Απόσπασμα αυτοκριτικής ΔΣΕ, ΓΕΣ/Α2/27 Δεκ 1948


ΘΕΜΑ: Αυτοκριτική Συμμοριτών                              ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ
Α΄ Β΄ Γ΄ΣΣ ΑΣΔΣΕ, ΑΣΔΠ/Α2                                     Αρ. Τηλ. 25.937
Μεραρχίας Α2 ΓΕΣ/ Α2/ VΙΙΙ
Α1, Α3, Α5, Α6, Α7, Α8, Α9, Α10, Α11/ΓΕΣ        Φ.2/10706/88
Γ΄ Κλάδον                                                                             ΒΣΤ 902/27-12-48
Συν.: τω εγγρ. εξ(6)

Διαβιβάζεται απόσπασμα Συμμοριακού Δελτίου τη 24/12/48 αναφερόμενον εις αυτοκριτικήν επί διεξαγωγής επιχειρήσεων και οργανώσεως Συμμοριτών.

Κ.Μ.
Διά την ακρίβειαν Συντ/ρχης ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Γ.
Ο Τμηματάρχης Α2/VΙΙΙ Β΄ Υποδ/ντής Α2 Δ/νσεως
Τ.Σ.Υ.

Αντ/ρχης ΔΟΥΚΑΣ Σ.

Α2/VIII
Απόσπασμα Συμμοριακού Δελτίου
24/12/48 ώρα 14.00

………Αρχή δεν ελήφθη ………..
Αλλά μέσα στο χειμώνα παράλληλα μ’ αυτά μαζί μ’ αυτά και μέσα σε όλα αυτά, πρέπει να δεκαπλασιάσουμε την προσπάθειά μας να σφυριλατίσουμε έναν τέτοιον λαϊκό επεναστατικό στρατό, που να τα «βγάλει πέρα» στο 1949. Και το καθήκον αυτό που μπαίνει μπροστά μας είναι το σημαντικώτερο απ’ όλα. Γιατί λύνοντας αυτό, λύνουμε και όλα τα άλλα και εξασφαλίζουμε όλες τις προϋποθέσεις για τη σύντομη νίκη.
Θα περιοριστώ στο πρόβλημα της Δημιουργίας ενός συγχρονισμένου λαϊκού επαναστατικού στρατού. Στις συνθήκες της Νότιας Ελλάδας, το πρόβλημα αυτό βγήκε μπροστά μας ανάγλυφο στις τελευταίες μεγάλες συσκέψεις των στρατιωτικών και πολιτικών στελεχών της Θεσσαλικής και Ρουμελιώτικης Μεραρχίας και των Ταξ/χιών του όπου αναλύθηκε η απόφαση του πολιτικού γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για τη δουλειά του κλιμακίου Νοτίας Ελλάδας και των τριών Μεραρχιών του.
Έχουμε ένα λαϊκό Επαναστατικό Στρατό στη Νότια Ελλάδα που είναι ένας παρτιζάνικος τακτικός στρατός ικανός για όλες τις μορφές του πολέμου. Δεν έχουμε ακόμη ένα τέτοιον στρατό, παρ’ όλο που μέσα στο 1948 κάναμε σοβαρά βήματα προς την κατεύθυνση της δημιουργίας του. Και η αιτία που δεν τον έχουμε ακόμα τέτοιον στρατό, δε βρίσκεται στον εχθρό και στην αντικειμενική κατάσταση, βρίσκεται μέσα σ’ εμάς τους ίδιους, στο στρατό μας όπως τον εκπροσωπούν κατά πρώτο λόγο τα στελέχη του, και μέσα σ’ συτόν πάλι κατά πρώτο λόγο τα υπεύθυνα κομμουνιστικά στελέχη.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο να φτιάξουμε στη νότια Ελλάδα το συγχρονισμένο λαϊκό επεναστατικό στρατό που θέλουμε αποτελεί μέσα μας το «ΠΑΝανταρτικό» πνεύμα, ο κατσαπλιαδισμός, το καπετανιλίκι, οι παλιές επιβιώσεις από την Ελασιτική περίοδο και από τους πρώτους και τους δεύτερους καιρούς του Δημοκρατικού Στρατού.
