δεξιά στηριζόταν στον Σμόλικα.

Η διαταγή της 23ης Σεπτεμβρίου του 1940 καθόριζε ότι η Μεραρχία απεφάσισε να παρασύρει τον αντίπαλο επί της άριστα οργανωμένης τοποθεσίας Ελαία-Καλαμά κι από εκεί με αντεπιθέσεις να τον απορρίψει πέραν των συνόρων. Το σχέδιο όριζε ότι οι μονάδες προκαλύψεως θα εκτελούσαν μαχόμενες υποχωρητικούς ελιγμούς μέχρι την γραμμή αμύνης παρασύροντας στην υποχώρησή τους τον εχθρό. Εκεί, οι μονάδες προκαλύψεως θα περνούσαν στα μετόπισθεν σαν εφεδρείες. Τονίζουμε ότι η την 27η Οκτωβρίου η 8η Μεραρχία ήταν  πανέτοιμη και πλήρως επιστρατευμένη. Μάλιστα δε το 39ο Σύνταγμα Ευζώνων Μεσολογγίου είχε προεπιστρατευθή και επορεύετο προς την Ήπειρο για να ενταχτεί στην 8η Μεραρχία ενώ την 28η Οκτωβρίου ήταν στο Αγρίνιο. Συνέχεια

Πεσόντες και νεκροί 9ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ

ΓΕΝΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΣTPATΟY
ΔΝΣΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΡΑΤΟΥ
6ο ΓΡΑΦΕΙΟ

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Οπλιτων του 9ου ΣΠΖ που φέρονται φονευθέντες στον Ελληνοιταλικό Πόλεμο
1940-1941

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΑΤΡΟΣ ΤΟΠΟΣ ΚΑΤΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ
Διαγούπης Αριστ. Δημήτρ. Μεσσηνία  

21-12-40

Στρατιώτης
Διαμαντέας Παναγιώτης Σωτήρης Μεσσηνία 3-1-41 Στρατιώτης
Δονδούνης Δημήτρης Τρύφων Μεσσηνία 5-1-41 Στρατιώτης
Δαβλανδής Γεώργιος Δημήτρ. Μαντινεία 21-3-41 Στρατιώτης
Δαβίλας Παναγιώτης Νίκος Μεσσηνία 25-12-40 Στρατιώτης
Εξηνταβελόνης Δημήτριος Παναγ Μεσσηνία 7-1-41 Στρατιώτης
Ηλιόπουλος Δημήτρης Παναγ Μεσσηνία 27-11-40 Στρατιώτης
Θανόπουλος Γεώργιος Γρηγόριος Ηλεία 7-1-41 Στρατιώτης
Θανόπουλος Κωνσταντίνος Γρηγόρης Ολυμπία 31-12-40 Στρατιώτης
Θεοδωρακόπουλος Βασ Θεοδ Μεσσήνη 16-5-41 Στρατιώτης
Αθανασόπουλος Βας. Πανγ. Μεσσήνη 10-11-1940 Στρατιώτης
Αλιφέρης Δημήτρης Νίκος Μεσσήνη 26-12-40 Στρατιώτης
Αντωνόπουλος ή Πέτροβας Μεσσήνη 6-1-1941 Στρατιώτης
Αποστολόπουλος Γεώργιος Πέτρος Μεσσήνη 19-12-40 Λχιας
Αργυρόπουλος Σωτήρης Δημήτρ Μεσσήνη 7-1-41 Στρατιώτης
Ασημακόπουλος

