Εκθεση Πολεμικής Δράσης ΕΣΕΑ 1941-1945


ΕΚΘΕΣΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΙΚΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟΝ 1941 – 1945 ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ Ε.Σ.Ε.Α. ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΟ ΤΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ
ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΝ ΚΑΙ ΘΡΑΚΗΝ

Την 6ην Απριλίου 1941 καθ’ ον χρόνον η μικρά μεν ηρωϊκή όμως Πατρίς μας, με τα ολίγα μαχόμενα τέκνα της και με τα ελάχιστα μέσα που διέθεττεν αντιμετώπισεν τας πολυαρίθμους και πανόπλους λεγεώνας των Ιταλών και μετέφερεν τον πόλεμον πέραν των Ελληνικών συνόρων εις τα Αλβανικά βουνά, η πανύσχιρος τότε Γερμανία, σύμμαχος τότε της Ιταλίας έσπευσε προς βοήθειάν της και επετέθη εκ των νότων εναντίον της μαχομένης Πατρίδος μας.
Ούτω αι δυνάμεις του σκότους και της βίας ηνάγκασαν τους ηρωϊκούς μας μαχητάς μετά πολυημέρους και πολυνέκρους μάχας να υποκήψουν εις το μοιραίον της ήττης. Η βία έμμελε προς στιγμήν να κατεσχήση.
Τα τελευταία ερίσματα του νεωτέρου Ελληνικού μεγαλλουργήματος, τα Μακεδονικά οχυρά, είχον εισέλθει εις την ιστορίαν και ελάμβανον την θέσιν των παρά τας Θερμοπύλας, την γύφυραν της Αλαμάνας, κ.τ.λ.
Αμέσως μετά την εμφάνησιν των Γερμανών στρατευμάτων εις την Μακεδονίαν και Θράκην (Απρίλιος 1941) εκυκλοφόρησεν η φήμη ότι ούτοι θα παραδώσουν εις του φυλεττικούς εχθρούς μας Βουλγάρους την ιστορικήν και ένδοξον ταύτην περιοχήν της Ελληνικής Πατρίδος μας.
Ουδείς θέλει να πιστεύση ότι ο Χίτλερ θα διαπράξη και δεύτερον αδίκημα εις βάρος ενός μικρού αλλά ηρωϊκού και πολιτισμένου λαού. Παρά ταύτα δεν παρήλθον πολλαί ημέραι και ο Ιούδας έλαβεν αυτήν την φοράν εις χρυσόν την αμοιβήν του διά την προδοσίαν του.
Οι Γερμανοί γενναιώδοροι αυθένται των Βουλγάρων δεν ηθέτησαν την υπόσχεσίν των, αλλά παρέδωσαν την Ανατολικήν Μακεδονίαν και Θράκην εις τους Βουλγάρους, με απόλυτον δικαίωμα του εκβουλγαρισμού.
Οι Βούλγαροι αμέσως μετά την στρατιωτικήν κατάληψιν της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, και την απoχώρησιν εντεύθεν των Γερμανών επεξέτειναν εις την περιοχήν αυτήν όλους τους διοικητικούς κλάδους του Κράτους, ήθελαν προσάρτησιν και όχι κατοχήν προς ικανοποίησιν προσκαίρων πολεμικών αναγκών όπως εγένετο εις την υπόλοιπον Ελλάδα.
Ούτε σκιά Ελληνικής κυριαρχίας δεν είχεν αφεθεί.
Ούτε Διδάσκαλοι, ούτε Ιερείς, ακόμη και τα εμπορικά και τα ελεύθερα επαγγέλματα είχον απαγορευθεί εις τους ΄Ελληνας.
Και των απάντων δεινότερον, όλαι αι μέθοδοι από της μάλλον εντέχνου μέχρι της πλέον θηριώδους είχον τεθεί εις εφαρμογήν προς επίτευξιν πλήρους εκβουλγαρισμού.
Επιέζετο και εβασανίζετο ο πληθυσμός με τον πλέον βάρβαρον τρόπον διά να απαρνηθή την Ελληνικήν του καταγωγήν και υπηκοότητα και να αποδεχθή την Βουλγαρικήν τοιαύτην. Οι αποδεχόμενοι εξωμοιούντο με Βουλγάρους πολίτας και ευνοούντο υπό τας Βουλγαρικάς αρχάς.
Μετεφέροντο Βουλγαρικαί οικογένειαι εκ παλαιάς Βουλγαρίας διά να ενισχυθή ο εκβουλγαρισμός του πληθυσμού και γλωσσικώς.
Εντός ελαχίστου χρονικού διαστήματος υπό την σκληράν πίεσιν των Βαρβάρων εμαρένετο κάθε τί το Ελληνικόν και την θέσιν του κατελάμβανεν Βουλγαρικόν. Είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον ότι υπό τοιαύτας σκληράς συνθήκας ένας λαός τελείως απροστάτευτος υπό την πίεσιν μεσαιωνικών συστημάτων ολοκλήρου οργανομένου Κράτους και συμμάχου των ισχυρών της γής, δεν ήτο δυνατόν ούτε σκέψιν να κάνη περί εξεγέρσεως.
Την ιστορικήν ταύτην αλήθειαν έλαβεν ασφαλώς υπ’ όψειν του ο εχθρός ο οποίος ελησμόνησεν ότι ταύτα πάντα δεν έχουν θέσιν, όταν οι καταπιεζόμενοι είναι ΄Ελληνες.
