Πλαστογράφοι της ιστορίας του Β’ ΠΠ


ΤΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ

Κάθε χρόνο, αυτό τον καιρό, η προπαγάνδα του ΠΑΣΟΚ και των άλλων αριστερών δυνάμεων», μέσω της Τηλεοράσεως και του Ραδιοφώνου, αλλά και μέσω διαφόρων εντύπων, επιδίδεται στην πλαστογράφηση της ιστορίας του B’ Παγκόσμιου Πολέμου. Σκοπός της είναι να καλλιεργήσει και να εδραιώσει στο λαό και κυρίως στην νεολαία την εντύπωση:

  • Ότι η Σοβιετική ‘Ένωση και τα κατευθυνόμενα από αυτήν μαρξιστικά κινήμα­τα στις διάφορες χώρες, πρωτοστάτησαν στον αντιφασιστικό αγώνα και επωμίσθη­καν το κύριο ,βάρος του.
  • Ότι οι Δυτικές Δυνάμεις έπαιξαν έναν εντελώς δευτερεύοντα ρόλο στη συ­ντριβή του Ναζισμού. ‘Ότι άφησαν, μάλιστα, αβοήθητη τη Σοβιετική ‘Ένωση για να εξουθενωθεί και να της επιβάλουν μετά τον πόλεμο τις θελήσεις τους.
  • Ότι το «λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα – του οποίου το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται σήμερα σαν κύριος εκπρόσωπος – όχι μόνο μπήκε μπροστά, από την πρώτη στιγμή στον αγώνα του ‘Έθνους κατά του φασισμού αλλά σήκωσε και το κύριο βάρος της εθνικής αντιστάσεως.

Οφείλουμε, λοιπόν, να θυμίσουμε ορισμένα γεγονότα σε όσους τα αγνοούν ή τα έχουν ξεχάσει για να τους βοηθήσουμε να κρίνουν τη βασιμότητα των ισχυρισμών της πασοκικής και της κομμουνιστικής προπαγάνδας.

Το εισιτήριο για τον πόλεμο

 Στις 23 Αυγούστου του 1939 έπεσε σαν βόμβα στην ανθρωπότητα η είδηση της υπογραφής του γερμανοσοβιετικού συμφώνου φιλίας και μη επιθέσεως. Κανένας δεν αμφέβαλε για τη ση­μασία του. Ήταν ουσιαστικά το εισιτήριο για το μακελειό του B’ Παγκόσμιου Πολέμου. Έχουν γραφεί και έχουν λεχθεί πολλά από τότε για να δικαιολογηθεί η απροσδόκητη εκείνη -και μοιραία – σοβιετική ενέργεια. Αφήνουμε στον καθένα να τα κρίνει. Εμείς Θα περιοριστού­με στα γεγονότα. Και τα γεγονότα λένε ότι τη στιγμή που το Κρεμλίνο διαπραγματευόταν με το Χίτλερ την υπογραφή του συμφώνου, βρίσκονταν ήδη στη Μόσχα δυτικές αντιπροσωπείες για να εξετάσουν από κοινού με τους Σοβιετικούς τρόπους… αναχαιτίσεως της χιτλερικής επιθετικό­τητας. Και ότι στο γερμανοσοβιετικό σύμφωνο περιελήφθη μία μυστική συμφωνία για τη δια­νομή της Πολωνίας και προσαρτήθηκαν κατόπιν μυστικά πρωτόκολλα, με τα οποία η Σοβιε­τική Ένωση ανέλαβε την υποχρέωση να προμηθεύσει στη Γερμανία πετρέλαιο, σιτάρι και άλλες στρατηγικές ύλες, αναγκαίες για την πολεμική μηχανή του Χίτλερ.

Άρα, δεν επρόκειτο απλώς για ένα σύμφωνο μη επιθέσεως. Επρόκειτο για συμμαχία που απέβλεπε στη διανομή της Ανατολικής Ευρώπης. Πραγματικά, οκτώ μόλις μέρες μετά την υπογραφή του συμφώνου, η ναζιστική Γερμανία επετέθη εναντίον της Πολωνίας. Έπειτα από 17 μέρες εισέβαλαν από τα ανατολικά στην άτυχη χώρα και οι Σοβιετικοί. Τα στρατεύ­ματα των δύο επιδρομέων συναντήθηκαν στο Μπρεστ Λιτόφσκ, μέσα σ’ ένα κλίμα χαράς, ενθουσιασμού και «συναδέλφωσης». Και η Πολωνία διαμελίσθηκε.

Στη συνέχεια η Σοβιετική Ένωση, με τις ευλογίες του Βερολίνου, επετέθη εναντίον της Φιλανδίας, κατέλαβε τα τρία Βαλτικά κράτη, Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία και άρπαξε από τη Ρουμανία τη Βεσσαραβία.