Κωνσταντίνος

Αθανάς. Ολυμπία 13-12-40 Στρατιώτης
Βασιλάκης Κωνσταντίνος Κωνσταντίνος Μεσσηνία 2-1-41 Στρατιώτης
Βασιλειάδης Νίκος Παναγ Μεσσηνία 10-12-40 Στρατιώτης
Βασιλειάδης Νίκος Ιωάννης Μεσσηνία 22-12-40 Στρατιώτης
Βηταντζάκης Μιχάλης Σπύρος Μεσσηνία 18-1-41 Στρατιώτης
Βιγκόπουλος ή Βίγκος Βας. Νίκος Μεσσηνία 25-12-40 Στρατιώτης
Βρεττος Νίκος Διονύσης Τριφυλία 22-12-40 Στρατιώτης
Βιταντζάκης Μιχάλης Σπύρος Μεσσηνία 18-1-41 Στρατιώτης
Γαλανόπουλος Αθανάσιος Γεώργιος Μεσσηνία 1-1-41 Στρατιώτης
Γιαννακοπουλος Χαρ. Αντώνιο Μεσσηνία 2-1-41 Στρατιώτης
Γιαννουκόπουλος Χαρ Αντώνιο Μεσσηνία 2-1-41 Στρατιώτης
Γιαννόπουλος Χρήστος Κωνσταντίνος Χανιά 23-12-40 Στρατιώτης
Γκότσης Παναγ. Γεώργιος Μεσσήνη 29-12-40 Στρατιώτης
Γκρόζος Αθανάσιος Θωμάς Λάρισα 3-2-41 Στρατιώτης
Γρόμπαλης Τ ραϊανός Γ Γιαννιτσά 27-1-41 Στρατιώτης
Νέζης Κωνσταντίνος Κωνσταντίνος Μεσσηνία 24-12-40 Στρατιώτης
Ξυπόλητος Δημήτρης Βασίλειος Μεσσηνία 30-12-40 Δεκανέας
Μαρκόπουλος Έυθ. Γεώργιος Τριφυλία 1-1-41 Δεκανέας
Μαυρομάτης Λάζαρος Βασίλειος Καλαμάτα 29-12-40 Δεκανέας
Μεσικλής Μιχάλης Βασίλειος Λακωνία 24-12-40 Στρατιώτης
Μιχαλόπουλος Νίκος Φώτης Τριφυλία 20-12-40 Δεκανέας
Μοΰντανος Παν. Χαρ. Πυλία 15-12-40 Στρατιώτης
Μοΰντουβας Ιωάννης Θεοδ. Μεσσηνία 15-1-41 Στρατιώτης
Μπακάλης Κωνσταντίνος Ευθύμιος Τρυχωνία 6-3-41 Στρατιώτης
Μπογέας Μιχάλης Δημήτρ Λακωνία 1-1-41 Στρατιώτης
Μπουντουνάκης Θ. Ευστράτ. Χανιά 19-12-40 Στρατιώτης
Μποΰρας Γεώργιος Ιωάννης Μεσσηνία 31-12-40 Στρατιώτης
Κανετόπουλος Γεώργιος Ιωάννης Ολυμπία 30-12-40 Δεκανέας
Κάππος Ιωάννης Παναγ Τριφυλία 29-12-40 Στρατιώτης
Καραμπάτος Βασίλειος Ευάγγ Μεσσηνία 28-12-40 Στρατιώτης
Καρδάρας Κωνσταντίνος Αριστ. Μεσσηνία 30-12-40 Δεκανέας
Κατσούρος Αργύρης Κωνσταντίνος Ηλεία 1-1-41 Δεκανέας
Κατσούλιας Κωνσταντίνος Αθανάσ. Πυλία 29-12-40 Στρατιώτης
Κάψιας Ευάγγελος Παναγ. Μεσσηνία 24-4-41 Στρατιώτης
Κατσιγιάννης Παναγ. Βασίλ Μεσσην 24-12-40 Στρατιώτης
Κλωνάρης Αναστάσιος Ιωάννης Ηλεία 17-12-40 Στρατιώτης
Κοντός Νίκος Γρηγόρ Καλαμάτα 30-12-40 Στρατιώτης
Κοσιώρης φώτης Ανδρέας Μεσσηνία 30-12-40 Στρατιώτης
Κοτσίρης Βασίλειος Ιωάννης Πυλία 6-1-41 Στρατιώτης
Κουλουφέκης Επαμειν Αλέξαν. Μεσσηνία 19-12-40 Στρατιώτης
Κοΰτσικας Παναγιώτης Διονυσ. Ηλεία 22-12-40 Στρατιώτης
Κίζηλης Γεώργιος Ιωάννης Ηλεία 23-4-41 Στρατιώτης
Κατσίκας Παναγιώτης Διονυσ Ολυμπία 22-12-40 Στρατιώτης
Κοκότας Ευάγγελος Δημοσθ. Μεγαλόπολη 14-4-41 Λοχίας
Ρουμανάς Αθανάσιος Χρήστος Μεσσηνία 9-1-41 Λοχίας
Σίδέρης Κωνσταντίνος Φλώρινα 4-11-40 Λοχίας
Σκούρας Χρήστος Βασίλ Τρίκαλα 3-2-41 Λοχίας
Σκούφης Νίκος Αριστ. Ηλεία 30-12-40 Λοχίας
Σπυριδάκος Αθανάσιος Παν. Μεσσηνία 28-12-1940 Στρατιώτης
Τζατζάφης Αστερ. Νίκος Κοζάνη 6-1-1941 Στρατιώτης
Τζώρτζης Κωνσταντίνος Δημήτρ Μεσσηνία 4-1-1941 Στρατιώτης
Τοπάλ Σαλή Αμέτ Σαλή Κομοτηνή 10-3-1941 Δεκανέας
Τσάνος Ιωάννης Νίκος Αγ.Αιδηψού 28-12-1940 Δεκανέας
Τσιαμοΰρης Ιωάννης Αντώνιος Μεσσηνία 10-1-1941 Στρατιώτης
Τσίγκος Ιωάννης Γεώργιος Χανιά 24-1-1941 Στρατιώτης
Τσοπάνογλου Ελευθέριος Χρήστος Αθήνα 22-1-1941 Στρατιώτης
Τσοπελάκος Μαρίνος Παναγ Μεσσηνία 25-12-1940 Στρατιώτης
Παναγιωτάκάκης Δημήτρης Παναγ Μεσσηνία 23-12-1940 Στρατιώτης
Παπαγιάννης Ιωννης Μιχαήλ Μεσσηνία 10-1-1941 Λοχίας
Παπαδόπουλος Βασίλειος Κωνσταντίνος Μεσσηνία 21-12-1940 Στρατιώτης
Παπαδόπουλος Θεοδ Βασίλ Μεσσηνία 31-12-1940 Δεκανέας
Πετρόπουλος Πέτρος Δημήτρης Μεσσηνία 31-1-1941 Στρατιώτης
Πρικόρης Ιωάννης Χρήστος Ηλεία 16-11-1940 Δεκανέας
Παπαγεωργακόπουλος

