Πόλεμος του Βιετνάμ (1965-1973)


Το Βιετνάμ βρίσκεται στη νοτιανατολική Ασία, 800 μίλια δυτικά των Φιλιππίνων, και θεωρείται το «μάτι» της περιοχής. Οι χώρες που συνορεύουν με το Νότιο Βιετνάμ είναι το Λάος, η Καμπότζη και το Βόρειο Βιετνάμ.

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 102 ΒΙΕΤΝΑΜΟ μεγάλος ποταμός Μεϊκόνγκ, που πηγάζει από την ηπειρωτική Κίνα και ρέει μέσα από το Βιετνάμ, δημιουργεί το Δέλτα του Μεϊκόνγκ, το οποίο αποτελεί μια από τις πιο εύφορες περιοχές του κόσμου. Η μικρή αυτή περιοχή, νότια της Σαϊγκόν, παράγει τεράστιες ποσότητες ρυζιού, ικανές να θρέψουν τον πληθυσμό του Νότιου Βιετνάμ και τους πληθυσμούς της Καμπότζης και του Λάος. Οι ακτές του Βιετνάμ στη νότια Κινεζική θάλασσα και στον κόλπο του Σιάμ περιλαμβάνουν μερικές από τις πλουσιότερες  ιχθυοπαραγωγικές περιοχές του κόσμου.

Οι σχέσεις μεταξύ του Νότιου Βιετνάμ και των γειτονικών χωρών δεν ήταν πάντα ομαλές. Ο δημιουργός της μεγαλύτερης ανωμαλίας ήταν το Βόρειο Βιετνάμ, το οποίο άμεσα ή έμμεσα, είναι υπεύθυνο για όλα τα πολύ σοβαρά σύγχρονα προβλήματα του Νότιου Βιετνάμ.

Στην αρχαιότητα και για μια χιλιετηρίδα περίπου, το Βιετνάμ ήταν κάτω από Κινεζική διακυβέρνηση. Στη συνέχεια, απέκτησε την ανεξαρτησία του και για 800 περίπου χρόνια υπήρξε μια διαδοχή Βιετναμέζων αυτοκρατόρων μέχρι το έτος 1800, οπότε έγινε γαλλική αποικία. Στα επόμενα χρόνια, οι Γάλλοι αντιμετώπισαν δυσκολίες, αρχικά με τους Κινέζους και στη συνέχεια με τους Βιετναμέζους, μέχρι να συμπληρωθεί ουσιαστικά και με πληρότητα η γαλλική κυβερνητική και διοικητική  οργάνωση στην Ινδοκίνα. Ακολούθησε μια σχετικά ειρηνική περίοδος αλλά ο Βιετναμέζικος εθνικισμός υπέβοσκε και εξαπλωνόταν με την πάροδο του χρόνου.

Το 1930 σημειώθηκε μια σοβαρή εθνικιστική εξέγερση κοντά στο Ανόι, που καταστάλθηκε αμέσως και με αυστηρότητα από τους Γάλλους. Σημαντικός αριθμός από τους ηγέτες της εξεγέρσεως πέρασε τα σύνορα της χώρας, παίρνοντας και τον επίσημο τίτλο του «εθνικού κόμματος του Βιετνάμ». Η μυστική αυτή οργάνωση απορροφήθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδοκίνας, το οποίο αρχικά  σχηματίσθηκε στο Χογκ-Κογκ, κάτω από την ηγεσία του Βιετναμέζου παλιού Κομμουνιστή που έφερνε το ψευδώνυμο Χο-Τσι-Μινχ (HO-CHI-MINH).

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 103 ΒΙΕΤΝΑΜΚατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, η βιετναμική εθνικιστική κίνηση δεν αποτέλεσε μια πραγματική απειλή για τη γαλλική θέση, η όλη όμως δραστηριότητά της ανάγκασε τους Γάλλους να προβούν σε μερικές  μεταρρυθμίσεις και στην εγκατάσταση ενός πιο φιλελεύθερου καθεστώτος.

Το 1940, όπως είναι γνωστό, έπεσε η Γαλλία και η κυβέρνηση του Βισύ (VICHY) ενέδωσε στην αξίωση των Ιαπώνων, με αποτέλεσμα την εγκατάσταση ιαπωνικού ελέγχου σε όλη την Ινδοκινεζική χερσόνησο, ενώ παρέμεινε η γαλλική διοίκηση, σε επιφανειακή όμως μορφή. Οι περιστάσεις αυτές, σε συνδυασμό με την ιαπωνική κατοχή, αποτέλεσαν τις ιδεώδεις συνθήκες για το σχηματισμό και την  ανάπτυξη της βιετναμικής οργανώσεως ανεξαρτησίας, η οποία γρήγορα έγινε γνωστή σαν κίνηση των Βιέτ-Μινχ. Αρχικά οι Βιέτ-Μινχ περιλάμβαναν μια ποικιλία εθνικιστικών ομάδων είτε κομμουνιστικών είτε αντικομμουνιστικών. Σε κάθε περίπτωση είχαν οργανωθεί με βάση έναν πυρήνα από κομμουνιστές ηγέτες.

Κατά το χρονικό στάδιο της συγκροτήσεώς τους οι Βιέτ-Μινχ περιλάμβαναν ένα μεγάλο αριθμό μη κομμουνιστών Βιετναμέζων και, τουλάχιστον κατά την αρχική φάση της οργανώσεως, δεν αναγνωριζόταν ο έλεγχος από τους κομμουνιστές ηγέτες. Αλλά, από το 1949, ο κομμουνιστικός ρόλος έγινε φανερός και ένας αριθμός μη κομμουνιστών ηγετών δολοφονήθηκε από το κόμμα των Βιέτ-Μινχ. Μετά από αυτό εμφανίσθηκαν δύο βιετναμέζικες κυβερνήσεις. Η μία, αναγνωρισμένη από τους Γάλλους, μετά από πολλές διαπραγματεύσεις, σχημάτισε το Κράτος του Βιετνάμ και θα αποτελούσε την Κυβέρνηση των εθνικιστών  «μέσα στη γαλλική ένωση». Αλλά και μια άλλη κυβέρνηση ανήγγειλε τη συγκρότησή της, κομμουνιστική, η οποία αναγνωρίσθηκε αμέσως από τους Κινέζους κομμουνιστές. Τότε, οι Βιετναμέζοι κομμουνιστές, οι Βιέτ-Μινχ δηλαδή, άρχισαν με αυξημένη υποστήριξη των Κινέζων, εκτεταμένη στρατιωτική δράση κατά των γαλλικών δυνάμεων, οι οποίοι με την πάροδο του χρόνου δοκίμασαν πολλές αποτυχίες. Μέχρι το 1954 οι γαλλικές απώλειες ήταν τεράστιες και προκλήθηκαν από μια σειρά ηττών, οι οποίες κορυφώθηκαν με την ήττα του Ντιέν-Μπιέν-Φου (DIEN-BIEN-PHU). Την εποχή εκείνη οι ΗΠΑ είχαν επενδύσει το ποσό των 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη μορφή βοήθειας στους Βιετναμέζους, ενώ η Κίνα και ο Σοβιετικός Συνασπισμός είχαν δαπανήσει τεράστια  ποσά για την παροχή βοήθειας στους Βιέτ-Μινχ.