Κατά τα μέσα Ιουνίου 1941, η διαρκώς αυξανομένη πίεσις του εχθρού επέφερεν μερικόν κλονισμόν εις τας ηρωϊκάς ψυχάς του σκλαβωμένου λαού μας. Από της εποχής εκείνης ήρξατο η αντίδρασις ηθική κατ’ αρχάς και προπαρασκευαστική. Η τολμηρά προσπάθεια των πρωταγωνιστών της Εθνικής Αντιστάσεως δεν εβράδυνεν να αποδώση τους καρπούς της.
Ενθαρρυθέντες οι δούλοι ηρνήθησαν να αποδεχθούν την Βουλγαρικήν υπηκοότητα. Προ της τοιαύτης αποτυχίας των αι Βουλγαρικαί αρχαί απελπίζονται.
Στρατιωτικαί και πολιτικαί Διοικήσεις συνέρχονται εις συνεδριάσεις μετά της εξ Σόφιας αφιχθείσης αντιπρωσοπείας του Μακεδονικού αυτονομιστικού κομμιτάτου, και αποφασίζουν την όπωςσδήποτε μεταβολήν της Εθνολογικής συνθέσεως του πληθυσμού των υπ’ αυτών κατεχομένων εδαφών.
Η Εθνική υπερηφάνεια των Ελλήνων έπρεπε να καταρρακωθή η Ελληνοπρεπής στάσις των έπρεπε να εκμηδενισθή, η αθάνατος Ελληνική συνείδησις των έπρεπε να σβύση.
Οι πρώτοι διορισθέντες Δήμαρχοι και πρόεδροι εντεταλμένοι από την Κυβέρνησιν των να μεταβάλλουν την όψιν της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης από Ελληνικήν εις Βουλγαρικήν μετέτρεψαν και αυτάς τας επιγραφάς των τάφων των νεκροταφείων από την Ελληνικήν εις την Βουλγαρικήν.
Αι από αμνημονεύτων αιώνων ανήκουσαι εις το ΄Εθνος μας Ελληνικώταται αύται περιοχαί έπρεπε βιαίως και αναγκαστικώς να εκβουλγαρισθούν.
Αλλά η Βουλγαρική θηριωδία, τα κακουργήματα και εγκλήματα των επαυξάνουν το θάρρος και την πίστιν προς την συμμαχικήν νίκην των πρωταγωνιστών της Εθνικής Αντιστάσεως, οι οποίοι με μεγαλύτερον φανατισμόν, αψηφούντες τους κινδύνους επειδίδονται εις την Εθνικήν προπαγάνδα αποτρέποντες του κατοίκους να αποδεχθώσιν Βουλγαρικήν υπηκοότητα.
Αντιληφθέντες οι Βούλγαροι ότι ο αντικειμενικός σκοπός των προσκρούει εις τας χαλυβδήνους ψυχάς των Ελλήνων και συντρίβεται δίκην κύματος επί βράχου, απεφάσισαν εν συσκέψει και εγκρίσει της υπευθήνου Κυβερνήσεως των να προβούν εις ομαδικάς σφαγάς και εξωντώσεις του Ελληνικού πληθυσμού.
Εις την Ελληνοκτόνον προσπάθειαν των αι Βουλγαρικαί αρχαί εχρησιμοποίησαν τους ελαχίστους τότε σλαβοπράκτορας οπαδούς του Κ.Κ.Ε. πολίτας εκ των Βουλγαροφρώνων κατοίκων της πειροχής μας, και πολλούς Αρμενίους. Θέτουν οι Βούλγαροι εις εφαρμογήν σατανικόν όντως σχέδιον και διαττάσουν γενική σφαγήν. Εις δέκα έξ χιλιάδας ανέρχονται τα θύματα της εγκληματικής δράσεως των Βουλγάρων κατά την 29ην Σεπτεμβρίου και μέχρι της 7ης Οκτωμβρίου 1941.
Εις την κεντρική πλατείαν της Δράμας το αίμα εσχημάτησεν ρυάκια, εις το ιστορικόν Δοξάτον εις τα Κύργια, εις Κουδούνια, Προσωτσάνην, Αγγίστα, Νικηφόρον, Κάτω Πυξάριονς Πλατανιά, Πλατονόβρυση, Ανδριανή, Χωριστή, Φτελιά, Κοκκινόγια, Χαριτωμένη, Πούρσοβον, Αγιοχώρι, Κορμίσταν, Καλή Βρύση, Μικρόπολις, Φωτολείβος, Σιταγροί, Μεγαλόκαμπος, Καλός Αγρός, Βαθύλακος, Κάτω Ναυροκόπιον και περιοχή και εις όλην την υπό την Βουλγαρικήν κατεχομένην Ελλάδα εξαπολήθησαν χιλιάδες ένοπλοι τακτικού στρατού, Χωροφυλακής και άτακτοι οπλισμένοι χωρικοί Βούλγαροι υπάλληλοι κ.λ.π. φονεύοντες αόπλους και απροστατεύτους ΄Ελληνας και λεηλατούντες την περιοχήν αυτήν