Κωνσταντίνος

Παναγ Άργος 9-2-1941 Στρατιώτης
Ποδοχωρίτης ή Γαγούρης Ε Νικόλαος Άργος 29-11-1940 Στρατιώτης
Πέτροβας ή Αντωνόπουλος Ιωάννης Γεώργιος Μεσσηνία 6-1-1941 Στρατιώτης
Φράγκος Δήμος Βασίλειος Μεσσηνία 26-12-1940 Στρατιώτης
Χαρίτος Βασίλειος Νικόλαος Πυλία 1-1-1941 Στρατιώτης
Χονδρός Ηλίας Γεώργιος Μεσσηνία 24-12-1940 Στρατιώτης
Χρηστέας Γεώργιος Παναγ. Μεσσηνία 3-1-1941
Ψευτέας Παναγιώτης Νίκος Λακωνία 3-1-1941 Στρατιώτης

 

WWII Italian offensive ; Greece says «NO»

Αθήνα 1940, οδός Πανεπιστημίου. Παρέλαση στρατιωτών που αναχωρούν στο μέτωπο

Ochi! Greek volunteers marching from Athens to the front. This picture illustrates very well the moods after the Italian invasion.

The Italian fascism saw the Balkans as a natural area of its expansion, either through direct conquest of certain lands (Dalmatia, Ionian Islands) or through their political and economical subordination. However the results of this policy were weak: apart from occupation of Albania closer relations were established only with Hungary. Their basis was in common hostility towards Yugoslavia and in Budapest’s seeking some balance to the III Reich, especially after the annexation of Austria and dismemberment of Czechoslovakia. In April 1939 Benito Mussolini, who unlike Adolf Hitler had gained nothing from creation of the Axis Rome-Berlin, and inspired by his foreign minister, count Galeazzo Ciano, decided to annect Albania. Out of Mussolini’s crippled conquests this was probably the most bizarre one. Italian expeditionary forces were created literally hastily. They had no combat experience, no adequate equipment, no precise orders and they almost blundered in face of the chaotic Albanian defence. Only the faint-heartedness of the Albanian king Zog I, as well as corruption and treason among his many ministers and generals, caused, that Albania was eventually occupied. This operetta-style invasion had brought to the Italian king, Victor Emmanuel III, yet another title – the King of Albania, to the Italian industrialists – an opportunity of unlimited exploitation of the country, and to the Italian military – a bridgehead for further conquests. But the real beneficiary was count Ciano, who practically had got his own appanage principality. Συνέχεια

