Προτάσεις επί γενικής καταστάσεως, ΓΕΣ/Α1/16 Σεπ 1948


Θέμα: Προτάσεις ΓΕΣ επί      ΕΞΑΙΡ. ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ
γενικής καταστάσεως              ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ
ΓΕΣ/Α1
Προς: Τον κ. Υπουργόν             Αριθ. 226561/Φ. 4009/1
των Στρατιωτικών                        ΒΣΤ 902/16.9.48

Κοιν: Α1/ΓΕΣ – Αρχηγόν ΓΕΣ Α.Α. Αντ. 5
Ι. ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΟΥ
1. Εις την από 9.9.48 υπ’ αριθ. 226094 έκθεσιν γενικής ανασκοπήσεως της στρατιωτικής καταστάσεως εθίγησαν, μεταξύ των άλλων θεμάτων, αι δυνατότητες των Εθνικών δυνάμεων και αι, βάσει τούτων, σκοπούμεναι να αναληφθώσι επιχειρήσεις.
2. Εις την παρούσαν κρίνομεν επιβεβλημένον να επανέλθωμεν ιδιαιτέρως επί των δύο τούτων κεφαλαιωδών ζητημάτων, ώστε η Κυβέρνησις της Χώρας να είναι πλήρως ενήμερος τούτων και κατευθύνη τας αναγκαίας ενεργείας της.
3. Αι δυνατότητες των εθνικών δυνάμεων θα πρέπει να εξετασθούν από της πλευράς:
– Επαρκείας εις αριθμόν και μέσα
– μαχητικής αξίας από απόψεως εκπαιδεύσεως και ηθικού.
4. Είναι περιττόν να επαναληφθή ότι η ήδη δύναμις των εθνικών δυνάμεων δεν είναι επαρκής διά την αντιμετώπισιν του όλου έργου το οποίον σύγκειται εις την πλήρη επιβολήν της τάξεως εις ολόκληρον την χώραν.
Εις την αναφερθείσαν έκθεσιν εθίγη το ζήτημα των μέχρι τούδε αναληφθεισών επιχειρήσεων και ετονίσθη ιδιαιτέρως ότι παρ’ όλα τα επιτυχή αποτελέσματα τούτων τα στρατιωτικά οφέλη δεν θα είναι ικανοποιητικά αν τελικώς δεν διακοπή ο έξωθεν εφοδιασμός του συμμοριτισμού εις έμψυχον και άψυχον υλικόν.
Τοιαύτη δε διακοπή διά στρατιωτικών μέσων σημαίνει κλέισιμον των συνόρων. Το τοιούτον δεν είναι δυνατόν διά των σημερινών δυνάμεων στρατού και αν ακόμη το σύνολον διατεθή προς τούτο.
Μία τοιαύτη διάθεσις δεν είναι καν συζητήσιμος, δεδομένων των λοιπών αναγκών εις το εσωτερικόν της χώρας όπου αι συμμοριακαί εστίαι εσχάτως ενισχύθησαν και η δράσις του συμμοριτισμού ιδία εις προσβολάς κατωκημένων τόπων και σαμποτάζ ενετάθη.
Πλήρης απόφραξις της ζώνης της μεθορίου δεν είναι πραγματοποιήσιμος διά μέρους του στρατού, ώστε διά του υπολειπομένου μέρους να επιδιωχθή η εκκαθάρισις του εσωτερικού της χώρας, η οποία υπό τας συνθήκας αυτάς θα είναι επίσης δυσχερής.
Η ήδη δύναμις του στρατού επιτρέπει, ως επανειλημμένως εξετέθη, την ενέργειαν διαδοχικών επιχειρήσεων διά κινητοποιήσεως μιας ομάδος κρούσεως από της μιας εις την ετέραν ζώνην της Χώρας, με τα μεγάλα μειονεκτήματα, τα οποία παρουσιάζει, μία τοιαύτη κατ’ ανάγκην εφαρμοζομένη τακτική.
Και τα σπουδαιότερα των μειονεκτημάτων είναι:
– Η κόπωσις των τμημάτων, κινουμένων εκ του ενός εις το έτερον άκρον της Χώρας (εκ ΡΟΥΜΕΛΗΣ εις ΓΡΑΜΜΟΝ και εκ του ΓΡΑΜΜΟΥ εις ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΝ κ.λ.π.).