Δεν πρόκειται πια για χοντροκομένη μορφή του παλιού αντάρτικου πνεύματος, ο καπετάν Μπελής και ο Καραλής και ο Καραντάν αποτελούν πια μακρινό παρελθόν με την αναπόφευκτον αναγκαιότητα μιας εποχής το ρομαντισμό και το πρωτογονισμό της, αλλά πρόκειται για τη σύγχρονη μορφή του αντάρτικου πνεύματος.
Η εκδήλωση του κατσαπλιαδισμού που έστω και διϋλισμένη φτάνει ως τους Μεράρχους μας ακόμα και τους επιτρόπους μας και φυσικά πολύ περισότερο ως τους Ταξιάρχους μας και τα παρακάτω στελέχη.
Αυτές οι κακές επιβιώσεις μας εμποδίζουν φοβερά στην ορθή «στρατιωτικοποίηση», και στον πολεμικό συγχρονισμό του λαϊκού επαναστατικού μας στρατού. Μας εμποδίζουν να μπάσουμε το πνεύμα της συνεπούς σιδερένιας επαναστατικής πειθαρχίας στα στελέχη μας. Μας εμποδίζουν να πλατύνουμε τον πολιτικό και στρατιωτικό ορίζοντα των στελεχών και των μαχητών μας. Μας εμποδίζουν να ανεβάσουμε το στρατό μας στο επίπεδο της σύγχρονης σταλινικής πολεμικής επιστήμης και τέχνης. Μας εμποδίζουν να «αξιοποιούμε» το μεγαλιώδη ηρωϊσμό των μαχητών και μαχητριών μας και να τον μεταφράζουμε κάθε φορά σε στρατιωτικό και πολιτικό αποτέλεσμα άξιο του πανάκριβου αίματος που χύνεται. Μας εμποδίζουν τέλος και να εκμεταλευθούμε τις επιτυχίες μας για να τις συμπυκνώσουμε και συγκεντρώσουμε σε ένα μεγάλο και αποφασιστικό πανελλαδικό στρατιωτικό και πολεμικό αποτέλεσμα «την καμπή» Προάγγελο της νίκης. Το αντάρτικο πνεύμα και ο κατσαπλιαδισμός μας μπορούν να συγκεντρωθούν σε συγκεκριμένο υλικό για ανάλυση. Και έγινε αυτό στις ιεραρχικές μας συσκέψεις μας καθώς και στις συσκέψεις του πυρήνα του Επιτελείου του κλιμακίου της Σχολής Αξιωματικών Νότιας Ελλάδος και του ουλαμού στελεχών του κλιμακίου. Αλλά θα έπρεπε ν’ αρχίσουμε με το ίδιο το κλιμάκιο, τη Διοίκηση και το επιτελείο του. Ούτε εκεί δεν λείπουν τέτοιες επιβιώσεις. Μία απ’ αυτές έχει ιδιαίτερη αγάπη σε αποστολές έξω από το χώρο του, ιδίως εκείνες που του «χαλάνε τα σχέδια» έτσι π.χ. εκτελέστηκε με ευσυνειδησία και προσήλωση στο καθήκον η αποστολή μας προς Αμάρμπεη – Σάπκα – Πουρίνο αλλά χωρίς τον ενθουσιασμό των άλλων διεισδύσεων και επιχειρήσεων του κλιμακίου.
