Κολοκοτρώνης Θεόδωρος


Γεννήθηκε στις 3/4/1770 στα βουνά της Μεσσηνίας (πιθανότατα στο Ραμαβούνι), όπου είχε καταφύγει η μητέρα του μετά τη δολοφονία του άντρα της. Σε ηλικία 17 ετών έγινε οπλαρχηγός. Ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα στην Πελοπόννησο και  ως αρματολός και ως κλέφτης, γεγονός που του έδωσε την ευκαιρία να αποκτήσει βαθιά γνώση της γεωμορφολογίας του τόπου, αλλά παράλληλα τον ανάγκασε να καταφύγει στη Ζάκυνθο καταδιωγμένος από τους Τούρκους. Ανέπτυξε και από κει  σημαντική δράση, οργανώνοντας μέχρι και θαλάσσιες επιδρομές στο Αιγαίο στα πλαίσια του ρωσοτουρκικού πολέμου. Όταν τα Επτάνησα πέρασαν από τη ρωσική στη βρεταννική κατοχή (1809), εντάχθηκε στα ελληνικά τάγματα του βρεταννικού  στρατού με το βαθμό του λοχαγού, και η απόδοσή του στις μάχες εναντίων των Γάλλων ήταν τέτοια, ώστε προήχθη στο βαθμό του ταγματάρχη.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ζάκυνθο μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και στις 3 Ιανουαρίου 1821 έφυγε για την Πελοπόννησο για να συμμετάσχει στις ετοιμασίες του Αγώνα. Όταν ο Κολοκοτρώνης μπήκε στην Καλαμάτα στις 23 Μαρτίου  του 1821 μαζί με τον Πετρόμπεη, ήταν ήδη 51 ετών και είχε πίσω του μεγάλη πείρα στα πολεμικά πράγματα και αυξημένο κύρος και γόητρο ως ανώτερος αξιωματικός ευρωπαϊκού στρατού. Κατά τη διάρκεια του Αγώνα, ο Κολοκοτρώνης υπήρξε κάτι παραπάνω από ένας γενναίος οπλαρχηγός με πολεμικές ικανότητες.
Ήταν καταρχήν ο  εγκέφαλος πίσω από τις μεγάλες νίκες των Ελλήνων, όπως η πολιορκία και η κατάληψη της Τριπολιτσάς, το Βαλτέτσι, τα Δερβενάκια, και αυτός που διαμόρφωσε την όλη στρατηγική των επαναστατών. Στον άνισο αγώνα κατά  του Ιμπραήμ, εφάρμοσε στο έπακρο και με μεγάλη αποτελεσματικότητα τις αρχές του ανταρτοπολέμου, μην αφήνοντας τον αντίπαλό του να πάρει ανάσα, αλλά και μη δίνοντάς του παράλληλα ποτέ την ευκαιρία να δώσει εκ παρατάξεως μάχη.
Αλλά και πέρα απ’ όλ’ αυτά, υπήρξε ο άνθρωπος που μεταμόρφωνε τον απλό λαό σε στρατό, που εμψύχωνε τον κόσμο και αυτός που πρακτικά οδηγούσε το έθνος στον Αγώνα. Όλα αυτά βέβαια σήκωσαν εναντίον του υποψίες, φθόνο, ζήλια, και τελικά  μίσος από κάποιους, που οδήγησαν σε εμφύλιο σπαραγμό και στο θάνατο του γιού του Πάνου. Ο ίδιος, θέλοντας πάνω απ’ όλα την ενότητα του έθνους, παραδόθηκε οικειοθελώς για να πάψουν οι εμφύλιες διαμάχες και φυλακίστηκε στην Ύδρα. Όταν  ελευθερώθηκε, ανέλαβε τον αγώνα κατά του θανάσιμου κινδύνου που ονομαζόταν Ιμπραήμ, και υπήρξε από τους  πρωτεργάτες του ερχομού του Καποδίστρια ως Κυβερνήτη. Αλλά και μεταπολεμικά τα παλιά πάθη δεν άφησαν το ‘Γέρο του Μοριά’  να ησυχάσει. Η βαυαρική αντιβασιλεία, μη ανεχόμενη την κριτική του στον σκληρό και άδικο τρόπο διακυβέρνησης και υποβοηθούμενη από παλιούς του εχθρούς, τον φυλάκισε και τον καταδίκασε σε θάνατο. Ο γέρος στρατηγός βρήκε τη γαλήνη μόνο  αφού ενηλικιώθηκε ο Όθωνας και τον αποκατέστησε πλήρως.

Ο θρυλικός Γέρος, η αναμφισβήτητα σημαντικότερη μορφή του Αγώνα, πέθανε ήσυχα στην Αθήνα στις 3 Φεβρουαρίου 1843.

Advertisements