Αφετηρία και Εξέλιξη του Προβλήματος του Βιετνάμ

Η διάσκεψη της Γενεύης, η οποία τερμάτισε τις εργασίες της στα τέλη του 1954 και στην οποία συμμετείχαν η Γαλλία, το Βιετνάμ, η Καμπότζη, το Λάος και το Βόρειο  Βιετνάμ και    παρέστησαν αντιπροσωπείες των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Κομμουνιστικής Κίνας, κατέληξε στη σύναψη συμφωνίας για την κατάπαυση των εχθροπραξιών. Επίσης, αποφασίσθηκε προσωρινή διαίρεση του Βιετνάμ κατά μήκος του 17ου παράλληλου σε μία κομμουνιστική ζώνη στο Βορρά και σε μια μη κομμουνιστική ζώνη στο Νότο. Δόθηκε προθεσμία διάρκειας 300 ημερών, κατά την οποία επιτρεπόταν η ελεύθερη κίνηση των Βιετναμέζων από τη μια ζώνη στην άλλη, ανάλογα με την επιθυμία του καθενός. Στην περίοδο αυτή 900.000 Βιετναμέζοι διέρρευσαν προς το Νότο, ενώ ένας περιορισμένος αριθμός 80.000 επέλεξε την αντίθετη κατεύθυνση.

Η αναφερόμενη συμφωνία καθόρισε να αποχωρήσει υποχρεωτικά ο όγκος των ενόπλων δυνάμεων και των δύο παρατάξεων στις αντίστοιχες ζώνες και μια διεθνής επιτροπή ελέγχου από Καναδούς, Πολωνούς και Ινδούς να εγκατασταθεί για να επιβλέψει την εφαρμογή της συμφωνίας. Τις συμφωνίες της Γενεύης δεν υπέγραψαν ούτε οι ΗΠΑ ούτε η κυβέρνηση του Βιετνάμ. Παρ’ όλα αυτά οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι θα παρακολουθήσουν την ουσία της συμφωνίας, μεταγενέστερα όμως δήλωσαν και πάλι ότι θα λάβουν σοβαρά υπόψη κάθε προσπάθεια βίαιης ανατροπής της.

Ο Ντιέμ (DIEM), ο οποίος είχε γίνει πρωθυπουργός του Νότιου Βιετνάμ την εποχή της λήξεως της διασκέψεως της Γενεύης, προσπάθησε να συγκροτήσει δραστήρια Νοτιοβιετναμική κυβέρνηση. Παρ’ όλες τις δυσχέρεις τις οποίες αντιμετώπισε αυτός και η κυβέρνησή του, (ισχυρές θρησκευτικές αιρέσεις οι οποίες είχαν κατορθώσει να οργανώσουν υπολογίσιμες στρατιωτικές δυνάμεις, διάφορες εθνικές ομάδες ξεχωριστής προελεύσεως η καθεμιά π.χ. Κινέζοι-Ορεινοί-Χμερς, μυστικός μηχανισμός του κομμουνιστικού κόμματος που αφέθηκε σκόπιμα στο Νότο για τον έλεγχο της περιοχής κτλ.)  σε αυτό το διάστημα, όχι μόνο δεν κατέρρευσε αλλά, αντίθετα, κατόρθωσε να επιτελέσει σαφείς προόδους προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός νέου κράτους.

Περί το τέλος της δεκαετίας του 1950, οι Βιετναμέζοι κομμουνιστές ήταν απασχολημένοι με την εγκατάσταση αστυνομικών ελέγχων στο Βόρειο Βιετνάμ. Σημειώθηκαν περιοδικές εκρήξεις τρομοκρατίας στο Νότο, ανάλογα με την ικανότητα του μηχανισμού του σκληρού πυρήνα των  Βιέτ-Μινχ, ο οποίος είχε παραμείνει στο Νότο και σχημάτισε μυστικό δίκτυο. Σε αυτήν την περίοδο σημειώθηκαν μερικές εσκεμμένες και συγκεντρωτικές ενέργειες για τη δολοφονία των προκρίτων των χωριών, όπως και των δασκάλων, ο φόνος των οποίων αποτελεί εύκολη υπόθεση. Το 1959 για παράδειγμα δολοφονήθηκαν περίπου 400 πρόκριτοι χωριών. Αυτό δημιούργησε μια τραγική κατάσταση, αλλά με κανένα τρόπο δε συνέβαλε στην πτώση της κυβερνήσεως του Νότιου Βιετνάμ.

Όταν έγινε φανερό στο Βόρειο Βιετνάμ ότι η Νοτιοβιετναμική κυβέρνηση δεν πρόκειται να καταρρεύσει, ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία, αυτή τη φορά, πιο απειλητική. Στο συνέδριο του κόμματος Λάο-Ντονγκ (LAO-DONG), πρόκειται για το όνομα που πήρε ο πολιτικός μηχανισμός των Βιέτ-Μινχ στο Ανόι, τον Σεπτέμβριο του 1960, τέθηκαν οι βάσεις των σχεδίων για μια γενικότερη εκστρατεία των Βιετκόγκ για την εισβολή προς το Νότο, η οποία συνεχίσθηκε για πολλά χρόνια από τότε. Το Συνέδριο του κόμματος έθεσε δύο αποστολές στα μέλη του: πρώτο, να φέρουν σε πέρας τη σοσιαλιστική επανάσταση στο Βόρειο Βιετνάμ και δεύτερο -και αυτή ήταν η σοβαρότερη- να απελευθερώσει το Νότιο Βιετνάμ. Στη συνάντηση αυτή, οι κομμουνιστές ηγέτες εξέτασαν το σχηματισμό για ένα ευρύ ενωμένο εθνικό μέτωπο. Γι’αυτό το σκοπό, τρεις μήνες αργότερα, το Ανόι ανήγγειλε τη δημιουργία του Μετώπου Απελευθερώσεως του Νότου και ο Χο-Τσι-Μινχ μίλησε αυτοπροσώπως για την ανάγκη προωθήσεως της Εθνικής Δημοκρατικής Λαϊκής Επαναστάσεως στο Νότο. Μέχρι αυτή την εποχή, η κομμουνιστική προπαγάνδα προσπάθησε να παρουσιάσει τη δραστηριότητα των Βιετκόγκ σαν μια ανεξάρτητη και αυτόνομη κίνηση στο Νότο, αλλά αυτό ήταν, μάλλον, μια μυθοπλασία, την οποία, αρκετά δύσκολα, μπόρεσε να συντηρήσει το Ανόι.