Οριστική η διανομή

H Αγγλία και η Γαλλία, που είχαν εγγυηθεί τα σύνορα της Πολωνίας, κήρυξαν τον πόλεμο στη ναζιστική Γερμανία. H Σοβιετική Ένωση αντέδρασε στην ενέργειά τους. Αξίωσε να δε­χθούν τα τετελεσμένα γεγονότα και να τερματίσουν τον πόλεμο. Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1939 εκδόθηκε κοινό ανακοινωθέν με τις υπογραφές του Ρίμπεντροπ και του Μολότωφ, που έλεγε:

«Αφού η κυβέρνηση του Γερμανικού Ράιχ και της Σοβιετικής Ρωσίας ερρύθ­μισαν τελικά με τη συνθήκη που υπεγράφη σήμερα, τα προβλήματα που ανέ­κυψαν από τη διάλυση του Πολωνικού Κράτους και δημιούργησαν έτσι ασφαλή θεμέλια μιας μακροχρόνιας ειρήνης στην Ανατολική Ευρώπη, εκφράζουν από κοινού την πεποίθηση ότι θα είναι πραγματικό συμφέρον όλων των λαών να τεθεί τέρμα στον πόλεμο, o οποίος υπάρχει μεταξύ Γερμανίας αφ’ ενός και Αγγλίας και Γαλλίας αφ’ ετέρου. Εάν ωστόσο οι προσπάθειες των δύο Κυβερνή­σεων μείνουν άκαρπες, αυτό θα σημαίνει ότι η Αγγλία και η Γαλλία ευθύνονται για τη συνέχιση του πολέμου, οπότε, σε περίπτωση συνεχίσεώς του, οι Κυβερ­νήσεις της Γερμανίας και της Σοβιετικής Ρωσίας θα συσκεφθούν με σκοπό την από κοινού λήψη των αναγκαίων μέτρων».

Φυσικά ούτε η Αγγλία ούτε η Γαλλία δέχθηκαν να τερματίσουν τον πόλεμο με τους όρους του Βερολίνου και της Μόσχας. Καταλάβαιναν ότι αν εξακολουθούσαν να ανέχονται τις αρπακτικές επιθέσεις του Χίτλερ, οι συνέπειες θα ήταν καταστρεπτικές για όλο τον κόσμο. Και ότι o πόλεμος που έκαναν ήταν αναγκαίος και δίκαιος. H Σοβιετική  Ένωση, εν τούτοις, ξεσπάθωσε εναντίον τους και πήρε ουσιαστικά το μέρος του Χίτλερ.

O ίδιος o Στάλιν σε συνέντευξή του στην «Πράβδα» στις 30 Νοεμβρίου 1939 υποστήριξε ότι:

«Δεν επετέθη η Γερμανία εναντίον της Αγγλiας και της Γαλλίας, αλλά η Αγ­γλiα και η Γαλλία εναντίον της Γερμανίας.

»Μετά Την έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων, η Γερμανία έκανε διαβήματα προς τις κυβερνήσεις της Βρετανίας και Της Γαλλίας, προτείνοντάς τους τη σύ­ναιμη ειρήνης. Η Σοβιετική Ρωσία υποσπριξε την πρόταση ειρήνης».

»Οι κυβερνήσεις της Αγγλίας και Της Γαλλίας απέρριψαν ωμά τις προτάσεις Της Γερμανίας και τις προσπάθειες της Σοβιετικής Ρωσίας».

Ειρηνόφιλος, λοιπόν, κατά το Κρεμλίνο o Χίτλερ και … εμπρηστές του πολέμου οι Αγγλογάλλοι.

Ένα μήνα νωρίτερα, o Β.Μ. Μολότωφ μιλώντας στην 5η Έκτακτη Σύνοδο του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ δεν εδίστασε να χαρακτηρίσει τους Αγγλογάλλους «επιτιθέμενους» και τους Γερμανούς αμυνόμενους». Μετάφραση του λόγου του εκείνου δημοσιεύθηκε στο «Ελεύθερο Βήμα» – το σημερινό «Βήμα» – την 1η   Νοεμβρίου 1939. Από κει παίρνουμε το παρακάτω απόσπασμα:

…«Είναι γνωστόν … ότι κατά τους τελευταίους τούτους μήνας έννοιαι ως «επίθεσης», «επιτιθέμενος» έλαβαν νέον σαφές περιεχόμενον… Αντιλαμβάνεταί τις ευκό­λως ότι δεν δυνάμεθα πλέον να χρησιμοποιήσωμεν τους όρους αυτούς υπό την έννοιαν υπό την οποίον εχρησιμοποιούντο προ τριών ή τεσσάρων μηνών (!) Εάν ομιλεί κανείς σήμερον περί ων μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, βλέπει ότι η Γερ­μανια ευρίσκεται εις την καταστασιν ενος κρατους το οποιον  αποβλεπει εις την ταχυτέραν κστάπαυσιν του πολέμου και εις την ειρήνη ενώ η Αγγλία και η Γαλλία, αι οποίαι χθες ακόμη διεκήρυσσον οτι είναι κατά της επιθέσεως, είναι σήμερον κατά της συνεχίσεως του πολέμου και κατά της συνάψεως ειρήνης. Οι ρόλοι μεταβλήθηκαν όπως βλέπετε !