Και όμως η αποστολή αυτή συντονισμένη και συγχρονισμένη με τις γενικότερες επιχειρήσεις στο Βίτσι και ξανά στο Γράμμο, ήταν σε στρατιωτικό ειδικό βάρος μία από τις σοβαρώτερες που πήρε το κλιμάκιο. Και στρατιωτικοποίηση θα πει εκτέλεση όλων των αποστολών με την ίδια ευσυνειδησία και ενθουσιασμό, πάνω από «Γούστα» και προτιμήσεις. Και πρέπει να σημειωθεί για να μη γίνη παρεξήγηση ότι υπάρχει ένα θαυμάσιο παράδειγμα εκπλήρωσης αποστολής του κλιμακίου από το χώρο του. Η καλοκαιριάτικη αποστολή να ανεβεί το κλιμάκιο με σοβαρές δυνάμεις του στο μέτωπο ΣΠΗΛΑΙΑ-ΓΡΑΜΜΟΥ το κλιμάκιο μάζεψε ραγδαία τα τμήματά του στο ΒΑΪΟ και ΜΟΤΙΑ ΗΠΕΙΡΟ και μέσα σε οκτώ μέρες από (λέξη δυσανάγνωστη) και ΒΟΥΛΓΑΡΕΛΙ βρέθηκε στην κορυφή του ΣΜΟΛΙΚΑ. Στην περίπτωση αυτή ο νοτιοελλαδίτικος ενθουσιασμός μαχητών και Στελεχών του κλιμακίου βρίσκονταν στο ίδιο ύψος με το Βορειοελλαδίτικο ενθουσιασμό των ηρώων του ΠΟΛΕΜΟΥ. Μια άλλη «ανταρτική» επιβίωση που θα μπορούσαμε να βρούμε στο κλιμάκιο Διοίκηση και επιτελείο είναι μία συνεχής νοσταλγία για «μεγαλύτερη πρωτοβουλία» και για λιγώτερες πειθαρχημένες και στενά μανταρισμένες στο Γενικό πανελλαδικό σχέδιο. ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ. Στη νοσταλγία αυτή βρίσκεται αν την κοιτάξουμε ως το τελευταίο βάθος η αφελής απαίτηση του νεαρού αντάρτη που μας λέει συνεχώς «στείλτε με με δύο τρεις άλλους στο «Ανεξάρτητο» στην Ανατολική Θεσσαλία και θα κάνω θαύματα». Στην Ανατολική Θεσσαλία έχει φρούτα (λέξη δυσανάγνωστη) και πολλά άλλα πράγματα για «ανεξάρτητη» δράση. Αλλά μήπως δεν είναι (λέξη δυσα-νάγνωστη) επιβίωση και ότι η στρατιωτικοποίηση του ίδιου του κλιμακίου δεν έφτασε στο επίπεδο της Βόρειας Ελλάδας πράγμα που εκδηλώνεται και στη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στις εκθέσεις, στα Άρθρα, στις καταστάσεις, σε όλον τον τρόπο που είναι οργανωμένη η Διοικητική και Επιτελική δουλειά.
Οι κυριότερες επιβιώσεις του κατσαπλιαδισμού μπορούν να καταχτούν στα παρακάτω βασικά σημεία. Γιατί όλα τ’ άλλα είναι «απότοκα» αυτουνών.
1. Η πιο φανερή εκδήλωση του κατσαπλιαδισμού στο Δημοκρατικό Στρατό είναι η μη ικανοποιητική εκτέλεση της αποστολής. Είναι αλήθεια ότι δεν έχουμε εξώφθαλμες αρνήσεις για εκτέλεση αποστολής και το Στρατοδικείο είναι έτοιμο για τέτοιες περιπτώσεις όπου δεν θα έχει μεσολαβήση και αμεσότερη κύρωση.