– Η διαφυγή των συμμοριτών εκ της ζώνης των επιχειρήσεων εις άλλην τοιαύτην, κενήν στρατού, ή και εις τα όμορα κράτη, εάν η ζώνη των επιχειρήσεων είναι παρά την μεθόριον (ΜΟΥΡΓΚΑΝΑ – ΓΡΑΜΜΟΣ – ΒΙΤΣΙ – ΚΑΪΜΑΚΤΣΑΛΑΝ – ΤΖΕΝΑ – ΜΠΕΛΕΣ – ΠΑΠΑΔΕΣ κ.λ.π.).
– Η παροχή ευχερείας εις τον συμμοριτισμόν να ενεργήση αντιπερισπασμούς επιδρώντας επί του ηθικού του πληθυσμού (προσβολαί ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ – ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ – ΠΡΟΣΩΤΣΙΑΝΗΣ κατά την επιχείρησιν ΓΡΑΜΜΟΥ κ.λ.π.).
Πάσα μείωσις της δυνάμεως του στρατού, κατά συνέπειαν, θα περιορίση εις μέγιστον βαθμόν τας ανωτέρω περιωρισμένας δυνατότητάς του από απόψεως δυνάμεως με επακόλουθα δυσμενή, διότι ελάττωσις επιθετικών δυνατοτήτων σημαίνει παροχήν πρωτοβουλίας εις το έργον των συμμοριτών και επομένως δυσμενή εκτροπήν της όλης στρατιωτικής καταστάσεως.
5. Αλλ’ η επάρκεια των δυνάμεων του στρατού θα πρέπει να εξετασθή και από απόψεως μέσων.
Είναι γνωσταί αι προσπάθειαι του ΓΕΣ διά την αύξησιν των μέσων υποστηρίξεως του στρατού, ιδία εις πολυβόλα, όλμους, ορειβατ. και βαρέα πυροβόλα.
Χωρίς να έχωμεν φθάση εις το επιθυμητόν σημείον, δυνάμεθα να δεχθώμεν, ότι τα αντιστοιχούντα εις την ήδη δύναμιν του στρατού μέσα υποστηρίξεως ικανοποιούν τας στοιχειώδεις ανάγκας του.
Εκείνο όμως, το οποίον, ου μόνον είναι ανεπαρκέστατον, αλλά και καθημερινώς βαίνει μειούμενον, είναι η ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ.
Είναι γνωστόν πόσον το έργον του στρατού είναι αναποσπάστως συνδεδεμένον με την υπό της Αεροπορίας παρεχομένην συνδρομήν και ευνόητον πόσον θα μειωθούν αι ανωτέρω εκτεθείσαι περιωρισμέναι δυνατότητές του, με την καθημερινώς σημειούμενην μείωσιν της δυνάμεως της Αεροπορίας, κατόπιν μη παροχής ανταλλακτικών διά την επισκευήν των φθειρομένων σκαφών και της μη αντικαταστάσεως του καταστρεφομένου υλικού.
Συνεπώς, αν όχι βελτίωσις της δυνάμεως της Αεροπορίας δι’ ενισχύσεώς της διά βομβαρδιστικής τοιαύτης, τουλάχιστον, διατήρησις της στάθμης της μαχητικής της αξίας του παρελθόντος Απριλίου ήτο επιβεβλημένη, διά να γίνη δεκτόν, ότι, ο στρατός ξηράς ανεπαρκής, ως είναι, έχει, τουλάχιστον, τα στοιχειώδη μέσα εις αεροπορ. υποστήριξιν και λοιπάς αεροπορικάς ανάγκας.
6. Συμπεράσματα επί της επαρκείας του στρατού
(α) Η ήδη δύναμις του στρατού είναι ανεπαρκής διά την τελικήν επιβολήν της τάξεως εντός ανεκτού ορίου χρόνου και εκρίζωσιν του συμμοριτισμού, καθόσον, κλείσιμον των συνόρων, στρατιωτικώς, δεν είναι πραγματοποιήσιμον.
(β) Η εις μέσα υποστηρίξεως του ήδη στρατού από αεροπορικής πλευράς δεν είναι ικανοποιητική, καθημερινώς δε βαίνει μειουμένη εις βαθμόν επικίνδυνον.