Η απόπειρα των κυβερνήσεων Αγγλίας και Γαλλίας, όπως δικαιολογήσουν την νέα στάσιν των, επικαλούμενα τις έναντι της Πολωνίας αναληφθείσες υποχρεώ­σεις των, είναι, εννοείται καλώς, σαφώς αστήρικτοι. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ζήτημα – o καθείς το εννοεί – αποκαταστάσεως της παλαιάς Πολωνίας. ‘Ώστε είναι αφροσύνη το να συνεχίζεται o πόλεμος υπό το πρόσχημα αποκαταστάσεως του παλαιού Πολωνικού Κράτους».

Απ’ αυτό βγαίνει καθαρά ότι η Σοβιετική Ένωση δεν εισέβαλε στην Πολωνία για να την προστατεύσει τάχα και για να οργανώσει την άμυνά της μακριά από τα σύνορά της. Δεν πίστευε, άλλωστε, τότε ότι o Χίτλερ Θα επιτεθεί και σ’ αυτή. Σκοπός της ήταν να κρατήσει οριστικά το τμήμα της Πολωνίας που κατέλαβε. Να το ενσωματώσει στα εδάφη της, όπως έκανε τελικά και με τα τρία Βαλτικά κράτη. Γι’ αυτό το λόγο εκτέλεσε 11.000 περίπου αιχμαλώτους Πολωνούς αξιωματικούς και τους έθαψε σε ομαδικούς τάφους στο δάσος του Κατύν. Γι’ αυτό το λόγο εκτόπισε χιλιάδες άλλους στο εσωτερικό της. Το τρομερό εκείνο και ανεξιλέωτο ακόμα έγκλη­μά της ήταν μία … πράξη προνοίας. Ήθελε να απογυμνώσει την Πολωνία από τα πιο πατριωτικά, εκπαιδευμένα και μαχητικά στοιχεία της που θα μπορούσαν να της δημιουργήσουν ιστορίες μελλοντικά.

Συνοδοιπόροι του Χίτλερ

Από τον Αύγουστο του 1939 ως τον Ιούνιο του 1941 ολόκληρο το βάρος του πολέμου ενα­ντίον της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας το επωμίσθηκε η Βρετανία. H Γαλλία κατέρρευσε πολύ γρήγορα. H μόνη χώρα που βρέθηκε στο πλευρό των Άγγλων, από τον Οκτώβριο του 1940 ως το Μάιο του 1941, επειδή δέχθηκε την επίθεση του Μουσολίνι αρχικά και κατόπιν του Χίτλερ, ήταν η Ελλάδα. Και η ηρωική της αντίσταση, που προκάλεσε τον παγκόσμιο θαυμασμό, επηρέασε σε σημαντικό βαθμό την πορεία του πολέμου. Συνέτριψε την ιταλική επί­θεση. Γελοιοποίησε το Μουσολίνι. Έδειξε ότι δεν ήταν τόσο τρομερός όσο εμφανιζόταν. Και προξένησε μεγάλη καθυστέρηση στις επιχειρήσεις του Χίτλερ, που αποδείχτηκε μοιραία για τα σχέδιά του εναντίον της Σοβιετικής Ενώσεως.

Τι έκαναν στο διάστημα αυτό εκείνοι που εμφανίζονται σήμερα σαν πρωτοπόροι στον αντιφασιστικό αγώνα; Τι έκανε η Μόσχα; Τι έκαναν τα κομμουνιστικά κόμματα; Τι έκανε το «λαϊκό κίνημα» στην Ελλάδα, που έχει σήμερα σαν κύριο φορέα και συνήγορό του το ΠΑΣΟΚ; Έγιναν για δύο σχεδόν χρόνια συνοδοιπόροι του Χίτλερ και του πρόσφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες.

Αμέσως μετά την υπογραφή του γερμανο-σοβιετικού συμφώνου η Μόσχα έκανε μιαν ιλιγγιώ­δη στροφή στη διεθνή προπαγάνδα της. Εγκατέλειψε την τακτική των «αντιφασιστικών μετώ­πων» που είχε εγκαινιάσει επίσημα το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς τον Αύγουστο του 1935. Έγινε συνήγορος του Χίτλερ. Και επέβαλε νέα γραμμή σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα. Απ’ αυτήν ξεκίνησε η αντιδυτική και φιλοναζιστική εκστρατεία του διεθνούς κομμου­νιστικού κινήματος εκείνης της περιόδου. Απ’ αυτήν ξεκίνησε και το περιβόητο σύνθημα «πουρκουά» που έριξε το Κ.Κ. Γαλλίας, καλλιεργώντας την ηττοπάθεια στον πληθυσμό της χώ­ρας του.