Οργάνωση των Βιετκόγκ

Διάρθρωση της Πολιτικής και Στρατιωτικής Διοικήσεως – Διείσδυση στο Νότιο Βιετνάμ.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βόρειου Βιετνάμ, δηλαδή το κόμμα Λάο-Ντονγκ, καθοδηγείται από το Χο-Τσι-Μινχ. Έχει κάτω από τις άμεσες διαταγές της Κεντρικής Επιτροπής του ένα Ειδικό Τμήμα Ενοποιήσεως, το οποίο κατέστρωνε τη Στρατηγική για την κίνηση κατακτήσεως του Νότιου Βιετνάμ. Στο τμήμα Ενοποιήσεως υπάγονταν έξι Περιφερειακές Μονάδες, καθεμιά από τις οποίες ήταν υπεύθυνη για την περιοχή που της έχει ανατεθεί στο Νότο. Κάθε Περιφερειακή Μονάδα υποδιαιρούνταν σε ειδικές μονάδες υπεύθυνες για το σύνδεσμο, την προπαγάδα, την εκπαίδευση, το προσωπικό, τις ανατρεπτικές δραστηριότητες, την κατασκοπεία και τις στρατιωτικές βάσεις. Η υποδιαίρεση συνεχιζόταν προς τα κάτω στις επαρχίες και τα διαμερίσματα μέχρι τις μικρότερες οργανικές μονάδες της βάσεως της πυραμίδας.

Οι στρατιωτικές υποθέσεις αποτελούσαν ευθύνη της Ανώτατης Διοικήσεως του Λαϊκού Στρατού του Βόρειου Βιετνάμ, η οποία, στη συνέχεια, υπαγόταν στην επίβλεψη του Κόμματος. Η δομή της στρατιωτικής οργανώσεως είναι προσαρμοσμένη ώστε να συμπίπτει με την πολιτική οργάνωση, π.χ. οι έξι στρατιωτικές περιοχές των Βιετκόγκ στο Νότιου Βιετνάμ συμπίπτουν με τις έξι περιφερειακές πολιτικές μονάδες οι οποίες υπάγονται στην Κεντρική Επιτροπή.

Το Βόρειο Βιετνάμ  επιθυμούσε να εμφανίζει τους Βιετκόγκ ως Νοτιο-Βιετναμέζους αντάρτες για πολλούς και φανερούς λόγους. Όταν υπογράφηκαν οι συμφωνίες του 1954, το Ανόι είχε αναλάβει την υποχρέωση να μην προχωρήσει σε οποιαδήποτε εχθρική πράξη κατά του Νότιου Βιετνάμ. Το 1962 συμφώνησε ότι δε θα χρησιμοποιούσε το Βασίλειο του Λάος για επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων χωρών της νοτιοανατολικής Ασίας. Το καθεστώς του Βόρειου Βιετνάμ δεν επιθυμούσε να γίνουν γνωστές στον κόσμο οι επίμονες και ιδιαίτερα σοβαρές παραβιάσεις των υποχρεώσεων αυτών.

Οπωσδήποτε, το Βόρειο Βιετνάμ κατά την οργάνωση των δυνάμεων των Βιετκόγκ για μια αποφασιστική ενέργεια, αναγκάσθηκε να ρίξει ολοένα και περισσότερους μεταμφιεσμένους στρατιώτες στη μάχη. Τα θέματα προπαγάνδας των Βιετκόγκ ήταν όμοια με αυτά του Βόρειου Βιετνάμ. Αλλά η πιο επικίνδυνη ενέργεια της εκστρατείας του Βόρειου Βιετνάμ στο Νότο ήταν η καταπληκτική διείσδυση στρατευμάτων, οπλισμού, πυρομαχικών και γενικά στρατιωτικών εφοδίων.

Η πιστοποίηση του τρόπου με τον οποίο το Βόρειο Βιετνάμ διεξήγαγε τη διείσδυση αυτή ήταν, ως επί το πλείστον, πλήρης. Η απόδειξη ήταν αποφασιστική και αναμφισβήτητη. Υπάρχουν χιλιάδες έγγραφα και άλλα εμπιστευτικά κείμενα, με τα οποία επιβεβαιώνεται η εικόνα. Το μέγεθος των τμημάτων διεισδύσεως κυμαινόταν από δυνάμεις μικρών ομάδων των 5 ανδρών μέχρι ομάδες των 500 ανδρών. Οι συνήθεις πάντως ομάδες ήταν δυνάμεις 40-50 ανδρών. Ο όγκος των όπλων τα οποία στάλθηκαν αρχικά στο Νότιο Βιετνάμ ήταν παλιά γαλλικά ή αμερικανικά, που αποκτήθηκαν πριν το 1954 στην Ινδοκίνα και στην Κορέα. Αργότερα όμως, το ρεύμα οπλισμού που προερχόταν από το Βόρειο Βιετνάμ αποτελούνταν από όπλα τελευταίου τύπου που είχαν χορηγηθεί σε μεγάλες ποσότητες από την Κομμουνιστική Κίνα.

Η Μορφή των Επιχειρήσεων και η Συγκρότηση των Βιετκόγκ

Αναμφίβολα, η μορφή των επιχειρήσεων των Βιετκόγκ μοιάζει πολύ με την κατάσταση στην Ελλάδα, τη Μαλαισία και ενμέρει στην Κορέα, στα αρχικά στάδια. Η τρομοκρατία, η βία, οι νυχτερινές δολοφονίες,  οι ενέδρες, οι αιφνιδιαστικές επιθέσεις κτλ. αποτελούσαν το κύριο γνώρισμα της τακτικής τους.