Σύντομο Ιστορικό της Ελληνικής Εποποιίας του 1940

Όταν τον Οκτώβριο του 1940 η Ιταλία επετέθη κατά της Ελλάδας, είχε μόλις τότε τελειώσει η Μάχη της Αγγλίας και τα Βρετανικά Στρατεύματα είχαν υποχωρήσει από την Ευρώπη στην Δουνκέρκη. Μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ενώσεως ίσχυε από το 1939 Σύμφωνο Φιλίας. Η Μάχη της Ελλάδας κατά των απρόκλητων Ιταλικών αρχικά από 28 Οκτωβρίου 1940 επιθέσεων αργότερα δε από και των 6 Απριλίου 1941 Γερμανικών, διήρκεσε συνολικά 216 ημέρες. Αυτό προκάλεσε παγκόσμια κατάπληξη και αιτία πολλαπλού γενικευμένου θαυμασμού και εγκωμίων. Ήταν κάτι το μεγαλειώδες, το οποίο δικαίως θεωρήθηκε ως Ελληνικό θαύμα. Όπως αναφέρει ο Peter Young στο βιβλίο του “WORLD ALMANAC BOOK OF WW II”, για την κατάληψη της Γαλλίας ο Άξονας χρειάστηκε 45 ημέρες, παρά τη στρατιωτική βοήθεια που της εδόθη με την εκεί παρουσία ισχυρών Αγγλικών δυνάμεων, του Βελγίου 185  μέρες, ενώ η Δανία υπέκυψε σε  ώρες και οι Βουλγαρία, Ουγγαρία, Ρουμανία και Αλβανία προσεχώρησαν ή παρεδόθησαν αμαχητί. Συνέχεια

Δαβάκης Κωνσταντίνος, συνταγματάρχης Πεζικού (1897-1943)

Συνταγματάρχης Δαβάκης Κωνσταντίνος

Συνταγματάρχης Δαβάκης Κωνσταντίνος

Ο Κωνσταντίνος Δαβάκης ήταν Έλληνας στρατιωτικός, συνταγματάρχης πεζικού και ήρωας του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Γεννήθηκε στα Κεχριάνικα Λακωνίας το 1897 και πέθανε στην Αδριατική θάλασσα τον Ιανουάριο του 1943. Ήταν γιος του δασκάλου Δικαίου Ντάβου Δαβάκη. Πήγε στο Δημοτικό σχολείο της Κίττας και το 1906 εισήχθηκε στο Σχολαρχείο Κίττας. Σε ηλικία δέκα ετών του δόθηκε η αφορμή ότι έπρεπε να γίνει αξιωματικός. Όπως περιγράφει ο ίδιος: «…Ο καπετάν Γέρμας (Ανθυπολοχαγός Τσοτάκος) είχε σκοτωθεί στα Μακεδονικά. Ένα μεσημέρι, ο πατέρας μου έφερνε την εφημερίδα στη Ρούγα του χωριού και την εδιάβαζε. Ήμουνα τότε 10 χρονών… Από τότε μου γεννήθηκε η ιδέα να μπω στη Σχολή των Ευελπίδων, να γίνω Αξιωματικός!…»

Τον Σεπτέμβριο του 1913 μπήκε στην Σχολή των Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε και ονομάστηκε ανθυπολοχαγός πεζικού την 1 Οκτωβρίου 1916. Συμπλήρωσε την κατάρτιση του στη γαλλική Σχολή Αρμάτων, στις Ανώτερες Σχολές Πολέμου Αθηνών και Παρισίων. Έλαβε μέρος στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (Μακεδονικό Μέτωπο – μάχες Σκρα και Δοιράνης), όπου και υπέστη βαρεία βλάβη η υγεία του από την επίδραση των ασφυξιογόνων αερίων. Προβιβάστηκε επί ανδραγαθεία σε λοχαγό  (1918). Έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία και διακρίθηκε στην μάχη των υψωμάτων του Αλπανός (Ιούλιος 1921) και τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας. Μεταξύ 1922 και 1937 υπηρέτησε ως επιτελάρχης της 2ης Μεραρχίας και του 1ου Σώματος Στρατού, φοίτησε και δίδαξε σε στρατιωτικές σχολές και ασχολήθηκε με την συγγραφή διατριβών σχετικών με την στρατιωτική ιστορία και την τακτική των τεθωρακισμένων, έργο που συνέχισε αργότερα ως απόστρατος (Ο στρατός του μέλλοντος,1939). Αντισυνταγματάρχης από το 1931, αποστρατεύθηκε για λόγους υγείας (έπειτα από μακρές αναρρωτικές άδειες) στις 30 Δεκεμβρίου του 1937 και μετατάχθηκε στην κατάσταση της πολεμικής διαθεσιμότητας.