Το περιοδικό «Μπολσεβίκος», διερμηνεύοντας την επίσημη άποψη του σοβιετικού κομμουνιστικού κόμματος στο 19 τεύχος του έγραφε:

«Η Βρεταννική Κυβέρνηση επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις εκτάκτου ανάγκης και καταπνίγει την ελεύθερη σκέιμη και κάθε διαμαρτυρία εναντίον του άδικου κα­τακτητικού πολέμου….

(‘Άδικος και κατακτητικός ήταν o πόλεμος που κήρυξαν οι Αγγλογάλλοι εναντίον του Χίτλερ!).

»Τρομοκρατημένες και έκπληκτες οι εργαζόμενες τάξεις στη Βρετανία και τη Γαλλία, ρωτούν: «Τι θα ακολουθήσει; Για τίνος το συμφέρον πρέπει να πάμε στα χαρακώματα;»

Και τον ίδιο καιρό η «Ισβέστια» στο φύλλο της της 9 Οκτωβρίου 1939 έγραφε:

«Πόλεμος ή ειρήνη. Αυτό είναι το δίλημμα. «Όσοι υποστηρίζουν το σύνθημα «Πόλεμος ως την τελική νίκη» (δηλαδή οι Αγγλογάλλοι) υποστηρίζουν τη συνέχιση του πολέμου. Υποστηρίζουν τον πόλεμο εναντίον της ειρήνης»!

Νέα γραμμή για τα Κ.Κ.

Τα κομμουνιστικά κόμματα αιφνιδιάστηκαν και σάστισαν από τη νέα και απροσδόκητη τροπή που πήραν τα πράγματα. Ορισμένα παρουσίασαν συμπτώματα συγχύσεως και άλλα εξακολουθού­σαν να κινούνται στα πλαίσια της παλαιάς γραμμής του 7ου Συνεδρίου της ΚΔ. Το «λάθος» αυτό το διέπραξε ακόμα και το Κ.Κ. Γαλλίας που ψήφισε στη Βουλή τις πολεμικές δαπάνες της Κυ­βερνήσεως Νταλαντιέ και δέχθηκε να στρατευθούν τα στελέχη του, μεταξύ των οποίων και o αρχηγός του Μωρίς Τορέζ. Αλλά και το Κ.Κ. Αγγλίας έκανε το «λάθος» να υποστηρίξει την κήρυξη πολέμου κατά της Γερμανίας από τη Βρετανική κυβέρνηση. Πολύ γρήγορα όμως τα «λάθη» αυτά επανορθώθηκαν.

H Γραμματεία της Κομμουνιστικής Διεθνούς έσπευσε να αποστείλει οδηγίες σε όλα τα Κ.Κ. με τις οποίες ξεκαθάρισε ότι:

  • Ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές. Δηλαδή και από την πλευρά της Γερμανίας και από την πλευρά της Αγγλίας και της Γαλλίας.
  • Την ευθύνη για την έκρηξη και τη συνέχισή του την φέρουν οι Αγγλογάλλοι. Οι κομμουνιστές δεν έχουν καμιά θέση σ’ αυτό τον πόλεμο. Οφείλουν να αγωνισθουν για το σταματημα του  στρεφοντας τα κύρια πυρα της πολεμικής τους ενάντιον της Αγγλίας και της Γαλλίας.

Αλλά και o γενικός γραμματέας της Κ.Δ. Γκεόργκι Δημητρώφ, σε άρθρο του που δημοσιεύ­θηκε στο επίσημο όργανό της «Κομμουνιστική Διεθνής», τον Οκτώβριο του 1939, έδινε τις ακόλουθες κατευθύνσεις στα Κ.Κ.:

«Μέσα στη νέα κατάσταση που δημιουργήθηκε από τη φιλειρηνική πολιτική της Σοβιετικής ‘Ενωσης… δεν υπάρχει για την εργατική τάξη παρά μία μονάχα σωστή πολιτική, η πολιτική της αδιάλλακτης και θαρραλέας πάλης ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, της πάλης ενάντια στους υπεύθυνους και εμπρηστές του πολέμου. Καθένας στην ίδια του τη χώρα οφείλει να αγωνιστεί για να τεθεί τέρμα σ’ αυτό το ληστρικό πόλεμο. Σήμερα οι ιμπεριαλιστές της Αγγλίας και της Γαλλίας άρχισαν την επίθεση. Έριξαν τους λαούς των σ’ ένα πόλεμο ενάντια στη Γερμανία και προσπαθούν με όλα τα μέσα να παρασύρουν και ορισμένα άλλα κράτη

» Σήμερα διαπιστώνουμε τούτο, ότι οι ‘Άγγλοι και οι Γάλλοι ιμπεριαλιστές επι­θυμούν με όλα τα μέσα να συνεχίσουν και να επεκτείνουν την πυρκαγιά του πολέ­μου. Η κατάσταση δεν είναι πια η ίδια. Τα καθήκοντα των κομμουνιστικών κομμάτων άλλαξαν. Η τακτική, συνεπώς, πρέπει v’ αλλάξει κι αυτή».