Πρόκειται κυρίως για τη μη ικανοποιητική εκτέλεση της αποστολής «στην πράξη» για τη μη εξάντληση όλων των δυνατοτήτων που έδινε η κάθε περίπτωση για την μη ανάπτυξη πρωτοβουλίας ίσαμε τα τελευταία δυνατά της όρια. Για τη μη εκμετάλλευση της πολεμικής ενεργείας έως το τελευταίο νοητό τους στέρημα. Συχνά παρακολουθούμε τον εχθρό στις υποκλοπές και διασκεδάζουμε τον τρόπο που «εξευτελίζεται». Μια διαταγή του έτσι πως πάει από τα πάνω προς τα κάτω. Ξεκινάει φωτιά και λαύρα από την Μεραρχία, μαλακώνει στην Ταξ/χία, νερουλιάζει στο Τάγμα και εκμηδενίζεται στο Λόχο και στη Διμοιρία. Κι αυτό γίνεται επειδή τους λείπει η ψυχή και στα κατώτερα ιδίως τους παγώνει η συναίσθηση ότι τους διατάσσουν να κάνουν κάτι στραβό και αντιλαϊκό. Διασκεδάζουμε που παρακολουθούμε τα χάλια του εχθρού, στην εκτέλεση της αποστολής αλλά μερικές φορές δεν πάμε πίσω. Άλλο στρατιωτικό πνεύμα έχει μια ΕΠΕ του κλιμακίου ή της Μεραρχίας και άλλο πράγμα γίνεται στα χέρια του Ταγ/ρχη, του Λοχαγού, του διμοιρίτη μας και μάλιστα με ελαφρή καρδια αφίνουν ένα ύψωμα σπουδαίο στη Νευρούπολη και σου αλλά ρε αδερφέ, χάθηκαν τα υψώματα άλλο τίποτα, να κρατήσουμε στο μέλλον όσα θέλεις. Στο μεταξύ με την εγκατάλειψη αυτού του υψώματος, μπήκαν σε κίνδυνο πολύ μεγάλο, επιχειρήσεις και συμφέροντα του Δημοκρατικού στρατού. Φυσικά ούτε ο διμοιρίτης ούτε ο λοχαγός τα ήξεραν αυτά, αλλά δεν ήταν δουλειά τους και να τα ξέρουν.
Θα μπορούσαμε ν’ αναφέρουμε τόσα πολλά μα πάρα πολλά τέτοια παραδείγματα έλειψης κουτσουρεμένης ανεπαρκούς απείθαρχης τσαπατσούλικης εκτέλεσης της αποστολής με τη θεωρία του δε χαλάει ο κόσμος. Αλλά δεν χάλασε ο κόσμος. Άλλη φορά. Φυσικά η δικαιολογία του στελέχους είναι ότι δεν κατάλαβε καλά την αποστολή του, είτε πιο συνηθισμένα ότι κουράστηκαν οι μαχητές, έπεσαν οι μαχητές, έπεσαν τα μεταγωγικά, τελείωσαν τα πυρομαχικά κλπ. Είτε στις πορείες ότι έχασε ο οδηγός τον δρόμο, δεν είχαμε οδηγό, το σκοτάδι ήταν πίσα, το χιόνι δεν τσάκιζε, το ποτάμι δεν περνούσε κλπ. Στα εννέα δέκατα των περιπτώσεων οι δικαιολογίες αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τους μαχητές και τις μαχήτριες που είναι έτοιμοι για τα πάντα όταν το στέλεχος μπει μπροστά, εκδηλώνουν την αδυναμία των ιδίων των στελεχών. Και αποτελούν την πιο καθαρή εκδήλωση του κατσαπλιάδικου πνεύματος στις γραμμές μας. Και όμως κανένας πόλεμος δεν γίνεται χωρίς καμία πλήρη αποφασιστική πρωτοβουλία εκπλήρωση της στρατιωτικής αποστολής. Και δέκα φορές περισσότερο δεν γίνεται λαϊκός επαναστατικός πόλεμος.