Εις την άναδρον και βάρβαρον αυτήν ενέργειαν εναντίον του σκλαβομένου λαού μας επροτοστάτησαν. 1) Ο Νομάρχης Δράμας ΓΕΩΡΓΗ ΓΕΩΡΓΙΕΦ 2) Συν/χης Διοικητής της εν Δρλαμα Βουλγαρικής Μεραρχίας ΜΙΧΑΗΛΩΦ 3) Διοικητής Χωρ/κής Δράμας ΔΗΜΗΤΡΙ ΠΕΪΤΣΕΦ, 4) Διοικητής Πυροβολικού Δράμας ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΛΑΒΩΦ 5) Διοικητής Ασφαλείας Δράμας ΣΤΕΠΑΝ ΜΑΓΚΑΛΑΣΚΗ 6) Δήμαρχος Δράμας ΠΕΡΒΑΝ ΜΠΟΝΤΣΟΥΒΑΡΩΦ 7) Αρχιερατικού Επιτρόπου Δράμας ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΑ ΜΠΟΝΕΦ 8) ΛΙΟΥΜΠΕΝ ΤΣΕΚΥΦ Εκπρόσωπος του Βουλγαρικού Μακεδονικού Κομιτάτου 9) ΙΩΣΗΦ ΜΠΕΚΙΑΡΩΦ Αν/χης Φρούραρχος Δράμας 10) ΝΤΟΪΤΣΕΦΕ Ειρηνοδίκης Δράμας 11) ΖΕΛΕΣΚΩΦ ΔΑΣΚΑΛΩΦ Πρόεδρος Κοινότητος Δοξάτου, 12) ΗΛΙΑΣ ΚΟΕΦ Γενικός Γραμματεύς Κοινότητος Δοξάτου 13) Ο Ιερεύς Δοξάτου ΝΙΚΟΛΑ ΜΠΛΑΚΟΕΦ 14) ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΕΦ Αν/χης 15) Αν/χης ΓΙΑΝΤΩΦ Στρατιωτικός Διοικητής ΄Ανω Νβαυροκοπίου 16) Ταγματάρχης Βουλγαρικού στρατού ΚΑΡΑΜΙΧΑΗΛΩΦ ΣΤΡΑΧΙΝΩΦ ή ΣΑΧΙΝΩΦ 17) Ο Πρόεδρος ΄Ανω Πυξαρίου ΜΙΧΑΗΛ ΔΗΜΗΤΡΩΦ 18) Ανθ/γός Διοικητής Λόχου ΣΤΑΝΤΖΙΟ ΜΠΛΕΝΤΡΑΤΖΙΕΦ 19) ΑΡΣΕΝ ΛΑΖΑΡΩΦ Πρόεδρος Κοινότητος Χωριστής 20) ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΤΟΕΦ Ταγματάρχης 21) Πρόεδρος Κοινότητος Μικροπόλεως Κων/ντίνος ΠΩΠΩΘΕΩΔΩΡΩΦ 22) Λοχαγός ΖΛΑΝΤΩΝΩΦ Φρούραρχος Δραβίσκου Σερρών 23) ΣΤΕΦΑΝ ΣΤΕΦΑΝΩΦ Πρόεδρος Κάτω Νευροκοπίου και πολλούς άλλους.
Οι Βούλγαροι και μετά την 7ην Οκτωμβρίου 1941 δεν έπαυσαν να πιέζουν και να εξωντόνουν τον Ελληνικόν πληθυσμόν, επιδιώκοντες την ολοκλήρωση της αποφάσεως των, περί εκβουλγαρισμού ολοκλήρου της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, αλλά εσταμάτησαν τας ομαδικάς εκτελέσεις.
Προ του κινδύνου τούτου όστις ήτο και ο μέγιστος διά την Πατρίδα μας, η απ’ αρχής κινδυνεύσαντες την ζωήν των οικογενειών των πρωταγωνισταί, του Εθνικού αγώνος αψηφούντες γονείς, τέκνα, και συγγενείς και με μόνην την σκέψιν υπεράνω όλων η Ελλάς, συνεκρότησαν ενόπλους ομάδας τας οποίας όπλισαν με όπλα άτινα είχον κρύψει εις τας χαράδρας εις κουφώματα δένδρων και εις υπογείους κρυψώνας όταν η Πατρίς μας παρεδίδετο δεσμεία εις τους Γερμανούς, και τα υψώματα του Τσάλ-νταγ, Καρά-Ντερέ, μπαϊράμ Ντεπέ, Μπόζ-ντάγ, Παγγαίον, Ροδόπην, Κοτζά-Ορμάν, όρος Σύμβολον, γίνονται στρατόπεδα Ελλήνων ανταρτών.
Και ούτω εδιμηουργήθησαν τα πρώτα τμήματα των Εθνικιστών ανταρτών, τα οποία και ανέλαβον από της 29ης Σεπτεμβρίου 1941 την ένοπλον προστασίαν των διαρκώς καταπιεζομένων αδελφών μας.
Εντός ολίγων μόνον ημερών ήτοι κατά τας πρώτας ημέρας του Οκτωμβρίου 1941 η μαχητικότης των ενόπλων ομάδων μας εξετιμήθη από τας Βουλγαρικάς αρχάς, αίτινες αντιληφθείσαι τον σοβαρόν κίνδυνον εκ της συγκροτήσεως Ελληνικών Εθνικών ομάδων εις τα βουνά της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης ηναγκάσθησαν να χαλαρώσουν τα καταπιεστικά μέτρα και να παράσχουν αμνηστίαν εις τους ανά τα όρη καταφυγόντας ΄Ελληνας την 7ην Οκτωμβρίου 1941. Αλλ’ ουδείς εκ των εντεχθέντων εις τας ενόπλους εθνικάς ομάδας επανήλθεν. Τούτο έπραξαν οι Βούλγαροι δολίως μόνον και μόνον διά να παραδοθούν οι εις τα όρη καταφυγόντες ένοπλοι ΄Ελληνες.
Από της 7 Οκτωβρίου και επί δίμηνον εχαλάρωσαν τους διωγμούς διά να επιτύχουν την ειρηνικήν διάλυσιν των ενόπλων ομάδων μας.