Ο πρωταρχικός στρατιωτικός στόχος των Βιετκόγκ ήταν οι πρόκριτοι του κατώτερου επιπέδου και ο σκοπός τους ήταν σαφής και απέβλεπε στην απομόνωση του πληθυσμού από την κυβέρνησή του. Επιδίωξη των Βιετκόγκ ήταν να καταστήσουν αδύνατη την επικοινωνία των υπαλλήλων των επαρχιών με τους πρόκριτους των διαμερισμάτων, των χωριών και των συνοικισμών.

Οι Βιετκόγκ απέβλεπαν τελικά στο να αντικαταστήσουν όλες τις αρχές με υποστηρικτές τους ή με συμπαθούντες κομμουνιστές, οι οποίοι δεν επιθυμούσαν να υποστηρίξουν την κεντρική κυβέρνηση. Κατ’αυτόν τον τρόπο οι Βιετκόγκ μπορούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερα στη χώρα, να εισπράττουν φόρους, να στρατολογούν άνδρες και γενικά, να εγκαθιστούν αστυνομικές αρχές, αναγκαίες για τη συνοχή του κομμουνιστικού κράτους. Μια συνηθισμένη ενέργεια των Βιετκόγκ ήταν η δημοσίευση  πίνακα υποψηφίων για τη δολοφονία ατόμων, ενός συγκεκριμένου χωριού ή συνοικισμού. Ο κατάλογος περιλάμβανε, συνήθως, τα ονόματα του δημάρχου ή του  προέδρου της κοινότητας, του αντιπροέδρου, του αστυνόμου και των ανδρών της αστυνομικής δυνάμεως, της εθνοφυλακής του χωριού και ειδικά των αξιωματικών ή των υπαξιωματικών, όπως επίσης και οποιωνδήποτε άλλων αντιπροσώπων της επαρχίας του νομού ή της εθνικής κυβερνήσεως.

Όταν οι Βιετκόγκ ήταν σε θέση να αρχίσουν τις δολοφονίες -και αυτό συνέβαινε αρκετά συχνά- αυτές πραγματοποιούνταν με μαχαίρια, πυροβολισμούς, με βόμβες, με ελεύθερους σκοπευτές ή και με ξυλοδαρμό ακόμη. Στην περίπτωση που τα πρόσωπα του καταλόγου ήταν απροσπέλαστα, τότε οι Βιετκόγκ δολοφονούσαν τις συζύγους, τα παιδιά ή τους γονείς τους. Το 1965, για παράδειγμα, δολοφονήθηκαν με αυτόν τον τρόπο 436 τοπικοί άρχοντες και 1.359 άλλοι πολίτες. Επίσης, απήχθησαν πάνω από 11.000 δημόσιοι υπάλληλοι, που αγνοείται η τύχη τους, καθώς και 8.400 πολίτες.

Οι Βιετκογκ μπορούν γενικά να ταξινομηθούν σε τέσσερις κατηγορίες, καθεμιά με διαφορετική μορφή και οργάνωση, δηλαδή σε:

  1. Τοπικούς και στενά δεμένους με την περιοχή αντάρτες.
  2. Επαρχιακούς στρατιώτες.
  3. Στρατιώτες της κύριας δυνάμεως.
  4. Στρατεύματα διοικητικής μέριμνας.

Ορισμένες μονάδες της κύριας δυνάμεως αποτελούνταν από Βόρειους και Νότιους Βιετναμέζους, ενώ άλλες ήταν εξολοκλήρου βορειοβιετναμικές. Οι γυναίκες συμμετείχαν σε όλες τις κατηγορίες, και η αναλογία τους στα στρατεύματα διοικητικής μέριμνας ήταν μεγαλύτερη. Οι πιο πολλοί από τους Βιετκόγκ διατρέφονταν με ρύζι και λαχανικά, και ήταν σκληροτράχηλοι και μεγάλης αντοχής. Με λίγα λόγια, παρουσιάζονταν πολυμήχανοι, εύστροφοι και ευπροσάρμοστοι στη σύγχρονη τακτική. Παρ’όλα αυτά, το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων ήταν κάτοικοι χωριών και δεν έδειχναν ιδιαίτερη προτίμηση στη ζούγκλα. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια το στρατολογικό σύστημα παρουσιαζόταν ανίκανο να καλύψει το υψηλό ποσοστό των απωλειών και προοδευτικά, οι στρατολογούμενοι εκβιάζονταν  να προσχωρήσουν ή κυριολεκτικά απάγονταν. Εδώ, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι ο δογματισμός ήταν συνεχής και τέλειος και ο έλεγχος πολύ αποτελεσματικός.

Αντάρτες Τοπικοί και Στενά Συνδεδεμένοι με την Περιοχή

Κάθε χωριό μέσα στην περιοχή που βρισκόταν κάτω από τον έλεγχο των Βιετκόγκ είχε ή μπορούσε να έχει έναν πυρήνα παραγωγής και ένα αντάρτικο τμήμα ή διμοιρία. Τα μέλη του ήταν εξοπλισμένα  με διάφορα όπλα, από τα οποία το πιο συνηθισμένο ήταν το αμερικανικό τυφέκιο Μ1. Ντύνονταν με πολιτικά ρούχα και παρουσιάζονταν ίδιοι με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Οι αποστολές τους περιλάμβαναν, συλλογή πληροφοριών, διανομή προπαγανδιστικού υλικού, παροχή οδηγιών, προστασία στελεχών, παροχή εργατικών χεριών σε άλλες μονάδες, βοήθεια στις ομάδες δολιοφθορέων και εκτελεστών, κατασκευή αμυντικών έργων εκστρατείας, ναρκοθετήσεις και εγκατάσταση απλών ενεδρών. Ενεργούσαν με βάση εξορμήσεως τα χωριά τους και κάτω από τον έλεγχο της επιτροπής του χωριού.

Οι Επαρχιακές Μονάδες

Πίσω από τις τοπικά και στενά συνδεδεμένες με την περιοχή των ανταρτών, βρίσκονταν οι κινητές μονάδες, συνήθως τάγματα, που αποτελούσαν το στρατιωτικό τμήμα και υπάγονταν στις επαρχιακές επιτροπές του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ). Συγκροτούνταν κυρίως από αντάρτες επιλεγμένους από τις τοπικές υπομονάδες με κριτήρια την πολιτική «ωριμότητα» και τη μαχητική συμπεριφορά.

Τα μέλη των επαρχιακών μονάδων ήταν καλά εκπαιδευμένα σε όλα τα θέματα της τακτικής του Πεζικού και παρουσιάζονταν καλά εξοπλισμένα. Παράλληλα με τη στρατιωτική εκπαίδευση συμβάδιζε και η πολιτική, για την οποία διέθεταν το 50% περίπου του συνολικού χρόνου εκπαιδεύσεως. Κανονικά η μονάδα αυτού του είδους ενεργούσε μέσα στην περιοχή, από όπου την στρατολογούσαν. Μερικές φορές ενεργούσε ως τάγμα ειδικών αποστολών, συνήθως όμως ενεργούσε κατά λόχους ή διμοιρίες διασκορπισμένες σε ευρεία έκταση.