Ο συνταγματάρχης Δαβάκης ήταν παντρεμένος με την Καλλιόπη Σταρόγιαννη που καταγόταν από τη Μαγούλα Σπάρτης. Συνέχεια

Οχύρωση βορείων συνόρων (Τα Οχυρά)

Στη συνοριακή γραμμή Ελλάδας – Βουλγαρίας, κατασκευάσθηκαν 21 Οχυρά (μεταξύ των οποίων η Παπαδοπούλα, το Ιστίμπεη, το Αρπαλούκι, το Ρούπελ, το Περιθώρι, το Πυραμιδοειδές κ.ά.). Το καθένα τους ήταν ενα περίκλειστο έργο ικανό να αμυνθή προς κάθε κατεύθυνση, με επιφανειακά έργα βολής (πυροβόλων, όλμων, βομβιδοβόλων, πολυβόλων κλπ.) και με ποικίλα άλλα υπόγεια έργα εγκαταστάσεων υποστήριξης (διοικητήριο, θάλαμοι, διαβιβάσεις, μαγειρεία, αποθήκες κάθε είδους, δεξαμενές, νοσοκομείο, συστήματα αερισμού και φωτισμού, αποχετεύσεις κλπ.). Ανάμεσα σε κάθε Οχυρό προς τα γειτονικά-του και προς τη μεθόριο, είχαν κατασκευασθή έργα εκστρατείας και θέσεις μάχης για την επιβράδυνση του εχθρού, μαζύ με ισχυρά αντιαρματικά κωλύματα, οδικό δίκτυο κλπ.

Συνοπτική παρουσίαση του Εργου:

  1. Περίοδος 1937-1940
  2. Δαπάνη 1,5 δισεκατομμύριο τοτινές δραχμές (η σημερινή ισοδυναμία των οποίων μπορεί να κυμαίνεται από 2 έως 20 τρισεκατομμύρια δραχμές, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίον θα βρεθή η αντιστοιχία).
  3. Σύνολο ημερομισθίων 3.000.000
  4. Μήκος υπογείων στοών 24.000 μ.
  5. Μήκος υπογείων καταφυγίων 13.000 μ.
  6. Υπόγειες και επιφανειακές εκσκαφές 900.000 κυβ. μ.
  7. Τσιμέντο (ειδικό 500 χγ/εκ², καί κοινό) 66.000 τόνοι
  8. Σκυροδέματα (οπλισμένα και άοπλα) 180.000 κυβ. μ.
  9. Σιδηροπλισμός 12.000 τόνοι
  10. Σωλήνες αερισμού 17.000 μ.
  11. Σωλήνες ύδρευσης 75.000 μ.
  12. Σωλήνες αποχέτευσης 24.000 μ.

Κάθε σύγκριση με τον υπόγειο σιδηρόδρομο των Αθηνών ή μ’ οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο τεχνικό έργο, κάνει τον θαυμασμό μας να μεγαλώνη για το επίτευγμα εκείνο – ιδίως άν ληφθή υπόψη η διασπορά του έργου σε δυσπροσπέλαστα βουνά, οι δυσμενέστατες καιρικές συνθήκες (και το κράτος δυσαρέστων πολιτικών συνθηκών). Κι όμως, το δημόσιο αυτό Εργο πραγματοποιήθηκε φτηνά, σωστά και γρήγορα!

Τί είχαν παραπάνω εκείνοι οι πατεράδες κι οι παππούδες μας, που δέν το ‘χουμε εμείς; Αντε, ντέ… Μερικοί κακεντρεχείς, λένε οτι είχαν λίγο μεγαλύτερη δόση απο κείνη την ιδιότητα η οποία (λόγω εντόπιας ανεπάρκειας;) βαφτίζεται με τον αρβανίτικο όρο «μπέσα». Κι είχαν βέβαια κι έναν εμπειρότατον μάνατζερ που λεγόταν Ελληνικός Στρατός – μια αναγνώριση η οποία δέν ακούγεται όσο συχνά οφείλεται.