Το δόλωμα όμως τούτο των Βουλγάρων απέτυχεν παταγωδώς διότι οι ενταχθέντες εις τας ενόπλους ομάδας άνδρες μας εγνώριζον πολύ καλά το ποιόν των Βουλγάρων. Μόνον εις τα δοξασμένα Ελληνικά όπλα ενεπιστεύοντο την απελεύθερωσιν της σκλαβωμένης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Η Βουλγαρική Κυβέρνησις απωλέσασα και τας τελευταίας της ελπίδας, διέταξεν μετά δίμηνον την ένοπλον διάλυσιν των Εθνικών μας ομάδων και τότε επανελήφθησαν αι προσωρινώς διακοπείσαι συγκρούσεις και τα βουνά, τα λαγκάδια, και οι κάμποι μετεβλήθησαν εις πεδία μαχών.
΄Οσον παρήρχετο ο χρόνος και οι Βούλγαροι αντί να επιτύχουν του βλεδυρού σκοπού των έχανον έδαφος με περισσοτέραν μανίαν και λύσσαν κατεδίωκον τας ενόπλους εθνικάς δυνάμεις διά να εξωντόσουν τας μαχητικάς μας δυνάμεις και να επιβληθούν ανενόχλητοι πλέον εις τον άμαχον πληθυσμόν.
Το σχέδιον τούτο των Βουλγάρων απεκαλήφθη από τας κατασκοπικάς μας δυνάμεις και εγνωστοποιήθη εις τους ΄Ελληνας κατοίκους της περιοχής.
Μετά ταύτα προσήρχετο καθ’ εκάστην και επύκνωναν τας τάξεις των ενόπλων ομάδων μας πολλοί αγωνισταί με την απόφασιν όπως έστω και διά αυτοθυσίας των ανατρέψωσι τα Βουλγαρικά σχέδια.
Και ενώ ολόκληρον την Ανατολικήν Μακεδονίαν και Θράκην εκάλυπτε το σκότος της αβεβαιότητος υπό την τυρρανίαν των βαρβάρων απόγονων του Κρούμου, οι πρωταγωνισταί της Εθνικής Αντιστάσεως με τα δοξασμένα Ελληνικά τουφέκια εξέπεμψαν το φώς της ελευθερίας από τας καρυφογραμμάς των βουνών της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης θέσσαντες τους Βουλγάρους εις θέσιν δισταγμού και δειλίας.
……………………………………………………………………………………………………………..

Α Ρ Χ Η Γ Ε Ι Α
1) Αρχηγείον Τσάλ-Ντάγ με Αρχηγόν τον Θωμάν Πεχλιβανίδην έδρα παρά τω Αρχηγείω Γενικώς.
2) Aρχηγείον Καρά-Ντερέ (ελατιάς) με Αρχηγόν τον Αναστάσιον Αβραμμίδην του Παναγιώτου και Υπαρχηγόν τον Κυριάκον Λαζαρίδην του Κωσταντίνου.
3) Αρχηγείον Μπόζ-Ντάγ με αρχηγόν τον Παντελήν Παπαδάκην του Ευαγγέλου και Υπαρχηγό του τον Οδυσσέα Μακρίδην του Ηλία.
4) Αρχηγείον Μαϊράμ-Τεπέ με Αρχηγόν τον Θεόδωρον Μικρόπουλον του Παρασκευά και Υπαρχηγόν τον Βασίλειον Σιδηρόπουλον του Χαραλάμπου.
5) Αρχηγείον Παγγαίου με Αρχηγόν τον Θεόδωρον Τσακιρίδην του Παναγιώτου και Υπαρχηγόν τον Θεολόγον Καραμπουγιούκουγλου.
6) Αρχηγείον Κοτζά-Ορμάν με Αρχηγόν τον Ευάγγελον Καρανάσον του Αργυρίου και υπαρχηγόν τον Ευστράτιον Τουτσέρογλου.
7) Αρχηγείον Εσωτερικής Αντιστάσεως (Κατασκοπείας, προπαγάνδας, διαφωτήσεως, δολιοφθοράς κ.τ.λ.) Με Αρχηγόν τον Παναγιώτην Θεοδοσίου Παπαδόπουλον εις τον οποίον ανετέθησαν και τα καθήκοντα του Γεν.Γραμματέως.
Κατά τας αρχάς του έτους 1944 εδημιουργήσαμε το Αρχηγείον Χαϊδούς λόγω της σοβαράς αυξήσεως των δυνάμεων μας και προς ευχερεστέραν αντιμετώπισιν των πολυαρίθμων εχθρικών δυνάμεων. Εις το Αρχηγείον τούτον εδιωρίσθη Αρχηγός ο Αναστάσιος Τοπούζογλου.