Οι πιο πάνω μονάδες αποτελούν τα «μάτια»και τα «αυτιά» των μονάδων της κύριας δυνάμεως, έπαιρναν μέρος στις επιχειρήσεις των μονάδων αυτών και σε μερικές περιοχές ενεργούσαν βίαιη επιστράτευση για λογαριασμό του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Μέσω των τοπικών και στενά συνδεδεμένων με την περιοχή των ανταρτών, οι επαρχιακές μονάδες συνδέονταν με τον πληθυσμό, στον οποίο στηρίζονταν σε ό,τι αφορούσε τη διατροφή τους, την ενδυμασία τους και την υγειονομική τους περίθαλψη.

Οι Μονάδες της Κύριας Δυνάμεως.

Οι μονάδες της κύριας δυνάμεως, αποτελούσαν τις «μόνιμες δυνάμεις» των Βιετκόγκ. Από καιρό σε καιρό κάθε μια από τις μονάδες αυτές ενεργούσε κατά συγκροτήματα λόχων, συνήθως όμως ήταν οργανωμένη σε συγκροτήματα ταγμάτων ή συνταγμάτων. Τα μέλη τους αποτελούνταν από εκπαιδευμένους, πεπειραμένους και πειθαρχημένους στρατιώτες. Στην προσπάθειά τους να εκμηδενίσουν το πλεονέκτημα το οποίο διέθεταν τα κυβερνητικά στρατεύματα με το πυρ υποστηρίξεως, παρουσιάζονταν ιδιαίτερα έμπειροι στη χρησιμοποίηση του εδάφους, τον έλεγχο πυρός και την απαγκίστρωση από το πεδίο της μάχης. ΄Ηταν καλά εξοπλισμένοι και μετέφεραν αρκετές ποσότητες πυρομαχικών. Η τακτική τους ήταν αυτή του ιδιότυπου ανταρτοπολέμου.

Μονάδες Διοικητικής Μέριμνας.

Οι μονάδες διοικητικής μέριμνας των Βιετκόγκ ενεργούσαν κυρίως σε επαρχιακή βάση. Συγκέντρωναν ρύζι, αλάτι, ενδύματα, φαρμακευτικά υλικά και κάθε είδους φόρους στα χωριά που ελέγχονταν από τους Βιετκόγκ και παράλληλα προμηθεύονταν εφόδια από τα μεγαλύτερα χωριά και τις πόλεις. Επίσης, έκαναν διανομή εφοδίων στις μονάδες της κύριας δυνάμεως, και στην ανάγκη και σε άλλες. Ήταν υπεύθυνοι για τη μεταφορά και τη διανομή όπλων και πυρομαχικών, κύρια πηγή των οποίων αποτελούσε το Βόρειο Βιετνάμ.

Οι πιο πάνω μονάδες εργάζονταν με βάση τη λεπτομερή γνώση των αποστολών που προερχόταν από την πολυετή πείρα τους. Γνώριζαν ακριβώς τη δυναμικότητα κάθε οικογένειας σε χρήματα, ρύζι και κτηνοτροφικά προϊόντα και ανάλογα με αυτήν καθόριζαν τους φόρους. Τηρούσαν λεπτομερείς καταλόγους των παραλαβών, των παραδόσεων και των μετακινήσεων, γενικά, των αποθεμάτων τους.

Τρόποι Ενεργείας των Βιετκόγκ

Η Μορφή και η Έκταση του Ανταρτοπόλεμου.

Οι Βιετκόγκ χρησιμοποιούσαν στο έπακρο την τακτική και τις αρχές του ανταρτοπόλεμου και μάλιστα με υψηλό βαθμό επιδεξιότητας. Συνήθως, οι βάσεις εξορμήσεώς τους ήταν σε ασφαλείς περιοχές,  που βρίσκονταν σε μακρινές αποστάσεις από  τις Κυβερνητικές δυνάμεις. Προκειμένου όμως να επιχειρήσουν από  τις βάσεις αυτές σε μεγάλες αποστάσεις, ήταν υποχρεωμένοι να δημιουργούν σειρά ενδιάμεσων βάσεων, γεγονός το οποίο πολλές φορές αποκάλυπτε τις προθέσεις τους.

Το μειονέκτημα αυτό αντιμετωπιζόταν επαρκώς από τους Βιετκόγκ, καθώς κάθε άτομο της κύριας δυνάμεώς τους ήταν ένας άριστα ειδικευμένος αντάρτης και δολιοφθορέας, ο οποίος μαχόταν μέσα στη δική του χώρα και, επομένως, ήταν γνώστης της περιοχής.  Επιπλέον είχε την ευχέρεια να κρύβει τον οπλισμό του, να αλλάζει ρούχα και να παρουσιάζεται  σαν φιλειρηνικός πολίτης, χωρίς να γίνεται αντιληπτός.

Η ανυπαρξία εξάλλου μιας συγκεκριμένης γραμμής μετώπου, διευκόλυνε στο έπακρο τις ενέργειες των Βιετκόγκ, γιατί ήταν επιστρατευμένοι από τις περιοχές του θεάτρου των επιχειρήσεων και διασπαρμένοι μέσα σε αυτές. Δε διέθεταν συγκεκριμένες και επιμελημένες γραμμές συγκοινωνιών και μπορούσαν, ενώ επιχειρούσαν μια καταδρομή στα περίχωρα της Σαϊγκόν ή εναντίον κάποιας Αμερικανικής Βάσεως ή αεροδρομίου, να ενεδρεύουν εναντίον μιας φάλαγγας ή να πυρπολούν ένα χωριό το οποίο φιλοξενούσε ή βοηθούσε τα συμμαχικά στρατεύματα. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο μπορούσαν να αποκρύψουν τον οπλισμό τους και να αναμιχθούν με τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Οι δολιοφθορείς των Βιετκόγκ  περνούσαν πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων ή κατά τη διάρκειά τους στα μετόπισθεν των Κυβερνητικών δυνάμεων και ενεργούσαν κάθε είδους εκτεταμένες δολιοφθορές, παρεμποδίζοντας με αυτό τον τρόπο την εξέλιξη  των επιχειρήσεων. Μια σοβαρή, επίσης, προσπάθεια, την οποία ανέλαβαν οι Βιετκόγκ, ήταν η εκκαθάριση και εξουδετέρωση της αστυνομίας του Νότιου Βιετνάμ, με τρόπο ώστε αυτή να χάσει τον έλεγχο σε μεγάλες περιοχές της χώρας, ενώ ο στρατός, όταν κλήθηκε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, ήταν ένα εντελώς ακατάλληλο αντίδοτο.

