Σταματελόπουλος Νικήτας (Νικηταράς)


Γεννήθηκε στο χωριό Αναστασίτσα κοντά στην Καλαμάτα. Από μικρός εξοικειώθηκε με τη χρήση των όπλων και την πολεμική ζωή. Σε ηλικία 18 ετών κατετάγη στα ρωσικά τάγματα των Επτανήσων και συμμετείχε σε πολεμικές επιχειρήσεις στην
Ιταλία. Επέστρεψε στη Ζάκυνθο, όπου βρισκόταν και ο θείος του Θ. Κολοκοτρώνης, και παρέμεινε εκεί μέχρι τη μετάβασή του στην Πελοπόννησο στα πλαίσια της προετοιμασίας της επανάστασης (ήταν ήδη απο καιρού μυημένος στη Φιλική
Εταρεία). Με την έναρξη της επανάστασης, έμεινε πάντα στο πλευρό του θείου του, τον οποίο θαύμαζε και αγαπούσε, ως πιστός αξιωματικός του. Συμμετείχε σε αναρίθμητες μάχες, εκ των οποίων σε μερικές η συμβολή του ήταν αποφασιστικής
σημασίας και έκρινε την τελική έκβαση (όπως π.χ. στα Δολιανά και στα Δερβενάκια). Εκτός όμως από τις προφανείς στρατιωτικές του αρετές, παροιμιώδεις ήταν η ανιδιοτέλεια, η ταπεινοφροσύνη και η μη φιλαργυρία του.
Κατά τη διάρκεια των εμφυλίων διαμαχών υπέστη διώξεις που οφείλονταν κυρίως στην αφοσίωση και την πίστη του στον Κολοκοτρώνη. Ο Νικηταράς παρέμεινε μέχρι τέλους μια από τις πιο αγνές μορφές του Αγώνα, ξεχωρίζοντας με το ήθος και τη
στάση του.

Advertisements