Τα Δεκεμβριανά, Γεώργιος Λεονταρίτης, 12-12-2004


Την περασμένη Κυριακή, ένας κόσμος που δεν έχε υποστει … «εθνική αμνησία»
και εξακολουθεί, σε πεισμα των χαλεπών καιρών που διανύουμε, να τιμά την ιστορία του κι εκείνους που έπεσαν για κάποια ιδανικά, μαζεύτηκε στον Μακρυγιάννη. Τα παλιά χρόνια, ε­τε, είχαμε κυβέρνηση της ΕΡΕ. είτε της Ενώσεως Κέντρου, η
πολιτική ηγεσία, και πρωτος ο Βασιλεύς- Παύλος και κατόπιν ο Κωνσταντίνος – έδιναν το παρόν σε αυτήν την τελετή, και δικαίως. Είναι μεγάλη αυτή η επέτειος, διότι εάν το 1944 έπεφτε το Σύνταγμα Χωροφυλακής του Μακρυγιάννη, οι εξελίξεις κατά τις τραγικές εκείνες ημέρες, μπορούσαν να έχουν ανυπολόγιστες συνέπειες για την πόρε ία του Έθνους μας. Οι στίχοι από το εμβατήριο γι’ αυτήν την εποποιία, αποδίδουν πιστά την ατμόσφαιρα της φοβερής μάχης:

«Εμπρός παιδιά με μια καρδιά η σάλπιγγα σημαίνει κι η μάνα Ελλάς, η μάνα Ελλάς από εμάς προσμένει…»
Ολόκληρος η Ελλάς, με την πρωτεύουσα της, πλην ελαχίστων τμημάτων στο κέντρο των Αθηνών, ε ίχε περιέλθει στα χερια των στασιαστών. Στην πολιορκημένη συνοικία του Μακρυγιάννη, βρισκόταν η έδρα του Συντάγματος Χωροφυλακής, μέσα σε πεπαλαιωμένους στρατώνες. Εάν οι κομμουνιστές κατελάμβαναν την τελευταία νησίδα αντιστάσεως, οι συνέπειες θά ήσαν μοιραίες. Η μάνα Ελλάς από αυτούς τους άνδρες του Συντάγματος Χωροφυλακής επρόσμενε τη σωτηρία της. Και αυτοί, πιστοί στο καθήκον τους, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της, κι έδωσαν τό αίμα τους, για να μείνουμε εμείς ελεύθεροι. Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου, είχε πει χαρακτηριστικα για τους ερυθρους στασιαστες:

