Δικαίος Γρηγόριος (Παπαφλέσσας)


Γεννήθηκε το 1788 στην Πολιανή Μεσσηνίας. Ακολούθησε τον δρόμο του ιερωμένου,  ωστόσο ο φλογερός χαρακτήρας του και το θυελλώδες ταμπεραμέντο του δεν  δαμάστηκαν απ’ αυτό. Μυήθηκε ως Φιλικός στην Κωνσταντινούπολη και το Νοέμβριο  του 1820 κατέβηκε στην Ελλάδα, προερχόμενος από συνέδριο των Φιλικών στη  Βεσσαραβία, ως κομιστής εντολής από τον Υψηλάντη να επισπευθούν όσο γίνεται οι  προετοιμασίες και η κήρυξη της επανάστασης για να συμπέσουν με τη δική του  εισβολή στη Μολδοβλαχία. Στην Ελλάδα, στη σύσκεψη της Βοστίτσας (26/1/1821), ο  Παπαφλέσσας αντιμετώπισε τη δυσπιστία και τη διστακτικότητα των Πελοποννησίων  προκρίτων, που συνέστησαν αναμονή και ψυχραιμία. Τα γεγονότα τον δικαίωσαν. Με  την έναρξη της επανάστασης ο Παπαφλέσσας, με τη χαρακτηριστική ορμητικότητα  και ενεργητικότητα που τον διέκρινε, διέσχισε το Μοριά από άκρη σε άκρη πολλές  φορές, πήρε μέρος σε αναρίθμητες μάχες, στρατολόγησε, κήρυξε, εμψύχωσε και  ξεσήκωσε τους ελληνικούς πληθυσμούς, προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες στον  Αγώνα. Το 1825, όντας υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Κουντουριώτη,  εισηγήθηκε την αποφυλάκιση του Κολοκοτρώνη και τη χορήγηση γενικής αμνηστίας
εν όψει του κινδύνου του Ιμπραήμ που είχε αποβιβαστεί στην Πελοπόννησο. Όμως  οι εισηγήσεις του δεν εισακούστηκαν, και αποφάσισε να αντιμετωπίσει ο ίδιος  τον Ιμπραήμ, ελπίζοντας ότι θα κατόρθωνε να συγκεντρώσει γύρω στους 10000  άνδρες. Όμως δεν κατάφερε να μαζέψει πάνω από 2000 Έλληνες, και μ’ αυτούς  στρατοπέδευσε στο Μανιάκι. Όταν ο Ιμπραήμ κνήθηκε κατά των θέσεων των Ελλήνων  στις 19/5/1825, οι περισσότεροι από τους άνδρες του τον εγκατέλειψαν και ο
Παπαφλέσσας έπεσε ηρωϊκά μαχόμενος με όχι περισσότερους από 600 συντρόφους του.

Advertisements