Και o Δημητρώφ, που ήταν o κύριος εισηγητής της τακτικής των «αντιφασιστικών λαϊκών με­ τόπων» στο 7ο Συνέδριο της Κ.Δ. το 1935, έλεγε τώρα στο άρθρο του:

«Αυτή η τακτική είναι πια ανεφάρμοστη. Επειδή πρόκειται να κινητοποιήσουμε τις μεγάλες μάζες ενάντια στο σημερινό πόλεμο, για να βάλουμε τέρμα σ’ αυτó τον πόλεμο, δεν μπορούμε να συμμαχήσουμε με τους σοσιαλιστές και ριζοσπά­στες μικροαστούς οι οποίοι από τις πρώτες ημέρες του πολέμου, τοποθετήθηκαν κυνικά, όπως και το 1914-1918, στην ιερή συμμαχία με τους εμπόλεμους καπιταλι­στές. Αντίθετα, πρέπει να διεξάγουμε λυσσαλέο αγώνα ενάντιά τους, αγώνα χωρίς διακοπή. Η κατάσταση σήμερα είναι ευνοϊκότερη από την εποχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, γιατί η ύπαρξη της Σοβιετικής ‘Ένωσης δεκαπλασιάζει τη δύ­ναμη της εργατικής τάξης και οι μαζες έχουν ολοένα και μικρότερη εμπιστοσύνη στη σοσιαλδημοκρατία. ‘Έτσι o δρόμος είναι πιο ελεύθερος και η επιτυχία πιο εξα­σφσλισμένη εάν οι κομμουνιστές κατανοήσουν την πραγματική φύση αυτού του πολέμου, αν διαλύσουν το μύθο ότι o πόλεμος αυτός είναι αντιφασιστικός, ότι είναι δίκαιος. Τούτο εrnτρέπει βάσιμα να κάνουμε την προοπτική ότι το προλεταριάτο Θα νικήσει σε μια καινούργια Οκτωβριανή Επανάσταση και αυτή τη φορά σε παγκόσμια κλίμακα».

Υπονομευτές του αντιφασιστικού αγώνα

Αποτέλεσμα της νέας γραμμής της Κομιντέρν ήταν να κινητοποιηθούν τα κομμουνιστικά κόμματα της Αγγλίας και της Γαλλίας για να παρεμποδίσουν την πολεμική προσπάθεια των χω­ρών τους, αξιώνοντας τη σύναψη ειρήνης με το Χίτλερ σύμφωνα με τους όρους του Βερολίνου και της Μόσχας. O τερματισμός του «ιμπεριαλιστικού πολέμου» έγινε το ζήτημα της ημέρας. O Τορέζ λιποτάκτησε από το στρατό.. Οργανώνονταν συλλαλητήρια υπέρ της «ειρήνης». Γινόταν προσπάθεια να εξασθενίσει το ηθικό των μαχόμενων, να σαμποταριστεί η πολεμική πα­ραγωγή με απεργίες κλπ., να προκληθούν διχόνοιες στο στρατό, να καλλιεργηθεί η ηποπάθεια στον πληθυσμό.

Και το μεν Κ.Κ. Αγγλίας, μικρό και ασήμαντο, δεν κατάφερε να προξενήσει άξια λόγου ζημιά. H κυβέρνηση, άλλωστε, πήρε μέτρα εναντίον του και το απομόνωσε. Γι’ αυτό και κατηγορήθηκε από τη Μόσχα ότι «καταπνίγει την ελεύθερη σκέψη». Αλλά το Κ.Κ. Γαλλίας, που ήταν πολύ ισχυρό, πέτυχε με το σύνθημα «ρoυrqυois – πουρκουά» να καλλιεργήσει την ηποπάθεια σε μεγάλη έκταση στο στρατό και τον πληθυσμό. Κι αυτό συνέβαλε σημαντικά στη γρήγορη κατάρρευση της γαλλι­κής άμυνας και το σάρωμα της Γαλλίας μέσα σε 25 μέρες από τις χιτλερικές δυνάμεις.

Στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που αποτελούσαν υποψήφια θύματα του Χίτλερ, αλλά και στις ΗΠΑ, τα κομμουνιστικά κόμματα προπαγάνδιζαν την πολιτική της ουδετερότητας. Προσπαθού­σαν να τις κρατήσουν μακριά από τον αγώνα εναντίον του Ναζισμού και του Φασισμού, υποστη­ρίζοντας ότι δεν είχαν κανένα λόγο να αναμιχθούν στον «ιμπεριαλιστικό» πόλεμο των Γερμανών και των Αγγλογάλλων.

M’ αυτή την πολιτική συμμορφώθηκε και το ΚΚΕ. H ηγεσία του άρχισε να δημοσιεύει στον παράνομο «Ριζοσπάστη» άρθρα και αποφάσεις της, χαρακτηρίζοντας τον πόλε­μο σαν «ιμπεριαλιστικό και από τις δύο πλευρές» και υποστηρίζοντας ότι o ελληνικός λαός δεν έχει καμία θέση σ’ αυτό τον πόλεμο.

 Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κείμενα εκείνης της περιόδου είναι το Μανιφέστο της Κε­ντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ της 20ής Απριλίου 1940 που δημοσιεύθηκε στο «Ριζοσπάστη» στις 2 Μαΐου του 1940. Αυτό έλεγε μεταξύ άλλων:

«Οι εργάτες και οι άλλοι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτε να κερδίσουν από το μακελειό αυτό και μονάχα η σπείρα των παρασίτων και των κερδοσκόπων πλουτίζει από το αίμα και τα δεινά των εργατών και όλων των εργαζομένων. Καταστραμμένοι και εξαθλιωμένοι δεν έχουν κανένα συμφέρον από το αν Θα νικήσουν οι Αγγλογαλ­λοι είτε οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές….

…. Το πέρασμα της Βασιλομεταξικής δικτατορίας στην υπηρεσία των Αγγλογάλ­λων, συντελούμενο μέσα στις συνθήκες της έντσοης των σχέσεών τους με την Ιταλία σημαίνει – ούτε λίγο ούτε πολύ – πρόσκληση προς τους ιμπεριαλιστές να βγάλουν τα μάτια τους πάνω στα ελληνικά εδάφη και εξουσιοδότηση τους να μην αφήσουν πέτρα πάνω στην άλλη, στη δυστυχισμένη πατρίδα μας».

Και το Μανιφέστο έδινε τη λύση για να προληφθεί η έξοδος της Ελλάδας στον πόλεμο ενα­ντίον του  Άξονος:

«Άμεσο συμφέρον του λαού μας είναι να σώσει την ειρήνη του, την ακεραιότη­τα και ανεξαρτησία της χώρας του και να γκρεμίσει τη βασιλομεταξική δικτατορία, που προκαλεί τον πόλεμο και την υποδουλώση».

Με άλλα λόγια δεν ήταν η Ιταλία του Μουσολίνι που είχε επεκτατικά σχέδια εναντίον της χώρας μας. Ήραν οι Αγγλογάλλοι «ιμπεριαλιστές» που υποκινούσαν το Μεταξά να προκαλέ­σει την Ιταλία και να την αναγκάσει να μας επιτεθεί. Ειρηνόφιλος o Μουσολίνι. Αλλά τι να κάνει αφού o Μεταξάς τον προκαλούσε! Το πράγμα καταντούσε γελοίο. Οι ίδιοι αυτοί, που πριν από το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο παρουσίαζαν το Μεταξά σαν πράκτορα του Χίτλερ και μιμη­τή του Ναζισμού, τώρα τον εμφάνιζαν σαν πράκτορα των Αγγλογάλλων, για να Θεμελιώσουν τη φιλοαξονική πολιτική τους.

Οι Ελληνες λοιπόν, κατά το ΚΚΕ, δεν είχαν κανένα λόγο και κανένα συμφέρον να αγωνι­σθούν εναντίον του φασισμού!

Το «ανοικτό γράμμα» του Ζαχαριάδη

Μοναδική παραφωνία σ’ εκείνο το αντιδυτικό και φιλοαξονικό παραλήρημα του ΚΚΕ ήταν το «ανοικτό γράμμα» του Ζαχαριάδη που δημοσιεύθηκε στον ελληνικό Τύπο, με εντολή της κυ­βερνήσεως, πέντε μέρες μετά την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας εναντίον της χώρας μας. Το γράμμα εκείνο ήταν σαφώς έξω από τη γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς αλλά και της ως τότε γραμμής του ΚΚΕ. Ελεγε ότι:

«Στον πόλεμο συτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις δίχως επιφύλαξη».