«Γνωρίζομεν τι μας ζητουν. Και απέναντι των αιτημάτων των, λαμβανομεν επίσημον, υπεύθυνον θέσιν: Αρνούμεθα.Μας ζητούν να παραδώσωμεν την Ελλάδα. Αρνούμεθα! …».
Δυστυχώς, αυτή την υπερήφανη … «εθνικιστική» απάντηση, δεν ενστερνίζονται οι σημερινοί πολιτικοί μας, οι οποίοι άνοιξαν διάπλατα τις πύλες της χώρας, για να μπουκάρουν ανενόχλητοι οι παντός είδους λαθρομετανάστες. Με πρώτους τους προαιώνιους εχθρούς μας, τους Αλβανούς. Παρέδωσαν, δηλαδή, την Ελλάδα σε συνειδητούς μισέλληνες, που στην πρώτη ένταση θα λειτουργήσουν ως πέμπτη φάλαγγα. Και ακόμη, οι σημερινοί πολιτικοί, κατεχόμενοι από την επιδημία ενός αρρωστημένου «προοδευτισμού», αρνούνται και αμφισβητούντα αθάνατα της Φυλής ­δανικά. Αυτοί που παθαίνουν αλλεργία στο άκουσμα της Μεγάλης Ελλάδος, βρήκαν πρόθυμους συνεργούς, «εθνικόφρονες» πολιτικούς, ή ανερμάτιστους πολιτικάντηδες, για να περάσουν τις αντιλήψεις εκείνων, που δεν κατόρθωσαν να επιβληθούν το 1944 και το 1946-1949. Έτσι, μην περιμένετε να δείτε την επίσημη πολιτεία να παραβρίσκεται στις εκδηλώσεις
για την επέτειο της μάχης στου Μακρυγιάννη. Δεν θα ακούτε τα ονόματα των πρωταγωνιστών του μεγάλου «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου. Δεν θα γίνονται εκδηλώσεις στον Γράμμο και το Βίτσι, δεν θα προφέρουν τίποτε για τους Βαλκανικούς Πολέμους, δεν θα αναγράφεται το όνομα του στρατηλάτη Βασιλέως Κωνσταντίνου, και δεν θα μνημονεύεται η συμφορα του 1922, επειδή δεν πρεπει να στενοχωρουνται οι Τουρκοι. Εάν υπήρχαν σήμερα σωστοί υπεύθυνοι πολιτικοί, και Τύπος που θα είχε συνείδηση της εθνικής του αποστολής, θα έπρεπε να εγκαλέσουν την κυβέρνηση και να της ζητήσουν να απολογηθεί, για ποιο λόγο δεν ήταν παρούσα την Κυριακή στου Μακρυγιάννη. Τρέμουν να προφέρουν την λέξη Ελλάδα. Εκεί φθάσαμε …
Πώς σκέφτονται οι μεγάλοι ηγετες;;
Έγραφε στα απομνημονεύματα του ο στρατηγός Κάρολος Ντε Γκώλ:
«Σ’ ολόκληρη τη ζωή μου, είχα πάντα μέσα μου μια συγκεκριμένη ιδέα για την Γαλλία. Μου την είχαν εμπνεύσει το συναίσθημα μαζί και η λογική. Με όλη την τρυφερότητα που υπάρχει μέσα μου, φαντάζομαι την Γαλλία σαν μια πριγκιποπούλα των παραμυθιών ή σαν μαντόνα που βγήκε από κάποια τοιχογραφία. Κι ακόμη, προικισμένη μ’ ένα πεπρωμένο υπέροχο και εξαιρετικό. Έχω, από ένστικτο, μια εντύπωση, ότι η μοίρα την δημιούργησε για επιτυχίες άφθαοτες ή για δεινά παραδειγματικά. Κι αν καμιά φορά η μετριότητα βάζει τη σφραγίδα της στα έργα της Γαλλίας και στις ενέργειες της, αν μια παράλογη ανωμαλία μας κυβερνά, γι’ αυτό διαισθάνομαι ότι φταινε τα λάθη και τα σφάλματα των Γάλλων, και όχι το πνεύμα της Γαλλίας. Μα, ακόμη η θετική πλευρά της σκέψης μου με έχει πείσει, ότι η Γαλλία δεν πρέπει να βρίσκεται παρά μόνο στη πρώτη σειρά πάντα. Πως μονάχα τα μεγάλα οράματα μπορούν ν’ αντισταθμίσονν και να εξουδετερώσουν το σπέρμα της διάλυσης που ο λαός της φέρνει μεσα του. Πως η χώρα μας, στη θέση που βρίσκεται ανάμεσα στις άλλες, έτσι όπως είναι κι αυτές, πρέπει – είναι ζήτημα ζωής και θανάτου – να βλέπει ψηλά και να στέκεται πάντα ολόρθη. Με δύο λόγια, θέλω να πω, ότι η Γαλλία δεν μπορεί να είναι Γαλλία, δίχως τη μεγαλοσύνη …».
Αυτά πρέσβευε για την πατρίδα του ένας κορυφαίος στρατιωτικός και πολιτικός. Γι’ αυτό έγινε κορυφαίος και πέρασε στην Ιστορία. Οι δικοί μας σημερινοί πολιτικοί όμως, δεν έχουν φτερά για υψηλά ιδανικά. Γι’ αυτό είναι καταδικασμένοι να δέχονται ραπίσματα, απειλές και ήττες. Οι… εθνικιστικές αντιλήψεις του Ντε Γκώλ, επέβαλαν τον σεβασμό των άλλων απέναντι στη Γαλλία. Όταν εδώ τρέμουμε να κάμουμε λόγο για το αθάνατο μεγάλείο της Ελλάδος, και πέφτουμε στην παγίδα του αναρχομηδενισμού και ανθελληνισμού, πως είναι δυνατόν να αντιμετωπίσουμε τους πολλαπλούς κινδύνους; Όταν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φοβάται να είναι παρούσα σε μια επετειακή εκδήλωση, όπως του Μακρυγιάννη, μην τυχόν και… παρεξηγηθεί από την Αριστερά, πώς θέλει να έμπνευσει εμπιστοσύνη στις μάζες; Όταν δεν τολμά να προτείνει Πρόεδρο Δημοκρατίας από τις Ένοπλες Δυνάμεις και καταφεύγει σε κωμικά πρόσωπα της αριστεροθολοϋρας, πως είναι δυνατόν να αποσπάσει τον σεβασμό των λαϊκών δυνάμεων; Πρέπει να πούμε την θλιβερή αλήθεια: Από το 1974, η Ελλάς πορεύεται προς τα Αριστερά. Αυτή η κατεύθυνση – δυστυχώς – δόθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας. Η ώθηση προς τα Αριστερά προήλθε από αυτόν, προκειμένου να ικανοποιηθεί την φιλοδοξία του να αποσπάει ψήφους για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατιας. Όταν αυτος που ωφειλε επανερχομενος, στην Ελλαδα , να στήριξει την παλαιά παραταξη του, την διελυσε και έδωσε ανοχή στον άκρατο φθηνό λαϊκισμό του ΠΑΣΟΚ, την οργάνωση αυτή, που υπήρξε ο κακός δαίμων της Ελλάδος, ήταν επόμενο να πέσουμε στη δίνη της πολυπολιτισμικής λαίλαπας, που δεν θέλει έθνη υπερήφανα, αλλά υποταγμένα στα κελεύσματα των ξένων. Τον Δεκέμβρη του 1944, ολιγάριθμοι αξιωματικοί και οπλίτες, σαν άλλοι Μαραθωνομάχοι, αντιστάθηκαν ταμπουρωμένοι στο Σϋνταγμα Χωροφυλακής Αθηνών, έδωσαν το αίμα τους και έσωσαν την Τιμή και την ανεξαρτησία της Ελλάδος. Ή σαν λίγοι αυτοί μπροστά στο πλήθος των επιτιθέμενων, και νίκησαν, διότι πίστευαν σε Ιδανικά. Πίστευαν στην Ελλάδα. Όσοι πιστεύουμε ακόμα στα ίδια Ιδανικά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μας αναμένουν αγώνες. Ο εχθρός είναι πιο απειλητικός και πιο ύπουλος από ότι προ 60 ετών.
Αλλά, όπως τονίζουν οι στίχοι στο υπεροχο εκείνο στρατιωτικό εμβατήριο «Η μάνα Ελλάς, η μάνα Ελλάς, από εμάς προσμένει…».

Advertisements