……………………………………………………………………………………………………………………

Η πολύνεκρος ιστορική μάχη της γέφυρας των Παπάδων
Εξη Μαΐου 1944
Από τας πρώτας ημέρας του Μαΐου 1944 το Γενικόν Αρχηγείον από όσας πληροφορίας συνεκέντρωσεν παρά των οργάνων του Αρχηγείου κατασκοπείας πληροφοριοδοτών και δολιοφθοράς διεπίστωσεν ότι : η απόφασις της Βουλγαρικής Κυβερνήσεως περί εξοντώσεως των ενόπλων δυνάμεων μας είχεν χαρακτήρα της κηρύξεως επισήμου πολέμου εναντίον του Γενικού ημών Αρχηγείου και προς τον σκοπόν τούτον είχον διαταχθεί άπασαι αι μάχιμαι δυνάμεις της Βουλγαρίας να λάβουν θέσιν εις τας μάχας του Μαΐου. Επίσης εγένετο διαπίστωσις παρά των ημετέρων και ετέθη υπ’ όψειν του Γενικού Αρχηγείου ότι ο κύριος στόχος της Βουλγαρικής Κυβερνήσεως θα ήτο η γέφυρα των Παπάδων επί του ποταμού Νέστου. Ο σκοπός του εχθρού ήτο διά της αχρηστεύσεως της γεφύρας να απομωνόση τας ένθεν και ένθεν του ποταμού Νέστου ευρισκομένας δυνάμεις μας. Αμέσως μετά την ανωτέρω διαπίστωσιν το Γενικόν Αρχηγείον διέταξεν τον υπεύθυνον Αρχηγόν του Αρχηγείου Μπόζ-δάγ Παντελήν Παπαδάκην να λάβη τα προσήκοντα μέτρα διά την φρούρησιν της γέφυρας Παπάδων. Ωσαύτως κοινοποιήθη διαταγή του Γενικού Αρχηγείου προς το Αρχηγείον Καρά-Ντερέ. Εις τον Αρχηγόν Αναστάσιον Αβραμμίδην εγένετο διά της ανωτέρω διαταγής και σχετική σύστασις όπως παρεμποδίση διά των δυνάμεών του τας εκ παλαιάς Βουλγαρίας ερχομένας δυνάμεις, ο σκοπός των οποίων είναι η εκ νότων επίθεσις εναντίον των φρουρών της γεφύρας Παπάδων. Ο Αρχηγός του Μπόζ-δάγ Παντελής Πασπαδάκης κηνοποιή άμεσον και επείγουσαν διαταγήν εις τον Οπλαρχηγόν Ηλίαν Σελαλματζίδην κλάσεων 1939 διαμένοντα εις το οροπέδιον να καταλάβη αμέσως και άνευ ουδεμιάς αναβολής τα υψώματα της αριστεράς πλευράς της γεφύρας Παπάδων και να παρεμποδίση πάσει θυσία την εκ δεξιάς πλευράς Βουλγαρικήν επίθεσιν.
Ταυτοχρόνως κηνοποιή διαταγήν του αυτού περιεχομένου ο Αρχηγός του Καρά-Ντερέ Αναστάσιος Αβραμμίδης εις τον Οπλαρχηγόν Ιωάννην Λαφτσίδην. Αι διαταγαί εξετελέσθησαν με αστραπιαίαν ταχύτητα.
Τας πρωϊνάς ώρας της 6ης Μαΐου 28 άνδρες υπό τον Οπλαρχηγόν Ηλίαν Σελαλματζίδην, κατέλαβον τας απέναντι της γέφυρας Παπάδων υψώματα.
Την εποχήν εκείνην του έαρος ο Νέστος η γέφυρα και ο εκατέρωθεν αυτής χώρος με τα βραχώδη και θαμνώδη υψώματά του καλύπτονται από πυκνά στρώματα ομίχλης μέχρι και της 8ης πρωϊνής τα οποία εμποδίζουν απολύτως την ορατότητα. Καθ’΄όλην την διάρκειαν της νυκτός της 6ης προς την 7ην Μαΐου κατήρχοντο Βουλγαρικαί δυνάμεις μέσω Τουλουμπάρ και κατελάμβανον θέσεις εις την δεξιάν πλευράν της γεφύρας Παπάδων γύρω από τα κτήρια του Σμολένσκυ και εις την παραπλεύρως δασώδη έκτασιν εν αναμονή της διαλύσεως της ομίχλης ίνα διεκπαιρεωθούν διά της γεφύρας εις την απέναντι πλευράν του Νέστου. Οι Διοικηταί του Βουλγαρικού στρατού μη φανταζόμενος ότι τα απέναντι υψώματα είχον καταληφθεί υπό των Ελλήνων Εθνικιστών ανταρτών κατά την 6.30 πρωϊνήν της 7ης Μαΐου εδόθη το σύνθημα εκκινήσεως του Βουλγαρικού στρατού.
Βαδίζουν προς την γέφυραν προχωρούν επ’ αυτής εχούσης μήκος 140 περίπου μέτρα και με στρατιωτικήν τακτικήν διανύουν τα 4/5 της αποστάσεως της. Η εμπροσθοφυλακή πλησιάζει την απέναντι πλευράν της γέφυρας ερευνά μετά προσοχής εκ μικράς πλέον αποστάσεως την αριστεράν πλευράν του ποταμού της γέφυρας και μη διακρίνουσα ουδέν το ύποπτον ο επικεφαλής της εμπροσθοφυλακής καλεί τον στρατόν να τους ακουλουθήση. Και καθ’ ον χρόνον χιλιάδες άνδρες Βουλγαρικού στρατού κινούνται εις τον ανοικτόν χώρον γύρω από τα κτήρια του Σμολένσκυ και επί της γεφύρας των Παπάδων ο Οπλαρχηγός Ηλίας Σελαλματζίδης πλησιέστερον προς τους Βουλγάρους ευρισκόμενος και κατέχων τα παλαιά πολυβολεία δίδει το σύνθημα.
(Βάλλατε πύρ) ρίπτων πρώτος δύο χειροβομβίδας. Το τι εγένετο τότε είναι ανώτερον πάσης περιγραφής. Δέκα επτά πολυβόλα Αγγλικά, τρία αυτόματα και οκτώ Αγγλικά πολεμικά τουφέκια βάλλουν πυρά φραγμού κατά των επί της γεφύρας και τον έναντι αυτής χώρον ευρισκομένων Βουλγαρικών στρατευμάτων. Τα πυρά των ανδρών μας θερίζουν ομαδικώς τους ακαλύπτους Βουλγάρους καθ’ όλον το μήκος της γέφυρας και εις τον πέραν αυτής ανοικτόν χώρον. Τα πτώματα πίπτουν σωρηδόν εις τα θολά νερά του Νέστου, άλλοι δε εν τη αγωνία των να σωθούν πηδούν εις τον ποταμόν παρασυρόμενοι από τα άγρια κύμματα.