2. Ανάλογη εκδήλωση κατσαπλιαδισμού είναι η εύκολη ικανοποίηση με τα λίγα με μισά πράγματα. Αυτό στηρίζεται κατά βάση στην υπερτίμηση του εχθρού και στην υποτίμηση τη δική μας και καταλήγει στο πάλι καλά. Έτσι σε πάρα πολλές περιπτώσεις γραντσουνίσαμε τον εχθρό ματώσαμε, του κόψαμε έστω ένα χέρι ή ένα πόδι αλλά δεν του πήραμε το κεφάλι, όπως θα πρέπει και όπως θα μπορούσαμε να του το σπάσαμε πολιτικά. Π.χ. θα μπορούσαμε πολιτικά να γκρεμίσουμε με μια ριζική επιτυχία μας την ίδια την κυβέρνηση. Αυτό έγινε με την τελευταία επιχείρηση της Καρδίτσας. Λίγο να ήταν μεγαλύτερη η επιτυχία της και μπορούσε να τρώγαμε την κυβέρνηση την κάλπικη. Την κάναμε άνω κάτω αλλά μπορούσαμε να την τουμπάρουμε. Τα ίδια και στην Αγυιά, στον Τύρναβο και στη Λάρισα. Μπορούσαμε να έχουμε διπλή επιτυχία και όπως ακούς από τα στελέχη μας. Βρε αδερφέ κάναμε τόσα και τόσα εμείς θα τα κάνουμε όλα. Και όμως σήκωνε πολύ περισσότερα. Δηλαδή καθένας από μας πρέπει να τα κάνη όλα δηλαδή το καθήκον του………….
Στρατιωτικά σαν πειθαρχία σαν κύρος σαν γόητρο μας τινάζει στο αέρα την συνεχή εκτέλεση της αποστολής μας, στερεί την ολοκλήρωση της επιτυχίας και διόλου σπάνια βάζει σε κίνδυνο την αυτοπεποίθηση του εχθρού. Σημειώνω εδώ μόνο τα εξής:
Α) Όπου γίνεται πλιάτσικο φταίνε τα στελέχη γιατί το οργανώνουν….. είτε γιατί δεν ανέχονται και οι ίδιοι κάτι στο ασήμαντο και οι παρακάτω…..οργιάζουν είτε γιατί ανέχονται το πλιάτσικο των μαχητών τους, είτε για να μην τους κόψουν τον αέρα είτε για να μη πέση η μαχικότης τους.
Β) Δεν αρκεί η καλή πολιτική δουλειά κατά του πλιάτσικου πρέπει να είναι συνεχής η παρακολούθηση γιατί το ευκολώτερο πράγμα είναι να γίνει υποτροπή. Και εκεί που ήσουνα περήφανος ότι πέτυχες θαυμάσια αποτελέσματα, βρίσκεσαι ξαφνικά μπρός σε μεγάλες απογοητεύσεις. Και παρατηρήθηκε ότι γίνεται ευκολότερο πλιάτσικο σε ξένη περιοχή π.χ. Θεσσαλιώτικο, Ρουμελιώτικο, στη Θεσσαλία κ.λ.π. Χρειάζεται ειδική πολιτική δουλειά σε τέτοιες διεισδύσεις σε ξένα μέρη.
Ένα σοβαρό αντάρτικο υπόλειμμα είναι η επιπολαιότητα στις ουσίες. Αλλά άλλο πράγμα οι αναγκαίες και άλλο οι άσκοπες και ανόητες θυσίες και είναι γνωστό ότι κυρίως χάνουμε θαυμάσια στελέχη, απόλυτα αφοσιωμένα στην υπόθεση του λαού, μελλοντικούς Ταξιάρχους, Μεράρχους μας και έχουμε τέτοιες απώλειες γιατί υποτιμάμε τον πόλεμο σαν επιστήμη και τέχνη. Γιατί δεν παιδευόμαστε και δεν παιδεύουμε τους μαχητές μας. Αλλά ο πόλεμος είναι τέχνη. Ο ατζαμής της τέχνης αυτής πληρώνει με τη ζωήν του με ρεζιλίκι όπως ο ατζαμής των άλλων τεχνών. Μόνον που εδώ, είναι στελέχη. Σε εμάς πέφτει η ευθύνη για τις άδικες απώλειες. Και αυτό είναι το πιο οδυνηρό υπόλειμμα. Δυστυχώς, δεν κλείνει με αυτά ο κατάλογος των αντάρτικων υπολειμμάτων, όπως με άλλα παραδείγματα ξεπηδάει μέσα