Οσο για την στρατηγική αποδοτικότητα του Εργου, φαντασθήτε την προοπτική πλαισίωσής-του με τον κύριο όγκο του Στρατού Εκστρατείας, για την αντιμετώπιση του βαλκανικού αντιπάλου, κατά του οποίου προοριζόταν το Εργο. Αντ’ αυτού, η οχύρωση των Βορείων Συνόρων πλαισιώθηκε μόνον με τα ανεπαρκέστατα υπόλοιπα του ελληνοϊταλικού μετώπου. Παρά ταύτα, άν εξαιρέσετε τα δύο άκρα της Γραμμής των οχυρών (το μεθοριακό Μπέλες και τον Εχίνο/Νυμφαία μετά την εκκένωση της Δυτικής Θράκης), οι Γερμανοί δέν παρεβίασαν πουθενά το φράγμα της οχυρωμένης Γραμμής Μπέλες-Νέστος. Ούτε οι βομβαρδισμοί του πολυάριθμου γερμανικού πυροβολικού, ούτε οι βολές με όπλα ευθυτενούς τροχιάς κατάφεραν τίποτα το ουσιώδες. Κι οι φρουρές των οχυρών αυτών μπόρεσαν κατ’ επανάληψη να βγούν στην επιφάνεια, και να εκκαθαρίσουν τα γερμανικά τμήματα που είχαν «επικαθήσει» στον χώρο τους. Οταν μετά την συνθηκολόγηση, ο υποστράτηγος Schneider (επικεφαλής γερμανικής επιτροπής μελέτης της οχύρωσης) θα περπατήση επι έναν μήνα τη Γραμμή, θα γράψη οτι τα οχυρά αυτά είχαν επιτύχει το βέλτιστον σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη ανάλογη οχυρωματική Γραμμή στην Ευρώπη. Και θα ζητήση απ’ τον καθηγητή της Γεωλογίας Μητσόπουλον, ερμηνείαν της μεγάλης αντοχής του σκυροδέματος των έργων…

Το Εργο μελετήθηκε εξ ολοκλήρου απο το Μηχανικό του Ελληνικού Στρατού, αφού βεβαίως ο γενικός σχεδιασμός απο τακτική άποψη είχε γίνει απ’ το Πεζικό και το Πυροβολικό. Δέν είναι μέσα στους σκοπούς αυτού του Σημειώματος να περιγράψη τις άλλες εκείνες «μάχες», τις διανοητικές, οι οποίες δόθηκαν για τη σύλληψη, την τεκμηρίωση, τον υπολογισμό, τη σχεδίαση και την προδιαγραφή του όλου εγχειρήματος. (Ας θυμηθούμε και το ανάλογον του Αρχιμήδους με τους γερανούς-του στην άμυνα των Συρακουσών). Αλλ’ είναι ευχάριστο καθήκον να σημειώσουμε εδώ και τον ρόλο του Εθν. Μ. Πολυτεχνείου σ’ αυτήν την προσπάθεια, ιδίως όσον αφορά την όπλιση, τη σύνθεση και τον έλεγχο Ποιότητας του σκυροδέματος του Εργου. Ο πρώτος Καθηγητής του Ωπλισμένου Σκυροδέματος στο Πολυτεχνείο, ο αείμνηστος Περικλής Παρασκευόπουλος, ήταν ένας απ’ τους οτρηρότερους συνεργάτες αυτής της προσπάθειας.

Ο κ. Θεοδόσης Π. Τάσιος είναι ομότιμος καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.ΤΟ ΒΗΜΑ , 03-03-2002
Κωδικός άρθρου: B13506B582

2nd World War: The Struggle of Greece (28/10/1940 – 15/10/1944)

1940 leaving for the front

Greek soldiers leaving for the front

 Άσβεστον κλέως οίδε φίλη περί πατρίδι θέντες
Αμφεβάλοντο νέφος κυάνεον θανάτου.
Ουδέ τεθνάσι θανόντες επεί σφ’αρετή καθύπερθε
κυδαίνουσ’ ανάγει δώματος εξ Αίδεω. Θουκιδίδης, Περικλέους Επιτάφιος, 431 π.Χ.

By wrapping round themselves the dusky cloud of death these men clothed their dear country with an unquenchable renown.
They died, but they are not dead, for their own virtue leads them gloriously up again from the shades. Thucydides, Pericles Epitaph, 431 BC

BEFORE THE BEGINNING…

Italy has annexed Albania in 1939. Thus Greece was the next, seemingly easy, target.

  • 1940 August 15: The Greek cruiser Helle is torpedoed and sunk, lying at anchor in Tinos harbor. Fragments of the torpedo reveal that the armament was of Italian manufacture.
  • October 15: The Italian War Council decides on the attack on Greece.
  • October 28: Greek Prime Minister Metaxas rejects an ultimatum from the Italian ambassador in Athens, demanding the passage of Italian troops to unspecified points in Greece. Italian troops poor over the Greco-Albanian frontier into Greece. Britain immediately promises help.