Οι Βούλγαροι αξιωματικοί και ο στρατός καταληφθέντες από αιφνιδιασμόν δεν δύναται να συνέλθουν επί μίαν και πλέον ώραν και να απαντήσουν εις τα Ελληνικά πυρά. Αι φωναί «Μάϊκα, Μάϊκα» δονούν τον αέρα και αι χαράδραι κλονίζονται από τον κρότον των όπλων. Ο νεαρώτατος Οπλαρχηγός Αναστάσιος Αναστασιάδης (Καπετάν Πουρτσούλης) ή (Φουρτούνας) – ευρίσκετο εκείνην την ώραν εις το χωρίον Οροπέδιον μεταφέρων πολεμικόν υλικόν.
Αυτοστιγμή παραδίδει όλα τα ζώα εις τους χωρικούς και με τα 14 παλληκάρια του παραλαμβάνει όσον οπλισμόν ηδύνατο να μεταφέρη και τρέχη προς ενίσχυσιν της μικράς φρουράς της γέφυρας Παπάδων.
Περί ώραν 8ην πρωϊνήν καταφθάνει ο νεαρός οπλαρχηγός με τα 14 παλληκάρια του εις τα έναντι του Τουλουμπάρ κείμενα υψώματα και λαμβάνει θέσιν μάχης. Αμέσως ειδοποιεί τον μαχόμενον οπλαρχηγόν Ηλίαν Σελαλματζίδην εις τον οποίον γράφει το κάτωθι σημείωμα – (θάρρος Καπετάν Ηλία, έφθασα με τα παλληκάρια μου και ήδη το αντιαρματικό μου, τα 4 πολυβόλα μου, και τα 9 τουφέκια μου εμποδίζουν τον εχθρόν να κατέλθη από το Τουλουμπάρ. Το απόγευμα της αυτής ημέρας 7ης Μαΐου καταφθάνει εκ Ποταμών δύναμις του Αρχηγείου Μπόζ-δάγ εξ 87 ανδρών με έναν όλμον ομαδικόν και 2 ατομικούς και καταλαμβάνει τα υψώματα Παπάδων ενισχύων τας μαχομένας μικράς μας δυνάμεις. Ο Αρχηγός του Καρά-Ντερέ Αναστάσιος Αβραμμίδης καταφθάνει με δύναμιν 170 ανδρών εις Σιδηρόνερον. Καθ’ οδόν εχθρικά αεροπλάνα βομβαρδίζουν τα τμήματα του Καρά-Ντερέ και τραυματίζουν έξωθι του Σιδηρονάρου τον Αρχηγόν Αναστάσιον Αβραμμίδην. Μετά τον τραυματισμόν του Αρχηγού του Καρά-Ντερέ οι άνδρες συνεχίζουν την πορείαν των υπό τον οπλαρχηγόν Ιωάννην Αμανατίδην και λαμβάνουν θέσεις πλησίον των μαχομένων ανδρών μας. Τα τμήματα των δύο οπλαρχηγών Ηλία Σελαλματζίδη και Αναστασίου Αναστασιάδη εμάχοντο όλην την ημέραν της 7ης Μαΐου νηστικοί και διψασμένοι. Την νύκτα της 7ης προς την 8ην Μαΐου αι γυναίκες του οροπεδίου σαν άλλες Σουλιώτισσες πηγαίνουν εις τα χαρακώματα νερό, ψωμί και κρέας. Την 8ην Μαΐου καταφθάνουν ενισχύσεις. Ο Υπαρχηγός του Καρά-Ντερέ μόλις επιστρέψας εκ Βουλγαρίας όπου είχεν μεταβεί προ δύο ημερών προς προμήθειαν τροφίμων και πληροφορηθείς ότι διεξάγεται μάχη εις την γέφυραν Παπάδων έτρεξε με τους 180 άνδρας του και κατέλαβεν τα υψώματα του Τας-Χανέ με έναν όλμον ομαδικόν και δύο ατομικούς. Οι μαχόμενοι άνδρες μας ενθαρρύνονται από τας γενομένας ενισχύσεις και συνεχίζουν τον άνισσον αγώνα με θάρρος και αυτοθυσίαν. Οι Βούλγαροι απολέσαντες το θάρρος των αποβλέπουν εις φυγήν μόνον. Αι δυνάμεις που εν τω μεταξύ καταφθάνουν εμποδίζουν από τα πυρά μας και δεν τολμούν να έρθουν προς ενίσχυσιν. Είναι η τοποθεσία τοιαύτη η οποία εν συνδιασμώ με την μαχητικότητα των ανδρών μας καθιστούν δυσχεροτάτη την θέσιν των Βουλγάρων. Την 4ην απογευματινήν της 7ης Μαΐου ο Αρχηγός του Μπαϊράμ-Ντεπέ Θεόδωρος Μικρόπουλος εκκινήσας από το Αρχηγείον του με 45 άνδρας μετέβαινεν εις το Αρχηγείον Μπόζ-δάγ προς συνάντησιν του Αρχηγού Παντελή Παπαδάκη. Εις το 29 και 500 χιλιόμετρον της δημοσίας οδού προς τον Νέστον αι δυνάμεις του Μικροπούλου ευρέθησαν αντιμέτωποι τριών στρατιωτικών αυτοκινήτων πλήρη πυρομαχικών και στρατού. Αυτοστιγμή άνοιξαν πύρ εναντίον των αυτοκινήτων άτινα και αχρίστευσαν. Οι Βούλγαροι τρέπονται εις φυγήν. Πλησίον του πρώτου αυτοκινήτου το οποίον και επυρπολήθη παρά των ημετέρων έμεινεν νεκρός ο επικεφαλής Βούλγαρος Ταγματάρχης, ούτινος η ταυτότητας και τα επ’ αυτού ανευρεθέντα έγγραφα παρεδώθησαν εις τον ΄Αγγλον Ταγματάρχην Μύλλερ, εν συνεχεία οι άνδρες μας οι του Μπαϊράμ-Ντεπέ καταλαμβάνουν τα εκεί πλησίον υψώματα και λαμβάνουν μέρος εις την μάχην.