Γι’ αυτό και προκάλεσε μεγάλη σύγχυση, ερωτηματικά και απορίες μεταξύ των στελεχών και των μελών του κόμματος. Ορισμένοι μάλιστα, κι ανάμεσά τους και o Πλουμπίδης, έσπευσαν να το χαρακτηρίσουν σαν «πλαστό». H πραγματικότητα είναι ότι o Ζαχαριάδης, που βρισκόταν τότε φυλακισμένος στην Ασφάλεια, παγιδεύτηκε από το Μανιαδάκη και το έγραψε. Πολύ γρήγορα όμως κατάλαβε το «λάθος» του και το διόρθωσε μ’ ένα δεύτερο γράμμα του, με ημερομηνία 26 Νοεμβρίου και μ’ ένα «σχέδιο απόφασης της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος», με τα οποία επανέφερε το ΚΚΕ στην τροχιά της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Επίσης μ’ ένα τρίτο γράμμα του, που έγραψε στις 15 lανoυαρioυ του 1941, κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι «από την πρώτη στιγμή έκανε φασιστικό καταχτητικό πόλεμο», επειδή τα στρατεύματά μας πέρασαν τα σύνορα της Αλβανίας και κυνήγησαν τους Ιταλούς στο εσωτερικό της. Και στα τρία αυτά ντοκουμέντα o αρχηγός του ΚΚΕ ζητούσε από το λαό και το στρατό, σε ώρα πολέμου, να κάνουν … κίνημα και να ανατρέψουν την Κυβέρνηση Μεταξά!

O «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» σε κύριο άρθρο του που δημοσιεύθηκε στις 17 loυvioυ 1941 – δηλαδή λίγες μέρες πριν από την επίθεση του Χίτλερ εναντίον της ΕΣΣΔ – έγραφε ότι:

«Οι τύραννοι» για « να ξεγελάσουν το λαό οργάνωσαν ένα χαφιέδικο κατασκεύασμα που παρουσιάσθηκε σαν προσωρινή διοίκηση του ΚΚΕ και με τον τίτλο του «Ριζοσπάστη» έβγαλαν ένα χαφιέδικο έντυ­πο που προπαγάνδιζε τη φιλοπόλεμη και αντιλαϊκή πολιτική της διχταχτορίας. Πλαστογραφώντας παράλληλα και γράμματα των ηρωικών ηγετών του κόμματός μας Νεφελούδη, Παρτσαλίδη και Σιάντου καθώς και του άξιου αρχηγού σ. Ζαχαριάδη κατάφεραν στην αρχή να ξεγελάσουν ένα μέρος του λαού και να τον σύρουν σο μακελειό με την ιδέα ότι o πόλεμος ήταν αντιφασιστικός.

Μόνο o τύπος μας ξεσκέπασε έγκαιρα το ξεπούλημα της χώρας μας στους Εγγλέζους ληστές ιμπεριαλιστές και συνεπόμενα την έξοδο της Ελλάδος απ’ την ουδετερότητα. Μόνο o «Ρίζος» μας βροντοφώναξε για τον κίνδυνο που διέτρεχε η χώρα με την έξοδό της στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο πλευρό των Εγγλέζων και ενάντια στον άξονα, χωρίς κανένα συμφέρον για το λαό μας παρά μονάχα για τα συμ­φέροντα του Εγγλέζικου κεφαλαίου, της Βασιλομεταξικής κλίκας και μιας γκρού­πας της ντόπιας πλουτοκρατίας… Και μέσα στη συνέχεια του καταστροφικού για το λαό μας πολέμου, μέσού του «Ρίζου» υπέδειξε το κόμμα μας σαν μοναδική σωτη­ρiα για τη χώρα μας την ανατροπή της πουλημένης δικτατορικής σπείρας, την ανά­ληψη της εξουσίας από ένα Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας – Ειρήνης, που Θα υπέβα­λε προτάσεις ειρήνης στον Αξονα, χωρίς προσαρτήσεις και αποζημιώσεις και Θα προσανατολιζόταν οικονομικά και πολιτικά με την ΕΣΣΔ»!

H νέα στροφή

Αυτή ήταν η πολιτική της μαρξιστικής Αριστεράς στα δύο πρώτα κρίσιμα χρόνια του πολέ­μου. Πολιτική που δημιουργούσε μεγάλα πλεονεκτήματα, πολιτικά, ψυχολογικά και στρατηγικά για τη ναζιστική Γερμανία. O Χίτλερ μπορούσε να υπολογίζει ότι σε κάθε χώρα, που ήταν υποψή­φιο θύμα του ή μπορούσε να στρατευθεί εναντίον του υπήρχε ένας μηχανισμός προπαγάνδας που τον παρουσίαζε σαν «ειρηνόφιλο» και προσπαθούσε να την κρατήσει ουδέτερη. Και ότι στο εσωτερικό των κυρίως αντιπάλων του τα κομμουνιστικά κόμματα αγωνίζονταν να κάμψουν το ηθικό του λαού τους και να υπονομεύσουν την άμυνά τους.

