Κούτρας Αθανάσιος, ταξίαρχος


Γεννήθηκε στα Πεντεόρια Παρνασσίδος το 1907. Το 1926 εισήλθε στη ΣΣΕ και μετά 4ετή φοίτηση ονομάστηκε ανθυπολοχαγος Πυροβολικού το 1930.

Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου 1940 -41, πολέμησε ως λοχαγός, ως διοικητής πυροβολαρχίας πεδινού πυροβολικού. Συγκεκριμένα, έλαβε μέρος στην υπεράσπιση του θρυλικού υψώματος 731 στην περιοχή της Κλεισούρας (Αλβανίας), το οποίο υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος της συντριβής της Ιταλικής Στρατιάς του Καβαλλέρο κατά την Εαρινή Επίθεση της 9ης Μαρτίου 1941 την οποία παρακολούθησε αυτοπροσώπως ο Μπενίτο Μουσολίνι. Στις 11 Μαρτίου, τέθηκε επικεφαλής, δυνάμεως πυροβολητών και τμήματος πεζικού και συνέλαβε 175 Ιταλούς, μεταξύ των οποίων έναν λοχαγό και δύο κατωτέρους αξιωματικούς.

Το Μάιο του 1941, μετά την κατάρρευση του Μετώπου, βρισκόμενος στην Αθήνα με την οικογένειά του κατόπιν σχετικής διαταγής, τοποθετήθηκε στo Υπουργείο Εμπορίου και ως Πρόεδρος αρμόδιας Επιτροπής ήταν υπεύθυνος για την έκδοση Δελτίων Τροφίμων σε δύο συνοικισμούς (Υμηττό και Θησείο). Παρά του ότι είχε, κατά κάποιο τρόπο, εξασφαλισμένο τον επιούσιο της οικογένειάς του, τον βασάνιζαν οι σκέψεις, ότι ως Έλληνας Αξιωματικός έπρεπε να δράσει κι είχε δύο επιλογές: Η μία, να επιδιώξει να διαφύγει στη Μ. Ανατολή και να συνεχίσει εκεί τον αγώνα, και η άλλη, να μεταβεί στην ιδιαιτέρα του πατρίδα τα Πέντε Όρια παρνασσίδος, απ’ όπου θα μπορούσε αργότερα να πολεμήσει τους κατακτητές. Προτίμησε τη δεύτερη λύση την οποία και πραγματοποίησε οικογενειακώς.

Το Φθινόπωρο του 1941, κατόπιν επανειλημμένων συσκέψεων, που είχε με τους υπολοχαγούς Γ. Καϊμάρα και Γ. Ντούρο, κατέληξαν, τα μέσα Νοεμβρίου του ίδιου έτους, να συγκροτήσουν επιτροπή με πρόεδρο τον Αθ. Κούτρα και μέλη τους ανωτέρω αξιωματικούς, με αποστoλή της επιτροπής την οργάνωση Κινήματος Εθνικής Aντιστάσεως στη Ρούμελη και με αποκλειστικό σκοπο τον πόλεμο κατά των κατακτητών, χωρίς κανένα πολιτικό περιεχόμενο.

Την Ανοιξη του 1942, η Επιτροπή εμφανίζει πάνοπλη την πρώτη Ανταρτική Ομάδα στην περιοχή, με σήμα στα πηλίκια ΕΑΣ (Ελληνικός Απελευθερωτικός Στρατός).

 Ο συνταγματάρχης Δημ. Ψαρρός, που την εποχή εκείνη ήταν στην Αθήνα, πληροφορήθηκε την εμφάνιση της ανωτέρω Ανταρτικής Ομάδας και επεζήτησε να έλθει σε επαφή με τη σχετική Επιτροπή Αγώνος. Πραγματοποιήθηκαν οι ανάλογες επαφές και αργοτερα ο ΕΑΣ μετονομάστηκε από τον Ψαρρό σε «5/42 Σύνταγμα Ευζώνων».