Αι Βουλγαρικαί αρχαί της Δράμας πληροφορηθείσαι την ολεθρίαν δι’ αυτούς μάχην και δεχθείσαι τα πρώτα αυτοκίνητα των τραυματιών αποστέλλουν και αυτάς τας εφεδρικάς δυνάμεις εις Μακρός, Τουλουμπάρ και Νέστον προς ενίσχυσιν των μαχομένων δυνάμεών των. Ταυτοχρώνως ισχυραί δυνάμεις Βουλγαρικού στρατού και ατάκτων ομάδων στρατού διεξαγάγουν εκκαθαριστικάς επιχειρήσεις εις όλους τους τομείς με σκοπόν να εμποδίσουν την αποστολήν των ενισχύσεων εις την μεγάλην μάχην της γέφυρας Παπάδων. Από όλας τας επιχειρήσεις οι Βούλγαροι παρά τον όγκον των δυνάμεων των και την σπατάλην πυρομαχικών εξήλθον μειωμένοι. Οι άνδρες μας μαχόμενοι 1 προς 15 με την βοήθειαν του Θεού συνέτριψαν την Βουλγαρικήν πολεμικήν δύναμιν και κατεράκωσαν την αξονικήν Βουλγαρίαν προ των συμμάχων της. Η μάχη της γέφυρας Παπάδων εσυνεχίσθη και την δευτέραν και την τρίτην ημέραν 8ην και 9ην Μαΐου 1944. Συνεχώς καταφθάνουν Βουλγαρικαί δυνάμεις μα βαρύν οπλισμόν τοποθετούν βαρείς όλμους εις τα υψώματα του Τουλουμπάρ και Νεστοχωρίου βάλλουν συνεχώς εις την απέναντι πλευράν την οποίαν κατέχουν αι άνδρες της Εθνικής Αντιστάσεως. Τα βροχηδόν πίπτοντα βλήμματα δεν πτοούν τους μαχητάς μας, αλλά αι αεροπορικαί επιδρομαί υποχρεώνουν τους ημετέρους να φροντίζουν διά την απομάκρυνσιν των γυναικοπαίδων από τους γύρω συν/σμούς.
Την τρίτην ημέραν της μάχης αι Βουλγαρικαί δυνάμεις ενισχύθησαν με 4 αεροπλάνα Γερμανικά τύπου «Στούκας». Το Βουλγαρικόν πυροβολικόν και οι όλμοι βάλλουν διαρκώς. Τα αεροπλάνα Γερμανικά και Βουλγαρικά εξακολουθούν τας εξορμήσεις των, και οι Βούλγαροι ολονέν και με χίλιες προφυλάξεις συνεχίζουν την κάθοδόν των από τα υψώματα του Τουλουμπάρ προς τον Νέστον. Το Αρχηγείον Καρά-Ντερέ ενισχύει συνεχώς με πολεμοφόδια τας μαχομένας δυνάμεις μας και ταυτοχρόνως καταλλαμβάνει τα πλέον επίκαιρα σημεία επί της Ελληνοβουλγαρικής μεθορίου, εις τα νότα των μαχομένων ανδρών μας διότι πληροφοριοδόται μας ανήγγελαν ότι δυνάμεις Βουλγαρικού στρτού εκ παλαιάς Βουλγαρίας βαδίζουν εναντίον των ημετέρων. Σμήνη αεροπλάνων βομβαρδίζουν τους μαχητάς μας εναντίον των οποίων βάλλουν αι δυνάμεις μας με πολυβόλα. Τα αεροπλάνα ανακαλύπτουν τας φάλαγγας των γυναικοπαίδων και οι Βούλγαροι αεροπόροι με τον διακρίνοντα αυτούς ηρωϊσμόν βάλλουν εναντίον αυτών, ευτυχώς άνευ ζημιών διότι προλλαμβάνουν και καλλύπτονται μέσα εις τα δάση. Οι Βούλγαροι με την σπατάλην του πολεμικού υλικού με την προστασίαν του πυροβολικού και της αεροπορίας κατέρχονται τα υψώματα του Τουλουμπάρ και πλησιάζουν προς την γέφυραν αλλά με τεράστιες απώλειες. Εις μίαν στιγμήν απεγνωσμένης προσπαθείας το ηρωϊκό σαρακατσανόπουλο Καπετάν Μίλητος σηκώνεται όρθιος βλέπει τους Βουλγάρους να βρίσκονται εις μικράν απόστασιν από την γέφυραν και βάλλει όρθιος με το πολυβόλον του την στιγμήν εκείνην βλήμα ομαδικού όλμου τον βρίσκει στο στήθος και τον αφίνει άπνουν. Τα Γερμανικά αεροπλάνα τύπου «Στούκας» κατέρχονται εις χαμηλόν ύψος και επισημαίνουν τας θέσεις των ανδρών της ομάδος Ιωάννου Λαφτσίδη, δίδουν τον στόχον εις τους ολμιστάς οι οποίοι και επισημαίνουν την θέσιν των ανδρών μας και θέττουν εκτός μάχης τους πολυβολητάς μας Γεώργιον Κουφίδην, Ιωάννην Λαφτσίδην και Κωστ/νον Λαφτσίδην οίτινες έμειναν νεκροί επί του πεδίου της μάχης, ωσαύτως ετραυματίσθη σοβαρώς ο Αρχηγός της ομάδος Ιωάννης Λαφτσίδηε. Πλησίον του ποταμού Νέστου ετραυματίσθη θανασίμως ο οπλίτης Ιωάννης Τσαπανίδης. Την 11ην Μαΐου 1944 ενισχύεται η αεροπορική επέθεσις του εχθρού και υπό τον πυκνόν βομβαρδισμόν των αεροπλάνων και τον συνεχή πυροβολισμόν των διαφόρων όπλων επιτυγχάνουν οι Βούλγαροι να διέλθουν την γέφυραν με πολλάς απωλείας.