Συνέχεια

Fire in the Balkans

Although politicians in Rome were talking about an occupation of the whole Greece, there was barely enough troops concentrated in Albania to seize Epirus. Bigger operations had to be improvised while the hostilities were already going on. Out of 140,000 men deployed in Albania 100,000 were in combat units: five infantry divisions, one armoured, and one alpine division. Moreover three cavalry regiments, one grenadier regiment and some smaller units were used to create the Coastal Group, which more or less equalled in strength to a division. Most of those forces were concentrated along the Epirus frontier. General Sebastiano Visconti Prasca exercised the command through the Supreme Command Albania (Superalba). On 24 October his forces were divided into two army corps: 25th or Ciamuria in Epirus under the command of Gen. Carlo Rossi, and 26th in Western Macedonia under the command of Gen. Gabriele Nasci. The Ciamuria Corps had to strike with the forces of the Division Ferrara (23rd Inf.) and the Armoured Division Centauro (131st Amd.) from the area of Tepelena and Gjirokastra on Kalpakion, Yannina and Arta. The Infantry Division Siena (51st Inf.) had to force the Kalamas River, and support the advance on Yannina. Συνέχεια

WWII The Italian Offensive

When the Italian command stopped the offensive in Greece, it planned to resume it after reinforcements come from Italy. Meanwhile the Greek command, in view of the progress in mobilization, neutrality of Sofia allowing shifting some troops from the Bulgarian frontier, as well as the British control over the sea coasts, decided to go to a counter-offensive. General Aléxandros Papágos ordered to strike on 14 November 1940. The core forces – Army Western Macedonia (Gen. Ioánnis Pitsikas), III Army Corps (Gen. Geórgios Tsolákoglou), and II Army Corps (Gen. Dimitrios Papadopulos) had to take the area of Korytsa (Korca), and the left-wing I Army Corps (Gen. Panaiotis Demestichas) had to drive an auxiliary advance on Argyrokastron (Gjirokastra). The Greek offensive started as scheduled. Troops from the Army Western Macedonia in heavy fights took the Morove massif, and started the maneuver to surround Korytsa . The Italian 9th Army found itself in a critical situation, and eventually started withdrawal from the city, where on 22 November at 17:15 entered advanced units of the Greek 9th Infantry Division (Gen. Christos Ziguris). Συνέχεια

Απόψεις ΚΚΕ για τον Ιταλο-ελληνικό πόλεμο του 1940

Η Κ.Ε. του ΚΚΕ στο Μανιφέστο της 20 Απριλίου 1940 ( Ριζοσπάστης, 2 Μαΐου 1940) διεκήρυξε:

Το πέρασμα της βασιλομεταξικής δικτατορίας στην υπηρεσία των άγγλογάλλων, συντελούμενον μέσα στις συνθήκες της έντασης των σχέσεων τους με την Ίταλίαν, σημαίνει -ούτε λίγο οϋτε πολύ- πρόσκληση προς τους ιμπεριαλιστές να βγάλουν τα μάτια τους πάνω ατά ελληνικά εδάφη και εξουσιοδότηση τους νά μην αφήσουν πέτρα πάνω στην άλλη, στην δυστυχισμένη πατρίδα μας

ΠΗΓΗ: έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α’ «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σελ. 498).
Το ΚΚΕ την 30η Απριλίου 1940 κυκλοφορεί προκήρυξη προς τον Έλληνικό Λαό, που έλεγε τα ακόλουθα:

Ό πόλεμος, όπου ή δικτατορία ετοιμάζεται να σκοτώσει τα παιδιά σου, να φέρει τον θάνατον στα γυναικόπαιδα και την καταστροφή και τον αφανισμό σε ολόκληρη τή χώρα, δεν είναι αγώνας για την πατρίδα μας… Ό πόλεμος πού ετοιμάζει ή δικτατορία θα μας οδηγήσει ατή μοίρα του Πολωνικού λαού. Ή δικτατορία κατεβαίνει στον πόλεμο αυτό με μοναδικό «σύμμαχο» την ίμπεριαλιστικήν Αγγλία

ΠΗΓΗ: έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α’ «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σελ. 507-508).
Οταν μας έπετέθησαν οι Ιταλοί, η Κ.Ε. του ΚΚΕ έξέδωσε Μανιφέστο (7 Δεκεμβρίου 1940) όπου διεκήρυττε τα έξης:

