Θ.Ε Βαλκανίων (1940-1941)-Ιταλική επίθεση


Γενική Κατάσταση στην Ευρώπη

Το 1936 η Ιταλία κατέλαβε την Αβησσυνία. Της επεβλήθησαν διεθνείς κυρώσεις που την έφεραν σε απομόνωση. Για να πετύχει τις κατακτητικές της βλέψεις στράφηκε προς τη Χιτλερική Γερμανία. Πρώτος ο Μουσολίνι την 1 Νοε 1936 μίλησε για «Άξονα» που δεν αποτελεί διαχωριστική γραμμή αλλά που ενώνει τα δύο έθνη και επί του οποίου μπορούν να στηριχθούν και άλλα κράτη.

Στις 6 Απριλίου 1939 Ιταλικό τελεσίγραφο προς την Αλβανία με απαράδεκτους όρους, μεταξύ των οποίων και «προσωρινή» στάθμευση Ιταλικών στρατευμάτων απορρίπτεται. Την επομένη 7 Απρ 1939 Ιταλικά στρατεύματα αποβιβάζονται και καταλαμβάνουν την Αλβανία, ο βασιλιάς της οποίας Ζώγου και η κυβέρνησή του καταφεύγουν στην Ελλάδα (Πήλιο). Η Αγγλία και η Γαλλία διαμαρτύρονται και δεν ικανοποιούνται από τη διαβεβαίωση του Υπουργού των Εξωτερικών της Ιταλίας Τσιάνο, ότι « η κατοχή είναι προσωρινή μέχρι αποκαταστάσεως της τάξεως…» επειδή φοβούνται παρόμοια αιφνιδιαστικά γεγονότα στο χώρο της Βαλκανικής. Γι’ αυτό και οι Πρωθυπουργοί της Αγγλίας και της Γαλλίας (Τσάμπερλαιν και Νταλαντιέ) σπεύδουν στις 13 Απρ 1939 με επίσημες δηλώσεις να εγγυηθούν την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της Ελλάδας και της Ρουμανίας. Αντίθετα η Γερμανία έκρινε την Ιταλική εισβολή στην Αλβανία δίκαιη και νόμιμη, γι’ αυτό και ήταν αντίθετη σε κάθε σκέψη των Δυτικών Δυνάμεων για ενδεχόμενη επέμβασή τους. Είναι φανερή πλέον η επιδίωξη των Ιταλικών φασιστικών ηγετών για αναβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και κυριαρχίας των Ιταλών στη Μεσόγειο, την οποία με κομπασμό αποκαλούν «Μare Νοstrum» (Θάλασσά μας).

Στο μεταξύ στις 3 Σεπτεμβρίου 1939 κηρύχθηκε, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη, με αντιπάλους συνασπισμούς τις «Δυνάμεις του Άξονα» (Γερμανία – Ιταλία) και τις «Δυτικές Δυνάμεις» (Γαλλία – Μεγάλη Βρετανία). Μέχρι το τέλος Ιουνίου 1940, η Γερμανία με κεραυνοβόλες πολεμικές επιχειρήσεις είχε καταλάβει την Πολωνία (1 Σεπ 1939), Δανία (Απρ 1940), Νορβηγία (Μαϊ 1940), Ολλανδία (Μαϊ 1940), Βέλγιο (Μαϊ 1940), Λουξεμβούργο (Μαϊ 1940) και Γαλλία (Ιουν 1940) και είχε εμπεδώσει την παγκόσμια φήμη της για το αήττητο του Γερμανικού Στρατού και των Δυνάμεων του Άξονα γενικότερα. Είχαν βεβαίως προηγηθεί λόγω της μυωπικής πολιτικής των Δυτικών Δυνάμεων, οι βίαιες προσαρτήσεις στη Γερμανία, της Αυστρίας (Φεβ 1938) και της Τσεχο­σλοβακίας (Σεπ 1938).  Η Μεγάλη Βρετανία έχει απομείνει μόνη της και απειλείται με εισβολή στο έδαφός της. Στην Αφρική τα στρατεύματά της, πιεζόμενα από τους Ιταλούς αμύνονται στο Σίντι Μπαράνι και Μάρσα Ματρούχ της Δυτικής Αιγύπτου. Από τα Βαλκανικά Κράτη:

  • Η Τουρκία με την καιροσκοπική της πολιτική πετυχαίνει την ουδετερότητά της (Επιτήδειος Ουδέτερος).
  • Η Βουλγαρία με την εφεκτική πολιτική της δεν κρύβει τη φιλική της διάθεση προς τις δυνάμεις του Άξονα, όπως και η Γιουγκοσλαβία.
  • Η Ρουμανία παραιτείται από την Αγγλική εγγύηση προστασίας και διαδηλώνει ότι θα συνεργασθεί με τον Άξονα.

Τέλος, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Πρόεδρος Ρούσβελτ καθόρισε στις 12 Οκτ 1940 τους δύο βασικούς άξονες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Πρώτο η προάσπιση δια των Αμερικανικών Δυνάμεων ολόκληρου του δυτικού ημισφαιρίου και δεύτερο η συνέχιση παροχής παντός είδους βοήθειας προς την Μ. Βρετανία, πλην στρατευμάτων.

Advertisements