Εκθεση Χρονικού ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ, 1-6-1992


ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΛΕΣΧΗ
Λεωφ.Ελευθ.Βενιζέλου 11

Εν Αθήναις τη 1η Ιουνίου 1992
Τηλ. 3242.611,2,3,4 105 64

ΠΡΟΣ: Γ.Ε.Σ./Δνσιν Ιστορίας Στρατού
Σχετ: Φ.200/6/3242961/21.5.92
Εις απάντησιν του ανωτέρω σχετικού, έχομεν την τιμήν να σας αποστείλωμεν απόσπασμα εκ του Χρονικού της Αθηναϊκής Λέσχης αναφερομένου εις την περίοδον Κατοχής (1941-45) εις το οποίον περιλαμβάνεται και το λαβόν χώραν θλιβερόν επεισόδιον που εστοίχισεν την ζωήν εις τον αείμνηστον Στρατηγόν Κομνηνόν Μηλιώτην.

Μετά τιμής
ο
Γραμματεύς
(Τ.Υ)
ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟΥΛΟΥΠΑΣ

Στην περίοδον αυτή του μεσοπολέμου την έδρα του Προέδρου της Αθηναϊκής Λέσχης κατέλαβον οι ακόλουθοι: ο Αναστ.Κούπας (1926-1929). ο Α.Μεταξάς (1930-1931), ο Στρατηγός Πιερράκος Μαυρομιχάλης (1932-1937) και ο Στρατηγός Βασίλειος Μελάς (1938-1942).