(γ) Η μελετωμένη περικοπή της σημερινής δυνάμεως του στρατού από 197.000 εις 182.000 (132 τακτικός στρατός – 50.000 Εθνοφρουρά) θα μειώση τας ήδη περιωρισμένας δυνατότητάς του κατά το 1/5 εις αριθμόν Ταγμάτων (διότι περικοπή μόνον εις Πεζικόν είναι δυνατή και όχι εις άλλα όπλα και υπηρεσίας) και θα παράσχη μεγαλυτέρας ευχερείας αναπτύξεως της πρωτοβουλίας εκ μέρους του συμμοριτισμού.
7. Θα εξετάσωμεν ήδη την μαχητικήν αξίαν του στρατού από απόψεως εκπαιδεύσεως και ηθικού.
Είναι γνωστός ο τρόπος συγκροτήσεως του στρατού. Επίσης δεν είναι άγνωστος η εσπευσμένη και επί κακών βάσεων συγκρότησις της Εθνοφρουράς. Κατά συνέπειαν το επίπεδον εκπαιδεύσεως του στρατού δεν ευρίσκεται εις το επιθυμητόν σημείον.
Οι οπλίται υφίστανται μίαν μικράς διαρκείας εκπαίδευσιν εις τα Κέντρα Βασικής Εκπαιδεύσεως και εκείθεν εισέρχοναι αποτόμως εις την μάχην.
Οι Αξιωματικοί κατά το πλείστον δεν δύνανται να βελτιώσωσι την εκπαίδευσιν των εις τας επί τούτω Σχολάς, καθόσον η λειτουργία αυτών, παρ’ όλας τας προσπαθείας, καθίσταται ανέφικτος, λόγω των αναγκών επιχειρήσεων.
Η ανώμαλος, άλλως τε περίοδος από του 1940 μέχρι σήμερον, δεν επέτρεψε την φυσικήν εξέλιξιν των στελεχών και την επαγγελματικήν κατάρτισιν τούτων.
Εν συμπερασμάτι ο βαθμός εκπαιδεύσεως του στρατεύματος δεν είναι ικανοποιητικός και επιδρά επί της μαχητικής του αξίας.
Εξ’ άλλου αι εκ των επιχειρήσεων αρκετά σοβαραί απώλειαι στελεχών και ανδρών στερούν τας μονάδας των πλέον εκπαιδευμένων και μαχητικών στοιχείων.
Το βασικόν θεμέλιον, αφ’ ετέρου, της μαχητικής αξίας του στρατεύματος είναι ΤΟ ΗΘΙΚΟΝ ΤΟΥΤΟΥ.
Είναι αναντίρρητον, ότι ο στρατός ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΔΙΕΞΑΓΕΙ.
Είναι επίσης αναντίρρητον, ότι το στράτευμα υφίσταται ΚΟΠΩΣΙΝ ΦΥΣΙΚΗΝ, εξ αιτίας του εντόνου σωματικού έργου, εις ό υποβάλλεται, λόγω των διαδοχικών εκκαθαρ. Επιχειρήσεων και ΚΟΠΩΣΙΝ ΨΥΧΙΚΗΝ, λόγω της παρατάσεως του αγώνος, εις τον οποίον βλέπει μεγάλην παράτασιν.
Και έχει ληφθή μέριμνα, όπως οι έφεδροι, μετά παραμονήν ενός χρονικού διαστήματος υπό τα όπλα, απολύωνται, αλλά διά τα στελέχη, τα οποία είναι πάντοτε τα ίδια, ουδέν μέτρον ανακουφίσεως έχει ληφθή.
Αντιθέτως και από υλικής ικανοποιήσεως ευρίσκονται εις κατωτέραν μοίραν άλλων λειτουργιών του Κράτους, ενώ, ως είναι γνωστόν, ουδεμία σύγκρισις του έργου των δύναται να γίνη προς εκείνο των επαρκώς ικανοποιουμένων.
Το δυναμικόν του στρατού είναι τα στελέχη και, εφ’ όσον η όλη ύπαρξις του ΄Εθνους στηρίζεται, υπέρποτε άλλοτε σήμερον, εις τον στρατόν, θα πρέπει να δοθή η δέουσα σημασία εις το λεπτόν τούτο σημείον.