Επίσης, οι Βιετκόγκ, κατά τη διεξαγωγή των επιχειρήσεων, χρησιμοποιήσαν σε μεγάλη έκταση και με μεγάλη επιδεξιότητα νάρκες και παγίδες και είχαν σημαντικά αποτελέσματα. Σε μία Αμερικανική Μεραρχία για παράδειγμα οι απώλειες από τις νάρκες ήταν 22,4% και από τις παγίδες 10%, δηλαδή συνολικά για τις δύο περιπτώσεις 32,4% έναντι 22,4% για τις απώλειες από τα πυρά ελαφρών όπλων και 22,9% για τις απώλειες από όλμους κτλ.

Η Οργάνωση του Εδάφους και η Δράση των Υπόγειων Στοών

Όπως τα χαρακώματα αποτέλεσαν το χαρακτηριστικό του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και τα άρματα και η αεροπορία, τη βάση του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, στον Πόλεμο του Βιετνάμ, το πιο εντυπωσιακό φαινόμενο ήταν οι υπόγειες στοές των κομμουνιστών ανταρτών. Για τους Βιετκόγκ ένα σκαπτικό εργαλείο άξιζε περισσότερο από ένα τυφέκιο. Η αυξανόμενη δράση, στο έδαφος και τον αέρα, του στρατού του Νότιου Βιετνάμ και των συμμάχων του, ανάγκασε τους κομμουνιστές, στη διάρκεια των τελευταίων ετών του πολέμου, να δημιουργήσουν ένα «υπόγειο θέατρο επιχειρήσεων» και να αποδείξουν με αυτόν τον τρόπο  ότι η «δράση υπογείων» αποτελούσε, όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, προσφιλή τους μέθοδο και ότι δίκαια τους αποκάλεσαν αρουραίους. Ολόκληρα χιλιόμετρα στοών είχαν ανοιχθεί κάτω από χωριά ή στην ύπαιθρο, με διαδρόμους συγκοινωνίας, σταθμούς διοικήσεως, αποθήκες, νοσοκομεία, συχνά με δυνατότητα ηλεκτροφωτισμού και υδρεύσεως. Κατά τη διάρκεια μιας μόνο επιχειρήσεως, το Φθινόπωρο του 1967, ένας Λόχος Μηχανικού των Αμερικανών, εξερεύνησε και κατέστρεψε 10 χιλιόμετρα υπόγειας στοάς, ενώ μία Αμερικανική  Μεραρχία συνάντησε ένα σύμπλεγμα στοών, το οποίο άρχιζε δυτικά της Σαϊγκόν και κατέληγε στα σύνορα της Καμπότζης, με μήκος δηλαδή 56 χιλιόμετρα. Οι Βιετκόγκ έσκαβαν υπόγειες στοές οπουδήποτε το επέτρεπε ή το επέβαλλε η τακτική κατάσταση, χωρίς περιορισμό. Το εσωτερικό ήταν, συνήθως, θολωτό, με διάμετρο 0,75μ. μέχρι 1,20μ. και με απεριόριστο μήκος. Υπήρχαν πάντοτε πάνω από μια είσοδοι, ώστε να εξασφαλίζεται η διαφυγή. Μεγάλη προσοχή δινόταν στην αριστοτεχνική απόκρυψη και παραλλαγή των εισόδων.

Γενικά, τα συμπλέγματα των στοών, τα «αριστουργήματα» της μηχανικής των Βιετκόγκ, όπως ονομάσθηκαν, μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο κατηγορίες. Αυτά που κατασκευάσθηκαν σε κατοικημένους χώρους, τα οποία ήταν πιο απλά και αβαθή και χρησιμοποιήθηκαν από τους χωρικούς και τους αντάρτες και αυτά που κατασκευάσθηκαν  εκτός πόλεων και χωριών και ήταν εκτεταμένα, πολύπλοκα και βαθύτερα ενώ μέσα τους κινούνταν ή μαλλον διολίσθαιναν οι κύριες δυνάμεις των Βιετκόγκ. Στα ελεγχόμενα από τους Βιετκόγκ χωριά, υπήρχε πάντα  σχεδόν ένα σύμπλεγμα υπόγειων στοών, με ευφυέστατα παραλλαγμένες εισόδους, οπουδήποτε μέσα στα σπίτια του χωριού (συνήθως κάτω από εγχώριους ψάθινους τάπητες) και με εξόδους διαφυγής στην πλησιέστερη παρυφή του χωριού. Όταν οι συμμαχικές δυνάμεις περικύκλωναν το χωριό, οι κάτοικοι διολίσθαιναν μέσω των υπόγειων στοών και κατέφευγαν  στην γύρω ζούγκλα, όπου και εξαφανίζονταν.

Οι είσοδοι και οι αεραγωγοί αποκρύπτονταν και παραλάσσονταν ευφυέστατα στη  βάση κορμών δέντρων, πυκνών θάμνων ή στις πλευρές πηγαδιών.

Σε ορισμένες περιοχές βρέθηκαν είσοδοι κάτω από τη στάθμη επιφανειακών υδάτων και ρευμάτων ποταμών. Τα ευθύγραμμα τμήματα των στοών δεν είχαν μήκος μεγαλύτερο απο 15 μέτρα και ενώνονταν με ορθές, συνήθως,  γωνίες. Χάρη στην τεθλασμένη γραμμή η οποία σχηματιζόταν, οι Βιετκόγκ ήταν αθέατοι και δεν κινδύνευαν σοβαρά από τις εκρήξεις των τοποθετημένων γεμισμάτων ή από τα θραύσματα των χειροβομβίδων. Εξάλλου, το βεληνεκές και η αποτελεσματικότητα των φλογοβόλων, των δακρυγόνων και των καπνογόνων περιοριζόταν σημαντικά.