από την Νοτιοελλαδική πείρα μας και μέσα από τις γόνιμες συζητήσεις των τελευταίων μεραρχιακών μας συσκέψεων……Υποτίμηση (στην πράξη) της μελέτης της θεωρητικής κατάρτησης των αρχών της Σταλινικής πολεμικής επιστήμης και τέχνης, της κακής συμπεριφοράς των στελεχών μας προς μαχητάς και μαχήτριες και του τσαμπουκισμού που έχουν πολύ μεγαλύτερη επίδραση στη λιποταξία τόσον όσον δεν φανταζόμαστε. Πολλά των στελεχών τραμπουκίζουν με τη σειρά τους και μερικές φορές παλιοί αντάρτες απέναντι στους κατοίκους και τους σπρώχνουν έτσι ψυχικά έξω από τις γραμμές μας. Την υποτίμηση της επιτελικής δουλειάς γράφει ο …….. και στρατοκρατικής, είτε ακαπνή και κουτσοπιεδικής, τη μάστιγα των ασκόπων πυροβολισμών που μας έχει χαλάσει τόσες δουλειές γιατί προδίνει της παρουσία μας. Άσε τα δυστυχήματα της απειθαρχίας σε κάθε μας επιχείρηση. Τα λείψανα του περιοχειακού πνεύματος που υπάρχουν κάπου – κάπου (Θεσσαλοί και Ρουμελιώτες, Θεσσαλοί και Μακεδόνες) και βλάπτει την στρατιωτική απόδοση….Με αυτό το πνεύμα του αντάρτικου του κατσαπλιαδισμού των παλιών κακών επιβιώσεων δεν πρόκειται να φτιάξουμε το λαϊκό επαναστατικό στρατό που θα διεκδικήση από τον εχθρό την οριστική νίκη και δεν θα αποκτήσουμε Μεράρχους και Επιτρόπους Μεραρχίας. Ταξιάρχους που είναι άξιοι του ονόματος και να ξανανοίξουν τον ορίζοντα που απαιτεί η θέσις τους στρατιωτικά και πολιτικά. Ο σύντροφος Ζαχαριάδης μας είπε στο άρθρο του στις 20 του Οκτώβρη ότι το πάν εξαρτάται σήμερα από την ικανότητά μας να κερδίσουμε αποφασιστικά με το μέρος της ειρήνης και της ησυχίας τον φαντάρο, τον εθνοφρουρό, τον τίμιο Αξ/κό καταφέρνοντας ταχύτατα στρατιωτικά χτυπήματα ενάντια στον μον/κό στρατό, χτυπήματα μικρά και μικρούτσικα, μεγάλα και συντρηπτικά, καθημερινά και αδιάκοπα, στο μέτωπο και στα μετόπισθεν, στα χωριά και στις πόλεις, σε όλα τα νευραλγικά και ζωτικά κέντρα του εχθρού. Τα χτυπήματα επιταχύνουν τη γοργή αποσύνθεση του στρατού. Αυτό είναι το πρόβλημα και το καθήκον μας για τούτον το χειμώνα για την άνοιξη για το 1949. Αλλά δεν θα το λύσουμε παρά αν ταυτόχρονα μέσα σ’ αυτόν τον τιτάνιο σε ένταση αγώνα μας δεν δώσουμε και τη μεγάλη μάχη με τον εαυτό μας. Αν δεν ανεβάσουμε τον εαυτό μας στο ύψος των περιστάσεων, στο μέγεθος των απαιτήσεων της λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης στη χώρα μας που μπαίνει στον ένατο και αποφασιστικό χρόνο. Αν αυτή την νοοτροπίαν του αντάρτη που υπάρχει μέσα μας δεν την κυνηγήσουμε γρήγορα και αποφασιστικά ώστε να φτιάξουμε τα αντάξια στελέχη και τον αντάξιο μαχητή του συγχρόνου λαϊκού επαναστατικού στρατού που δεν ερεθίζει μόνον τον εχθρό δεν τον στριμώχνει μόνον, δεν τον σπρώχνει απλώς σε αδιέξοδο αλλά τον εξοντώνει και εγκαθιδρύει θριαμβευτικά στην Αθήνα Ελληνική λαϊκή δημοκρατία.