Είναι γνωστά τα υπό λύσιν προβλήματα των στελεχών και δεν θεωρούμεν σκόπιμον να ασχοληθώμεν με ταύτα.
Ώστε δυνάμεθα να συνοψίσωμεν:
(α) Ότι το ΗΘΙΚΟΝ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙΤΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ, αλλά, λόγω της κοπώσεως, ιδία των στελεχών και των εκ της παρατάσεως του αγώνος απωλειών των μαχητικών στοιχείων στελεχών και ανδρών, ΒΑΙΝΕΙ ΜΕΙΟΥΜΕΝΟΝ ΜΕ ΚΙΝΔΥΝΟΝ ΠΤΩΣΕΩΣ.
(β) Ότι η όλη μαχητική αξία του στρατού διά τους άνω αναφερομένους λόγους έχει μειωθή και εφ’ όσον παρατείνεται ο αγών, θα βαίνει ΜΕΙΟΥΜΕΝΗ.
ΙΙ. ΑΝΑΓΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΕΧΕΣ ΜΕΛΛΟΝ
8. Εδόθη εικών των δυνατοτήτων του στρατού μας.
Εις την από 9-9-48 υποβληθείσαν υπό του ΓΕΣ έκθεσιν ετονίσθησαν τα αποπτελέσματα του ΓΡΑΜΜΟΥ και ιδιαιτέρως επεσημάνθη η ανάγκη της αξιοποιήσεως των αποτελεσμάτων τούτων.
(α) δι’ ηθικής αναγνωρίσεως του αγώνος της Ελλάδος και επισήμου διαπιστώσεως ότι πρόκειται περί εξωτερικής επιβουλής – στοιχείον απαραίτητον δι’ αποτελεσματικήν συνέχισιν και αύξησιν της βοηθείας.
(β) δια θετικών μέτρων παρεμποδίσεως βοηθείας υπό των γειτόνων κρατών.
Η αξιοποίησις αύτη είναι αναγκαία και από απόψεως ΤΟΝΩΣΕΩΣ ΗΘΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΥ, διότι μόνον η αξιοποίησις αύτη θα είναι το καταφανές αποτέλεσμα των θυσιών του ΓΡΑΜΜΟΥ, καθόσον τα στρατιωτικά αποτελέσματα κινδυνεύουν να εξανεμισθούν προ της συνεχιζομένης δράσεως των συμμοριτών. Πράγματι θα είναι λίαν παρακεκινδυνευμένον ο στρατός να κατέχη έν απρόσιτον έρεισμα – να κλείη δηλαδή ένα μόνον φεγγίτη – όταν όλαι αι θύραι της οικίας είναι ανοικταί και οι λησταί εισέρχονται εις τα εσωτερικά της όπου ανενόχλητοι, καταστρέφουν και πυρπολούν.
Με άλλους λόγους η μάχη και αι θυσίαι του ΓΡΑΜΜΟΥ θα πρέπει να νοηθούν, ουχί ως στρατιωτική ανάγκη διατηρήσεως μιας εδαφικής γωνίας, αφού δεν είναι δυνατόν το κλείσιμον των συνόρων και η εξ όλης της παραμεθορίου ζώνης εκδίωξις του συμμοριτισμού, αλλ’ ως πολιτικόν όπλον διά τον περαιτέρω χειρισμόν του εθνικού μας ζητήματος.
9. Η στρατιωτική κατάστασις μετά τον ΓΡΑΜΜΟΝ ήδη διαγράφεται ως εξής:
(α) Επιχείρησις ΒΙΤΣΙ όπου σοβαρά δύναμις των συμμοριτών (5.500 περίπου) συνεκεντρώθη. Αύτη ανελήφθη υπό του Β΄ΣΣ από 30 Αυγούστου.
Κατά την επιχείρησιν ταύτην, μολονότι αρχικώς εσημειώθησαν ικανοποιητικαί ενδείξεις, παρουσιάσθησαν από 9-9-48 τα πρώτα σοβαρά δείγματα της μειώσεως της μαχητικής αξίας του στρατού διά τους ανωτέρω αναφερομένους λόγους και εσημειώθησαν συμπτύξεις Μονάδων και απώλεια σοβαρού πολεμικού υλικού – γεγονότα μονοπλεύρως εξεταζόμενα δηλαδή μη δικαιολογούμενα λόγω της υπεροχής των Μονάδων μας έναντι των συμμοριτών από απόψεως δυνάμεως και μέσων.