Τα συμπλέγματα των στοών είχαν συνήθως βάθος 7 μέτρων και σχημάτιζαν διάφορους «ορόφους» από τους οποίους ο ρηχότερος χρησίμευε για την κύρια κυκλοφορία, ενώ οι βαθύτεροι ως νοσοκομεία, χώροι διαμονής, χώροι αποκρύψεως και για διάφορες άλλες χρήσεις με διαστάσεις 2x2x2. Οι είσοδοι από τους ψηλότερους διαδρόμους προς τους χαμηλότερους χώρους κλείνονταν με αριστοτεχνικά παραλλαγμένες καταπακτές. Ήταν πολύ δύσκολο να τις ανακαλύψει όποιος ερευνούσε, έστω και αν χρησιμοποιούσε λόγχη ή αλλο εντοπιστή, όπως γίνεται στη εκκαθάριση των ναρκοπεδίων. Σαν κάλυμμα της καταπακτής χρησιμοποιούσαν ξύλινο ή μεταλλικό δοχείο (λεκάνη) γεμάτο χώμα το οποίο τοποθετούσαν με τη μεγάλη βάση προς τα πάνω ώστε να εφαρμόζει ακριβώς πάνω στο έδαφος.

Ορισμένοι διάδρομοι, ενώ φαινόταν ότι οδηγούσαν σε αδιέξοδο, στην πραγματικότητα αποτελούσαν ένα ακόμη τέχνασμα των Βιετκόγκ. Κάπου στο σημείο αυτό υπήρχε καταπακτή, η οποία οδηγούσε σε ένα μικρό παρακαμπτήριο διάδρομο, που κατέληγε ξανά στην προέκταση του κυρίως διαδρόμου, ενώ, συνήθως, υπήρχε και άνοιγμα στην πλευρά που φαινόταν να φράσσει το διάδρομο, μέσα από την οποία οι Βιετκόγκ μπορούσαν να βάλλουν κατά των ανιχνευτών.

Οι είσοδοι και οι έξοδοι των στοών ανοίγονταν ανά 50μ.-300μ. και οι αεραγωγοί ανά 30μ.-70μ. Οι υπόγειες στοές παρείχαν στους Βιετκόγκ μεγάλη ασφάλεια. Αποδείχθηκε ότι για να καταρρεύσει στοά που βρισκόταν σε βάθος 6 μέτρων έπρεπε να βληθεί απευθείας με βόμβες των 750 λιβρών.

Πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες των Βιετκόγκ έβρισκαν συχνά καταφύγιο στις υπόγειες στοές.  Η εκσκαφή των στοών πραγματοποιήθηκε με αναγκαστική εργασία «εθελοντών χωρικών». Η «νόρμα» ήταν ένα μέτρο στοάς την ημέρα ανά άνδρα. Τα τοιχώματα των στοών συνήθως δεν επενδύονταν, γιατί το συνεκτικό έδαφος της περιοχής, ειδικά οι ρίζες της ιδιαίτερα πυκνής βλάστησης, παρείχαν την απαιτούμενη αντοχή και σταθερότητα. Σε σπάνιες περιπτώσεις και ιδιαίτερα εκεί που το έδαφος δεν ήταν συνεκτικό, τα τοιχώματα σταθεροποιούνταν με κορμούς ή με πλέγματα μπαμπού.

Όπως είναι γνωστό οι Βιετναμέζοι είναι βραχύσωμοι. Επομένως, εύκολα μπορούσαν να ολισθαίνουν μεσα σε ανοίγματα διαμέτρου 47 εκατοστών. Κατασκεύαζαν κατά συνέπεια τις εισόδους των στοών με πλάτος 60 εκ. και ύψος 90 εκ. Για να αντιμετωπίσουν τη δυσκολία αυτή οι Αμερικανοί διάλεγαν τους πιο βραχύσωμους οπλίτες για να επανδρώσουν τις «ομάδες των αρουραίων».

Διαπιστώσεις – Συμπεράσματα

Ο ένοπλος αγώνας του Βόρειου Βιετνάμ  στο χώρο του Νότιου Βιετνάμ, κατά τα έτη 1965-1973, ήταν, στο πιο μεγάλο μέρος του, ένας ιδιόμορφος ανταρτοπόλεμος, σοβιετοκινεζικής εμπνεύσεως όσον αφορά την τακτική και τις μεθόδους διεξαγωγής του, με κύρια χαρακτηριστικά τον ελαφρύ οπλισμό και την κατάλληλη διάρθρωση των ένοπλων τμημάτων του -Βιετκόγκ-, την αριστοτεχνική και πρωτότυπη οργάνωση και χρησιμοποίηση του εδάφους και του υπεδάφους και τέλος, την επιθετική τακτική, τη δεξιοτεχνία και το υψηλό πνεύμα θυσίας.

Η αντιμετώπιση του πολέμου από τη μεριά των Κυβερνητικών και Αμερικανικών στρατευμάτων (ΗΠΑ) υπήρξε ιδιαίτερα δύσκολη και ανεπιτυχής, με αναρίθμητες απώλειες σε έμψυχο υλικό και μέσα εξοπλισμού, εξαιτίας, κυρίως, της ακατάλληλης δομής των  δυνάμεων και των  μέσων και της μη χρησιμοποιήσεως, ειδικά κατά τα πρώτα έτη, ανορθόδοξων μεθόδων τακτικής, όπως ήταν επιβεβλημένο.

Η στρατηγική των ΗΠΑ στον πόλεμο αυτόν ήταν αμυντική, περιορίζοντας τις χερσαίες επιχειρήσεις στο χώρο του Νότιου Βιετνάμ και επέτρεπε αεροπορικούς  βομβαρδισμούς μόνο στο χώρο του Βόρειου Βιετνάμ. Αυτή η στρατηγική, που καθορίσθηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζόνσον, απέβλεπε έμμεσα στην αποφυγή κλιμακώσεως του πολέμου στην νοτιοανατολική Ασία, με την εμπλοκή σε αυτόν και της Κομμουνιστικής Κίνας (άποψη του Στρατηγού Γουίλιαμ Γουεστμόρλαντ -αρχηγού του Εκστρατευτικού Σώματος των ΗΠΑ στο Βιετνάμ).

Η μέθοδος διεξαγωγής των επιχειρήσεων στο Βιετνάμ διαφοροποιείται σημαντικά. Το Πεζικό επωμίζεται το μεγαλύτερο βάρος, υποχρεωμένο να διεξάγει έναν υψηλής ρευστότητας αγώνα, σε ένα χώρο όπου η άμεση υποστήριξη υπήρξε πάντα δύσκολη και συχνά αδύνατη. Κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και στην Κορέα, ο αγώνας ήταν, κατά κανόνα, υπό τον έλεγχο των Διοικητών ταγμάτων και συνταγμάτων, ενώ στο Βιετνάμ η τακτική ευθύνη ανατέθηκε σε κατώτερους αξιωματικούς, ακόμα και λοχίες και δεκανείς. Ο εχθρός ήταν ένας άριστα ειδικευμένος αντάρτης δολιοφθορέας, ο οποίος μαχόταν μέσα στη δική του χώρα. Για να τον αντιμετωπίσει κάποιος έπρεπε να έχει μεγάλη ειδίκευση, την οποία ο κληρωτός στρατιώτης, που υπηρετούσε για μικρό χρονικό διάστημα, δεν μπορούσε να αποκτήσει.