Η ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ  (1941-1945)
Την επίθεσην της Ιταλίας στην Ηπειρο τον Οκτώβριο του 1940 ακολούθησε την άνοιξη η ακάθεκτη εισβολή των μηχανοκίνητων Μεραρχιών του Χίτλερ στην Ανατολική Μακεδονία. Παρά την ολολογημένα αξιοθαύμαστη αντίσταση που ένα μέρος του Ελληνικού στρατού πρόβαλε τότε στα οχυρά του Ρούπελ, ο Γερμανικός στρατός προχώρησε και κατέλαβε ολόκληρη την Ελλάδα. Και τότε, τη Μεγάλη Εβδομάδα του 1941 μαζί με τα Πάθη του Χριστού ένα άλλος Γολγοθάς άρχιζε για τον δύστυχο ελληνικό λαό κάτω από τη μπότα του Κατακτητή.
Θάταν πολύ περίεργο, σ’ όλη αυτή την καταιγίδα που ξέσπασε τον καιρό εκείνο στον τόπο μας να μείνη άθικτη η Αθηναϊκή Λέσχη. Ως τόσο, ένα είναι βέβαιο, πως αν και οι Γερμανοί μόλις μπήκαν στην Αθήνα κατέλαβαν όλα τα μεγάλα κεντρικά κτίρια που είχαν επισημάνη, δεν επήραξαν καθόλου την Αθηναϊκή Λέσχη. Έτσι τους πρώτους μήνες, τα Μέλη της Λέσχης συνέχισαν να συχνάζουν στο γνωστό Μέγαρο της οδού Πανεπιστημίου και να βρίσκουν εκεί κάτω απ’την γενικά καταθλιπτική ατμόσφαιρα που πίεζε όλους τους Έλληνες κάποια σχετική ησυχία. Όμως κι’ αυτό δεν επέπρωτο να βαστάξη για πολύ. Συνέπεσε μια μέρα τον Ιούνιο του 1941, να περνούν από την οδόν Πανεπιστημίου Άγγλοι αιχμάλωτοι συνοδευόμενοι από ένα Γερμανικό στρατιωτικό απόσπασμα. Πολλά Μέλη της Λέσχης βγήκαν τότε στα μπαλκόνια και στα παράθυρα κι’ άρχισαν να τους χαιρετούν και να τους επευφημούν. Όπως ήταν επόμενο, οι εκδηλώσεις αυτές ερέθησαν τους Γερμανούς αξιωματικούς που παρακολουθούσαν την μεταφορά των αιχμαλώτων και το άλλο πρωί, διατάχτηκε η επίταξη της Αθηναϊκής Λέσχης ο δε Πρόεδρος της Στρατηγός Βασίλειος Μελάς εκλήθηκε να δώση εξηγήσεις στις Γερμανικές Στρατιωτικές Υπηρεσίες που ήταν εγκατεστημένες στο παρακείμενο Μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού. Του ζητήθηκε να κατονομάση τα Μέλη της Λέσχης που είχαν επευφημήσει τους Άγγλους αιχμαλώτους και στην άρνησή του τον έβαλαν υπό περιορισμό στο σπίτι του για να τον στείλουν αργότερα εξορία στην Καλαμάτα. Το μόνο που κατώρθωσε, κι’ αυτό δεν ήταν λίγο, ήταν να επιτύχη μία προθεσμία οκτώ ημερών, για να μπορέση η Λέσχη να βρη σπίτι να μετακομίση και να βάνη και τα πραγματά της.
Καταλαβαίνει κανείς τις δυσκολίες που συνάντησαν τότε εκείνοι που διοικούσαν τη Λέσχη για να βρουν σπίτι σχετικά κατάλληλο. Όλα τα μεγάλα οικήματα τα είχαν επιτάξει οι Γερμανοί και τα λίγα μικρά που υπήρχαν τα είχαν καταλάβει και νοικιάσει όσοι στο μεταξύ είχαν έρθει από τις επαρχίες. Ως τόσο στην οδό Πανεπιστημίου δίπλα στο Ιλίου Μέλαθρο – Άρειο Πάγο – η μονοκατοικία που τώρα και κάμποσα χρόνια έχει γίνει μια πολυόροφη πολυκατοικία, προσφέρονταν σαν το πιο κατάλληλο οίκημα για την Αθηναϊκή Λέσχη. Ζητούσε όμως η ιδιοκτήτρια ένα τεράστιο για την εποχή εκείνη ενοίκιο – 100.000 δρχ, τον μήνα – που η Λέσχη δεν μπορούσε να δώση. Βρέθηκε, όμως το σπίτι του Λυσύμαχου Μαλαμίδη, στην οδό Μέρλιν, γωνία οδού Κανάρη, το οποίο και νοίκιασε η Λέσχη για 30.000 δρχ. τον μήνα. Χρειάστηκε όμως να δαπανηθούν 500.000 δρχ. για να διαρρυθμισθή κατάλληλα και να εγκατασταθή εκεί η Αθηναϊκή Λέσχη, μεταφέροντας και μερικά από τα έπιπλα της που μπόρεσε να πάρη, γιατί οι Γερμανοί μαζί με την επίταξη του κτιρίου της Λέσχης εκράτησαν και πολλά από τα έπιπλα. Τα ταμπλώ, οι πολυέλαιοι και όλα τα άλλα αντικείμενα τοποθετήθηκαν σε αποθήκες, που νοικιάστηκαν τότε. Έτσι το ωραίο Μέγαρο της Αθηναϊκής Λέσχης περιήλθε στην κατοχή των Γερμανικών αρχών, που εγκατέστησαν εκεί μια από τις ποικιλλώνυμες Υπηρεσίες τους. Θέλοντας όμως να επικοινωνούν με τις άλλες στρατιωτικές Υπηρεσίες, πούταν εγκατεστημένες στο απέναντι προς την οδό Αμερικής Μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου οι Γερμανοί έφτιαξαν μια ξύλινη γέφυρα που ένωνε πάνω απ’την οδό Αμερικής το κτίριο της Αθηναϊκής Λέσχης απ’την ταράτσα, με το απέναντι κτίριο του Μετοχικού Ταμείου. Και η γέφυρα αυτή που ο κόσμος την είχε αποκαλέση η “Γέφυρα των στεναγμών” διατηρήθηκε σ’ όλο το διάστημα της Κατοχής και αρκετό χρόνο ύστερα απ’την αποχώρηση των Γερμανών. Τι πρώτες μέρες οι Γερμανοί εγκαταστάθηκαν στην Αθηναϊκή Λέσχη και στο κεντρικό μπαλκόνι του ωραίου αυτού Μεγάρου άρχισε να κυματίζει …. ο αγκυλωτός σταυρός, συνέβηκε ένα θλιβερό επεισόδιο, που στοίχισε τη ζωή του παληού Στρατηγού Κομνηνού Μηλιώτη, που είχε άλλοτε χρηματίσει και Αντιπρόεδρος της Λέσχης. Το θλιβερό αυτό επεισόδιο ο δημοσιογράφος Δημ. Γατόπουλος περιγράφει ως εξής στο βιβλίο του “Ιστορία της Κατοχής” (σελ.171) “Με την εγκατάστασιν των Γερμανών εις το κτίριον της Αθηναϊκής Λέσχης και την τοποθέτησιν εσωτερικού σκοπού, ενεφανίσθη το πρωί της 12 Ιουνίου 1941 ο γηραιός Αντιστράτηγος Κομνηνός Μηλιώτης με πολιτικήν ενδυμασίαν και με μαστίγιον εις το χέρι. Πρέπει εδώ να σημειωθή ότι κατά την είσοδό των Γερμανών εις τας Αθήνας ο Μηλιώτης είχεν υποστή ψυχικήν διαταραχήν διότι παλαιός ήρως αυτός των Βαλκανικών Πολέμων και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου δεν ημπόρεσε, καθώς έλεγε να βλέπη αυτούς τους αγριανθρώπους να πατούν το ιερόν της ενδοξοτέρας πόλεως του κόσμου έδαφος, των Αθηνών. Χωρίς λοιπόν να ειδοποιήση κανέναν περί την 11ην πρωινήν της 12ης Ιουνίου 1941 εισώρμησεν εις το κτίριον της Αθηναϊκής Λέσχης και μόλις ανήλθε την μικράν μαρμαρίνην κλίμακα και αντίκρυσε τον Γερμανό σκοπό, εφώναξε κινών απειλητικά το μαστίγιόν του: “Βρε κτήνη τι θέλετε σεις εδώ μέσα, τί ζητάτε στον τόπο μας;” Ο Γερμανός σκοπός προ του απροσδοκήτου αυτού αιφνιδιασμού τα έχασε και ηθέλησε να ερωτήση περί τίνος επρόκειτο. Αλλά δεν επρόβαλε διότι εδέχθη αλλεπάλληλα κτυπήματα από τον Στρατηγό με το μαστίγιό του. Έσπευσε τότε προς το θυρωρείον ένας Γερμανός αξιωματικός και ενώ ο Γερμανός σκοπός ήτο έτοιμος να κτυπήση τον Στρατηγό Μηλιώτη, ο Γερμανός αξιωματικός επρόλαβε και τον εκτύπησε στο κεφάλι, οπότε ο γηραιός Στρατηγός έπεσεν ανάσκελα επάνω εις τα μαρμάρινα σκαλιά της κλίμακος της εισόδου και ετραυματίσθη θανασίμως εις το όπισθεν μέρος της κεφαλής. Μετά παρέλευσιν ολίγων ωρών ο γηραιός και ηρωϊκός Στρατηγός εξέπνευσεν εις την επί της οδού Βουλής οικίαν του.

Advertisements