Στις 9 και 10 Μαρτίου 1943 επέδραμε κατά των Πεντεορίων ενισχυμένο Ιταλικό Τάγμα για να συλλάβει το λοχαγό Κούτρα, που τον είχαν προδόσει. Ο λοχαγός, με 4 άντάρτες του, διέφυγαν κάτω από τα καταιγιστικά πυρά των Ιταλών, οι οποίοι στη συνέχεια έκαψαν το σπίτι του και συνέλαβαν 6 άτομα μεταξύ των οποίων τη μητέρα του και τον προεδρο της κοινοτητας τον οποίο αργοτερα και εξετέλεσαν.

Κατά τη διάρκεια οργανώσεως και δράσεως του 5/42 ΣΕ, ο Αθ. Κούτρας υπήρξε ο υπ’ αριθμ. 1 συνεργάτης του συνταγματάρχη Ψαρρού, ως επιτελάρχης του και διοικητής Λόχου. Στη συνέχεια, συνδέθηκε με κουμπαριά αφού ο αείμνηστος συνταγματάρχη του βάφτισε την κόρη του Ευθυμία.

Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών 1944, πολέμησε ως διοικητής Λόχου με έδρα και μέτωπο το σημερινό Βυζαντινό Μουσείο και υπήρξε από τους πρώτους που εισχώρησε στην περιοχή Βατραχονησίου (Ανατολικά της λεωφορου Βασιλέως Κων/νου στο άγαλμα του Τρούμαν) για την ανατροπή των ΕΛΑΣΙΤΩΝ. Το 1946, μετατάχθηκε στο Σώμα Υλικού Πολέμου (ΣΥΠ). Απο το πόστο αυτο συμμετείχε στις επιχειρήσεις  την περίοδο 1948-49. Βοήθησε στη συγκρότηση του ΣΥΠ και υπήρξε πρωτοποόρος σε επιτελική κατάρτηση μεταξύ των συναδέλφων του. Ηταν ο μόνος αξιωματικός του ΣΥΠ που το 1953 είχε αποφοιτήσει ευδοκίμως και απο τις δύο Ανώτατες Σχολές του Στρατού, Επιτελών και Εθνικής Αμύνης. Αποστρατεύτηκε το 1962 με το βαθμό του Ταξιάρχου. Μετά την αποστρατεία, με πρωτοβουλία του, πέτυχε προβολή σε Εθνικό επίπεδο των Αγώνων της Εθνικής Αντιστάσεως.

 Με κύριο συνεργάτη τον Ιωάννη Παπαθανασίου συνέστησε τον Σύνδεσμο Αγωνιστών Εθνικής Αντιστάσεως 5/42 ΣΕ «Ο Συν/ρχης Δ. Ψαρρος» και ίδρυσε στο Κλήμα Δωρίδος Μαυσωλείο όπου έχουν εναποτεθεί τα οστά του Συν/ρχου Ψαρρού και λοιπών αγωνιστών. Με καθαρώς προσωπικές του ενέργειες:

  • Στήθηκε στην Ιτέα, από το ΓΕΣ, η προτομή του φονευθέντος, με το πολυβόλο στο χέρι Λοχαγού του 5/42 ΣΕ και εν ενεργεία Βουλευτή Ευθυμίου Δεδούση. Επιτεύχθηκε η συνταξιοδότηση των θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως των προξενηθέντων υπό του ΕΛΑΣ.
  • Το 1981 συνέγραψε το βιβλίο «Εθνική Αντίσταση 1941 – 44», το οποίο επανέκδοσε συμπληρωμένο το 1992. Από την πρώτη έκδοση του βιβλίου του, είχε ταχθεί με την ιδέα της Εθνικής συμφιλίωσης και αναφέρθηκε σ’ αυτή εκτενώς σε ομιλία του τον Νοέμβριο του 1986 στο Γοργοπόταμο, την οποία δημοσίευσε η εφημερίδα «ΕΘΝΙΚΗ ΗΧΩ» της Ενώσεως Αποστράτων Αξ/κών Στρατού (ΕΑΑΣ).

Για τη δράση του τιμήθηκε με το Αριστείο Ανδρείας, με Πολεμικούς Σταυρούς και άλλα παράσημα.

Advertisements