Ο πόλεμος του Βιετνάμ υπήρξε διαφορετικός από πολλούς άλλους πολέμους, ακριβώς λόγω της υπερβολικής ρευστότητάς του. Εκτός από μια ή δυο περιοχές, στον υπόλοιπο χώρο δεν υπήρχε γραμμή μετώπου. Η αντιμετώπιση ενός καλά εκπαιδευμένου εχθρού, του τύπου των Βιετκόγκ, σε μεγάλη κλίμακα, ήταν εκτός της εμπειρίας και της εκπαιδεύσεως των κυβερνητικών και συμμαχικών στρατευμάτων και κάτι για το οποίο ο δαπανηρός και βελτιωμένος εξοπλισμός τους ήταν ακατάλληλος.

Τα αποτελέσματα των μαζικών αεροπορικών επιδρομών των ΗΠΑ στο Βιετνάμ ήταν απογοητευτικά, γιατί οι Βιετκόγκ δε διέθεταν τρωτές γραμμές συγκοινωνιών ή μεγάλες εγκαταστάσεις Διοικητικής Μέριμνας και παραγωγής,  για να αποτελέσουν κατάλληλους στόχους για την αεροπορία. Ο ανεφοδιασμός τους γινόταν επιτόπου ή από το Βόρειο Βιετνάμ μέσω Λάος και Καμπότζης. Εκτός από αυτό, σε ορισμένες περιοχές, η πυκνή ζούγκλα δεν επέτρεπε τον εντοπισμό στόχων για την αεροπορία.

Ο υψηλός βαθμός ταχυκινησίας των Μονάδων, όπως είναι γνωστό, είναι  απαραίτητος για τη διεξαγωγή ενός πολέμου. Στο Βιετνάμ, ο βαθμός αυτός ευκινησίας δεν ήταν δυνατός, εξαιτίας της ελλείψεως σιδηροδρομικού και οδικού δικτύου, και αεροδρομίων, ενώ λόγω της συχνά δύσκολης φύσεως του εδάφους, δεν ήταν δυνατή ακόμα και η πορεία των πεζοπόρων τμημάτων. Η αδυναμία αυτή εξουδετερώθηκε, αρκετά ικανοποιητικά, με την ευρεία χρησιμοποίηση του ελικοπτέρου, τόσο για την κίνηση των στρατευμάτων όσο και για την αντιμετώπιση αναγκών ανεφοδιασμού, εκκενώσεως  και διακομιδής τραυματιών. Περίπου 2.800 ελικόπτερα ήταν διαθέσιμα από τους Αμερικανούς στο Βιετνάμ.

Ο πόλεμος του Βιετνάμ παρουσιάζει τη μορφή των αντιεξεγερτικών επιχειρήσεων, οι οποίες διαφέρουν από τις συμβατικές επιχειρήσεις που διεξάγονται σε παρόμοιο έδαφος.Οι επιχειρήσεις αυτές αποτελούσαν κατά κύριο λόγο πόλεμο πεζικού και δεν επηρεάζονταν πολύ από την ύπαρξη τεθωρακισμένων ή αεροπορίας. Παράδειγμα, στο Βιετνάμ , για μια χρονική περίοδο 12 μηνών ένα τάγμα πεζικού αντιμετώπισε κανονικά τις ακόλουθες επιχειρήσεις: περιπόλους, μερικές φορές διάρκειας 9-10 ημερών ή και περισσότερο, ενέδρες, που διαρκούσαν πάνω από 7 ημέρες, έρευνες και εκκαθαρίσεις εχθρικών χωριών, επιθέσεις κατά εχθρικών οχυρωμένων στρατοπέδων και άμυνα βάσεως πυρών υποστηρίξεως. Για την αντιμετώπιση των επιχειρήσεων του αναφερόμενου είδους δεν μπορεί μια μονάδα να μεταπηδήσει από την εκπαίδευση στο συμβατικό πόλεμο απευθείας στις αντιεξεργετικές ή αντιανταρτικές επιχειρήσεις,όπως συνέβη με τους Αμερικανούς κατά τα αρχικά στάδια του πολέμου του Βιετνάμ, οπότε τα αποτελέσματα υπήρξαν οδυνηρά.

Για την καταστροφή των στοών που κατασκευάσθηκαν από τους Βιετκόγκ, χρησιμοποιούνταν από τους Αμερικανούς εκρηκτικές ύλες, και συγκεκριμένα κοίλα γεμίσματα, τορπίλλες Μπαγκαλόρ, γεμίσματα κρατήρων και αλύσεις τρινιτροτουλουόλης. Αποτελεσματικότερες είχαν αποδειχθεί οι τορπίλλες Μπαγκαλόρ. Στις ευθύγραμμες στοές συναρμολογούνταν στην είσοδο και ωθούνταν στο εσωτερικό, ενώ  σε αυτές που δεν ήταν ευθύγραμμες ή στις πολυόροφες, τοποθετούνταν μεμονωμένα. Σε μικρές στοές διοχέτευαν αέριο ασετυλίνης, το οποίο προωθούσαν με ισχυρούς ανεμιστήρες μέσα στη στοά και πυροδοτούσαν με μικρό γέμισμα, προκαλώντας την καταστροφή της. Για μακρύτερες όμως και βαθύτερες στοές ήταν αναγκαία η χρήση σημαντικών ποσοτήτων εκρηκτικών υλών.

Τέλος, το γενικό συμπέρασμα από τις επιχειρήσεις στη νοτιονατολική Ασία είναι ότι η μηχανή δεν μπόρεσε να αντικαταστήσει τον άνθρωπο στην έκταση που πολλοί φαντάστηκαν. Καλά εκπαιδευμένοι και με υψηλό φρόνιμα μαχητές πεζικού εξακολουθούν να αποτελούν τη σπουδαιότερη εγγύηση σε κάθε μορφή πολέμου. Αποδείχθηκε περίτρανα ότι η σωστή και πλήρης εκμετάλλευση του εδάφους από το μαχητή αποτελεί τον ισχυρότερο και αποτελεσματικότερο σύμμαχό του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s