Η Διοίκησις του Στρατού, ευρεθείσα επί τόπου, διέταξε την λήψιν συντόνων και σκληρών μέτρων διά την αποκατάστασιν της καταστάσεως, την ενίσχυσιν του Β΄ΣΣ διά μιας Μεραρχίας και την αναστολήν της επιθετικής προσπαθείας, μέχρις αφίξεως των νέων ενισχύσεων. Επί πλέον ανέθεσεν εις τον Γενικόν Επιθεωρητήν του Στρατού να ενεργήση εμπεριστατωμένην εξέτασιν επί των βαθυτέρων αιτίων των εν λόγω γεγονότων.
(β) Επιχείρησις ΜΟΥΡΓΚΑΝΑΣ, όπου σοβαρά αμυντικά κρησφύγετα των συμμοριτών ανερχομένων εις 1500 περίπου.
Αύτη αναληφθείσα διά προπαρασκευαστικής τοιαύτης από 1 Σεπτεμβρίου εις ΠΩΓΩΝΙ και ΚΑΣΣΙΔΙΑΡΗΝ, ευρίσκεται ήδη εν εξελίξει με πιθανότητας επιτυχούς εκβάσεως, λόγω του ότι τα τμήματα, άτινα την ανέλαβον (VVVΙ Μεραρχία) δεν είναι πολύ κουρασμένα.
(γ) Εις την ΘΕΣΣΑΛΙΑΝ ενετάθη η συμμοριακή δράσις και αι εκεί δυνάμεις (77 Ταξιαρχία, Εθνοφρουρά) δεν είναι επαρκείς να αντιμετωπίσουν την κατάστασιν ώστε να την βελτιώσουν αποτελεσματικώς. Ούτω το έν μετά το άλλο προσβάλλονται τα αστικά κέντρα, αι ζημίαι είναι σοβαραί και η επί του ηθικού του πληθυσμού επίδρασις είναι σοβαρά.
(δ) Εις ΡΟΥΜΕΛΗΝ, χωρίς να είναι η κατάστασις τελείως ικανοποιητική, δεν είναι ανησυχαστική, μολονότι εσημειώθησαν σοβαραί συμμοριακαί συγκεντρώσεις εις ΟΙΤΗΝ και εις ΑΓΡΑΦΑ.
(ε) Εις ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΝ η κατάστασις είναι γνωστή. Αι αναγκαιούσαι διά την ανάληψιν επιχειρήσεων δυνάμεις υπολογίζονται, εκτός των ήδη υπαρχουσών εκεί, εις δύο, τουλάχιστον, Μεραρχίας.
(στ) Εις την ΚΕΝΤΡ. ΑΝΑΤ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΝ και ΘΡΑΚΗΝ απαιτείται ενίσχυσις των δυνάμεων δι’ αποδόσεως τουλάχιστον εκ της εκ του Σώματος τούτου αποσυρθείσης δι’ επιχειρήσεις ΡΟΥΜΕΛΗΣ και ΓΡΑΜΜΟΥ μιας Μεραρχίας.
ΙΙΙ. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ – ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
10. Προ των τεραστίων τούτων αναγκών και εκείνης της διατηρήσεως της κατοχής των εκκαθαρισθεισών περιοχών -ήτις διατήρησις απαιτεί σοβαράς δυνάμεις- η διοίκησις του στρατού είναι υποχρεωμένη να λάβη αποφάσεις, ποίας δηλαδή των αναγκών τούτων θα θεωρήση ως πρωτευούσας και ποίας ως δευτερευούσας, εν όψει των άνω εκτεθεισών δυνατοτήτων του στρατού.
Διά την λήψιν των αποφάσεων τούτων έχει ανάγκην των οδηγιών και κατευθύνσεων των προϊσταμένων της και συγκεκριμμένως επί των κάτωθι:
(α) Αν θα εξακολουθήση την επιχείρησιν ΒΙΤΣΙ, ήτις θα απαιτήση σοβαράς θυσίας και φθοράν και ήτις θα επιβραδύνη πολύ την διάθεσιν δυνάμεων διά το εσωτερικόν (ΘΕΣΣΑΛΙΑΝ και ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΝ).
