Διάκος Αθανάσιος (Γραμματικός)


Γεννήθηκε στη Δωρίδα το 1788. Από μικρός είχε κλίση στα θρησκευτικά πράγματα  και ακολούθησε το δρόμο του ιερωμένου από τα 17 του (από εκεί προέρχεται και  το όνομα ‘Διάκος’, με το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστός). Κατά τη διάρκεια όμως  της ιερατικής του θητείας σκότωσε έναν Τούρκο επίσημο ο οποίος τον είχε προσβάλλει και αναγκάστηκε να βγει στο βουνό και να γίνει κλέφτης. Στη
συνέχεια χρημάτισε σωματοφύλακας του Αλή Πασά, ο οποίος είχε διακρίνει τις  ικανότητές του, και κατόπιν έγινε αρματολός στη Λειβαδιά στη θέση του  Ανδρούτσου, που είχε αναγκαστεί να φύγει στα Επτάνησα.
Από αυτή τη θέση εργάστηκε κρυφά για την προετοιμασία της επανάστασης, την  οποία και κήρυξε ο ίδιος στη Λειβαδιά. Την 1η Απριλίου ήταν κύριος της πόλης  και άρχισε να εργάζεται με τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς για την απόκρουση του  Ομέρ Βρυώνη, που με στρατό 8000 – 10000 ανδρών κινούνταν για την κατάπνιξη της  επανάστασης στη Στερεά. Όταν ήρθε η ώρα να τον αντιμετωπίσουν, το σώμα του  Διάκου (500 άνδρες) είχε επιφορτιστεί με τη φύλαξη της γέφυρας της Αλαμάνας  (Σπερχειού), σε ένα σημείο όχι πολύ μακριά από το αρχαίο πεδίο μάχης των  Θερμοπυλών. Οι Τούρκοι, αφού ανέτρεψαν την αντίσταση στα άλλα δύο περάσματα  που φύλαγαν άλλοι οπλαρχηγοί, στράφηκαν κατά του Διάκου.  Αυτός, παρά τις παραινέσεις όλων των υπόλοιπων οπλαρχηγών που έβλεπαν το  μάταιο της συνέχισης του αγώνα, και εμφορούμενος από το πνεύμα του Λεωνίδα και  των Σπαρτιατών του, αποφάσισε να μείνει και να υπερασπιστεί το πέρασμα. Μετά  από λίγες ώρες, κι ενώ όλοι οι άνδρες του είχαν σκοτωθεί και ίδιος ήταν τραυματίας και ουσιαστικά άοπλος, έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Αρνήθηκε να  αλλαξοπιστήσει και να προδώσει τους συντρόφους του στις ανακρίσεις που  ακολούθησαν, και μεταφέρθηκε στη Λαμία, όπου βρήκε μαρτυρικό θάνατο στις 23  Απριλίου 1821.
Η στάση του και η αποφασιστικότητά του αποτέλεσαν φωτεινό παράδειγμα για τους  υπόλοιπους αγωνιστές και εμψύχωσαν τους Έλληνες για τη συνέχιση του Αγώνα.

Advertisements