Ας σημειώσουμε εδώ ότι όταν η φασιστική Ιταλία και κατόπιν η ναζιστική Γερμανία επετέ­θησαν εναντίον της Ελλάδας, η Σοβιετική Ενωση όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκε αλλά έδω­σε και τις ευλογίες της στους δύο επιδρομείς. Και όμως ήταν η χώρα που ωφελήθηκε αμεσό­τερα και ουσιαστικότερα από την καθυστέρηση που προκάλεσε η ελληνική αντίσταση στα σχέδια του Χίτλερ. Αν οι γερμανικές δυνάμεις δεν είχαν καθηλωθεί στην Ελλάδα ως το Μάιο του 1941 Θα μπορούσαν να έχουν επιτεθεί νωρίτερα στην ΕΣΣΔ και να συντρίψουν την άμυνά της πριν τις προλάβει o φοβερός ρωσικός χειμώνας.

H Μόσχα ζούσε μέσα σε αυταπάτες. Δεν έβλεπε ότι η θύελλα την πλησίαζε. Και ότι αν έπε­φτε και η Αγγλία μετά τη Γαλλία Θα αντιμετώπιζε ολόκληρη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ, χωρίς να ελπίζει σε καμιά βοήθεια από τη Δύση. Νόμιζε ότι όταν o Χίτλερ Θα τακτοποιούσε τους λογαριασμούς του με τους Αγγλογάλλους Θα την άφηνε ήσυχη να χωνέψει ό,τι είχε αρπάξει και ό,τι είχε μοιράσει μαζί του. Πολύ γρήγορα όμως και με τρόπο οδυνηρό η ναζιστική Γερμανία την ξύπνησε από τις αυταπάτες της.

Στις 22 loυvioυ του 1941 οι σιδερόφρακτες ορδές του Χίτ­λερ κινήθηκαν εναντίον της Σοβιετικής Ενώσεως. Και τότε, ως δια μαγείας, o πόλεμος άλ­λαξε μέσα σε μια νύχτα χαρακτήρα. Από «ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές» που ήταν ως εκείνη τη στιγμή, έγινε «ιμπεριαλιστικός μόνο από την πλευρά της Γερμανίας, και «απελευθερωτικός» από την πλευρά των Συμμάχων. O «αγγλικός ιμπεριαλισμός μεταμορ­φώθηκε σε σύμμαχο της ΕΣΣΔ. Και τα κομμουνιστικά κόμματα υποχρεώθηκαν να κάνουν νέα ιλιγγιώδη στροφή στους προσανατολισμούς τους.

Τότε μόλις το ΚΚΕ αποφάσισε να στραφεί εναντίον του Άξονος. Αλλά και τότε κύριος στό­χος του ήταν η υπεράσπιση της «σοβιετικής πατρίδας».

«Η υπεράσπιση της Σοβιετικής ‘Ένωσης, η υποστήριξη της νίκης της με όλα τα μέσα είναι ύψιστο καθήκον κάθε κομμουνιστή, κάθε εργαζόμενου, κάθε ανθρώπου που θέλει τη λευτεριά της χώρας του από το φασιστικό ζυγό».

Αυτό διακήρυσσε σε μιαν έκκλησή του που απηύθυνε στο λαό την 1η Ιουλίου 1941. Και σε μιαν απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ το Δεκέμβριο του 1942 διαβάζουμε:

«Η επίθεση του φασιστικού άξονα κατά της Σοβιετικής ‘Ένωσης αλλάζει τον αρχικό χαρακτήρα του πολέμου, τον μετατρέπει σε καθαρά απελευθερωτικό και προοδευτικό και αυτό βάζει στους κομμουνιστές, στους εργάτες και σ’ όλη τη φιλελεύθερη ανθρωπότητα το μεγάλο καθήκον να πολεμήσουν με όλες τις δυνά­μεις και τα μέσα ως την τελευταια σταλαγματια του αίματος τους κατα του φασι­στικού άξονα, για τη νίκη της Σοβιετικής ‘Ένωσης και των συμμάχων της».

Αν o Χίτλερ δεν είχε επιτεθεί κατά της ΕΣΣΔ, o πόλεμος Θα παρέμενε «ιμπεριαλιστικός». Και το ΚΚΕ Θα εξακολουθούσε να παρουσιάζει το Γερμανό δικτάτορα σαν «ειρηνόφιλο», να βρίζει τους Άγγλους «ιμπεριαλιστές» και να απέχει από την αντίσταση κατά της γερμανοίταλικής κατοχής.

Αυτά τα γεγονότα έπρεπε να τα γνωρίζει πολύ καλά o ελληνικός λαός. Κυρίως έπρεπε να τα γνωρίζει η ελληνική νεολαία. Αλλά η πασοκική τηλεόραση και το πασοκικό ραδιόφωνο τα κρύ­βουν, ή τα διαστρέφουν. Μας δίνουν μια πλαστή, ψεύτικη εικόνα του B’ Παγκόσμιου Πολέμου κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της αριστερής προπαγάνδας.

Advertisements