(β) Αν θα εξακολουθήση την διατήρησιν κατοχής ολοκλήρου του ΓΡΑΜΜΟΥ, ήτις ήδη απαιτεί δύο Μεραρχίας. Τούτο σημαίνει μη επαρκή αντιμετώπισιν καταστάσεως ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ και μη εξοικονόμησιν αναγκαίων δυνάμεων διά την ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΝ.
(γ) Αν θα αποστείλη δυνάμεις δι’ εκκαθάρισιν της ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ. Τούτο εξυπονοεί διακοπήν επιθετικής επιχειρήσεως ΒΙΤΣΙ και εγκατάλειψιν των ακατοικήτων και δυσπροσίτων περιοχών του κυρίως ΓΡΑΜΜΟΥ.
11. Η Κυβέρνησις έχει όλα τα στοιχεία, ίνα αποφασίση επί των άνω ζητημάτων, άτινα απασχολούν την στρατιωτικήν ηγεσίαν και να λάβη υπ’ όψιν:
(α) Την ανάγκην διατηρήσεως οπωσδήποτε της ήδη δυνάμεως του στρατού, χωρίς να γίνη η μελετωμένη περικοπή 15000 από 20 Οκτωβρίου ήτις θα μειώση τα Τάγματα κατά το 1/5.
Δεν θίγομεν το ζήτημα της αναγκαίας αριθμητικής αυξήσεως, διότι δεν γνωρίζομεν αν υπάρχουν πιθανότητες τινες ευνοούσαι ταύτην. Εν καταφατική περιπτώσει δέον να έχωμεν οδηγίας ίνα μελετήσωμεν το ζήτημα.
Οπωσδήποτε όμως δύναται η ήδη δύναμις του στρατού να βελτιωθή δι’ αυξήσεως των μαχητών εις τα τμήματα και ενισχύσεως των θωρακισμένων μονάδων και λοιπών μέσων υποστηρίξεως.
(β) Την επιζήτησιν μέτρων θετικών αυξήσεως της μαχητικής αξίας του στρατού, διά της εγκρίσεως εκγυμνάσεως εν συνεχεία νεοσυλλέκτων προς ανανέωσιν των οπλιτών και διά της υλικής και ηθικής εξυψώσεως των στελεχών.
(γ) Την ανάγκην ενισχύσεως της αεροπορίας διά βομβαρδιστικής τοιαύτης και αναπληρώσεως των ελλείψεών της εις πτητικόν υλικόν και λοιπά αναγκαία εις αυτήν μέσα.
(δ) Το ότι πάσα πολεμική περιπέτεια δεν είναι δυνατόν να παρατείνεται επ’ άπειρον, καθόσον το στράτευμα είναι λεπτός και ευπαθής οργανισμός υποκείμενος εις φθοράν και η δυναμικότης του δεν είναι δυνατόν να διατηρήται συνεχως τεταμένη.
(ε) Το ότι ο στρατός είναι όργανον εις χείρας της Κυβερνήσεως εις την οποίαν παρέχει τον αναγκαίον χρόνον διά να προπαρασκευάζη και επιτυγχάνη τας δεούσας λύσεις, αλλ’ ότι ο χρόνος ούτος δεν είναι απεριόριστος και ήδη έχει καταναλωθή σημαντικόν μέρος τούτου.
(στ) Το ότι αι ένοπλοι δυνάμεις εκτελέσασαι μέχρι σήμερον εν μέσω μυρίων δυσχερειών το έργον των, αναμένουν να αξιοποιηθούν αι θυσίαι των επωφελώς διά το Έθνος και αν δεν δοθή πλήρης τερματισμός, τουλάχιστον να επιτευχθή ουσιώδης και πραγματική συμβολή εις το έργον των.
12. Παρακαλώ, όπως αι αποφάσεις της Κυβερνήσεως και αι κατευθύνσεις της επί των διά της παρούσης θιγομένων ζητημάτων, κοινοποιηθώσιν ημίν το ταχύτερον.

Τ.Υ.
Αντιστράτηγος ΓΙΑΤΖΗΣ Δ.
Αρχηγός ΓΕΣ – Διοικητής Στρατού

Advertisements