Ό πόλεμος αυτός πού προκλήθηκε από τή βασιλο-μεταξική σπείρα, πού διατάχτηκε από τους εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας. Ούτε είναι βέβαια «πόλεμος κατά του φασισμού», όπως δήλωσε κυνικά ό άρχιφασίστας Μεταξάς, ό δήμιος τοϋ λαού μας. Μα ούτε και πόλεμος γιά την απελευθέρωση των ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας απ το ζυγό τοϋ ιταλικού φασισμού και τής Αλβανικής άστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι αυτό ό πόλεμος αυτός δεν μπορεί νάχει καμμιά σχέση με την ελευθερία

ΠΗΓΗ: έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α’ «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σ. 509-510).
Για το ΚΚΕ υπεύθυνος του πολέμου ήταν «η Βασιλομεταξικη σπειρα» και σε κυριο άρθρο του «Ριζοσπάστη» (17 Ιουνίου 1941) γράφουν:

Μόνον ό τύπος του κόμματος μας στάθηκε ό μοναδικός και ατρόμητος πολέμιος των μεγάλων αυτών έχτρων της Ελλάδας κι’ ανάμεσα στο διωγμό το φοβερό που οργάνωσαν εναντίον τον τα όργανα της διχτατορίας, κατάφερε ώς το τέλος να συνεχίσει την έκδοση τον και να χτυπά αλύπητα κι’ ανειρήνευτα τον πρώτο εχτρό της χώρας μας, τη μισητή Βασιλο-μεταξική σπείρα. Μόνον ό τύπος μας ξεσκέπασε έγκαιρα τό ξεπούλημα της χώρας μας ατούς Εγγλέζους ληστές ιμπεριαλιστές και συνεπούμενα την έξοδο της Ελλάδας άπ’ την ουδετερότητα. Μόνον ό «Ρίζος» μας βροντοφώναξε για τον κίνδυνο που διέτρεχε ή χώρα μέ την έξοδο της στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο πλευρό των Εγγλέζων και ενάντια στον άξονα, χωρίς κανένα συμφέρον για το Λαό μας μα μονάχα για τα συμφέροντα τοϋ Εγγλέζικου κεφαλαίου, της Βασιλομεταξικής κλίκας και μιας γκρούπας της ντόπιας πλουτοκρατίας και καλούσε το λαό μας να παλαίιρει για την ουδετερότητα τον κι ανεξαρτησία της χώρας μας. Και μέσα στη συνέχεια τον καταστροφικού για το λαό μας πολέμου, μέσω τοϋ «Ρίζου» υπέδειξε το κόμμα μας σαν μοναδική σωτηρία για τη χώρα μας την ανατροπή της πουλημένης διχτατορικής σπείρας, την ανάληψη της εξουσίας άπό μια Κυβέρνηση Μετώπου Εθνικής – Σωτηρίας -Ειρήνης, πού θά υπέβαλλε προτάσεις ειρήνης στον «Αξονα» χωρίς προσαρτήσεις κι αποζημιώσεις και θά προσανατολίζονταν οικονομικά και πολιτικά μέ τήν Ε.Σ.Σ.Δ.

Υπόθεση Νταούτ Χότζα

Για να γινει μια εισβολη σε καποια χωρα πρεπει να  «φτιαχτει» το κλιμα. Στην περιπτωση της προετοιμασιας της επιθεσεως σε βαρος της χωρας μας από την Ιταλια εγιναν πολλα.

Μια από αυτές τις ενεργειες ηταν και το υπερβολικο «ενδιαφερον» της Ιταλιας για τα εθνικα δικαιωματα των Τσαμηδων της Θεσπρωτιας. Ιδιαίτερο «ενδιαφερον» εδειξαν για τον φονο ενός Αλβανου εγκληματια, του Νταουτ Χοτζα. Το περίεργο είναι ότι πολύ πριν την ανακοίνωση είχε βρεί τους ενόχους, Αλβανους και αυτους, που όμως εκρυπτοντο σε Ελληνικο εδαφος και που η Ελλαδα τους συνελαβε και εκκρεμουσε η εκδοση τους στην Αλβανικη δικαιοσυνη. Τον Νταουτ Χοτζα τον βαφτισαν Αλβανο Εθνικιστη.

Η φραστικη επιθεσις κατά της Ελλαδος εγενετο από την Αλβανικη εφημεριδα Τομορι και το Ιταλικον πρακτορειον ειδησεων Στεφανι Συνέχεια