Προ της δημιουργηθείσης καταστάσεως οι άνδρες μας αποσύρονται από τας αρχικάς των θέσεις και καταλαμβάνουν άλλας τοιαύτας προξενούντες συνεχώς σοβαράς απωλείας εις άψυχον και έμψυχον υλικόν εις τον εχθρόν. Την 15ην Μαΐου αι δυνάμεις μας καταλαμβάνουν τα υψώματα του οροπεδίου και Σιδηρονέρου και εκεί προβάλλουν αποτελεσματικήν αντίστασιν ενισχυόμενοι διαρκώς από τα διάφορα Αρχηγεία μας εις τα οποία η επίθεσις του εχθρού ήδη είχεν εκμηδενισθεί. Από τας μάχας του Μαΐου και ειδικώτερον από την πολύνεκρον μάχην της γέφυρας Παπάδων εκρίθη η ύπαρξις της Ανατ. Μακεδονίας και Θράκης. Η μάχη της γέφυρας Παπάδων δικαίως ονομάσθη από τους συμμάχους παρατηρητάς ιστορική και πολύνεκρος διότι πράγματι όταν θα κριθή η ιστορική αξία της μάχης ταύτης υπό του ιστορικού του μέλλοντος ασφαλώς θα προστεθή μεταξύ των ελαχίστων ιστορικών μαχών του Εθνους.
Εις την μάχην αυτήν εφονεύθησαν κατά την επίσημον ομολογίαν των Βουλγάρων 42 αξιωματικοί ανώτεροι και κατώτεροι και 702 οπλίται, έναντι των 5 ημετέρων ηρωΙκώς πεσόντων των οποίων τα ονόματα αναφέρομεν ανωτέρω, και τραυματιών – Αναστάσιον Αβραμμίδην Αρχηγού Καρά-Ντερέ και Ιωάννου Λαφτσίδου. Ωσαύτως εφονεύθησαν εκ των ημετέρων 11 γυναικόπαιδα ο Σταύρος Ιωσηφίδης, η σύζυγος του Ησαία και ο υιός του Παναγιώτης.
Κατά την διάρκειαν των μεγάλων επιχειρήσεων του Μαΐου και τας ημέρας που τα Γερμανικά αεροπλάνα τύπου «Στούκας» προσέτρεξαν προς ενίσχυσιν των Βουλγάρων ο Αρχηγός της κατασκοπείας των ημετέρων δυνάμεων παρουσιάσθη εις τον Υποδ/κητήν της Συμμαχικής Αποστολής Ταγματάρχην Κίτ-Κάτ και διεμαρτυρήθη διά την αδιαφορίαν των συμμάχων καθ’ ον χρόνον οι Γερμανοί βοηθούν τους Βουλγάρους με αεροπορικάς επιδρομάς εναντίον των ημετέρων δυνάμεων αι οποίαι με ελάχιστα μέσα αντιμετωπίζουν ολόκληρον οργανωμένον Βουλγαρικόν Κράτος. Το απόγευμα της 15ης Μαΐου 1944 σμήνη συμμαχικών αεροπλάνων διέσχισαν τον εναρέριον χώρον των Αρχηγείων μας και εβομβάρδιζαν την πρωτεύουσαν της Βουλγαρίας και άλλα επίκαιρα σημεία προεξενήσαντες σοβαράς ζημίας εις τους Βουλγάρους δι’ αντίποινα της συμμετοχής της Γερμανίας εις τον μεταξύ του Βουλγαρικού Κράτους και μιάς χούφτας ανταρτών διεξαγόμενον πόλεμον. Μετά τας τραγικάς πανολεθρίας οι Βούλγαροι αποσύρθησαν εις τας βάσεις των. ΄Οταν η μάχη εμαίνετο εις την γέφυραν Παπάδων ο Γενικός Αρχηγός αποδεκάτησεν μεραρχίαν ολόκληρον επί της δημοσίας οδού Καβάλας – Δράμας πλησίον των Κρηνίδων. Ταύτα ο Αρχηγός της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής αναφέρει εις σχετικήν έκθεσιν του.
Κατά τηνν σκληράν εκείνην περίοδον ο Αρχηγός Εσωτερικής Αντιστάσεως Παναγιώτης Παπαδόπουλος συνέταξεν την κάτωθι επιστολήν προς τας Βουλγαρικάς αρχάς την οποίαν απέστειλεν προς τους αποδέκτας το Γενικό Αρχηγείον.

Η Εθνική Οργάνωσις Ελλήνων ανταρτών
Π ρ ό ς
Τας Βουλγαρικάς αρχάς
Κατά την σημερινήν εποχήν δεν επιστεύαμεν ότι θα υπήρχε λαός τόσον βάρβαρος και άξεστος.
Σας γνωρίζομεν από τα παλιά χρόνια, αλλά επιστεύαμεν ότι εξηυγενίσθητε, δυστηχώς όμως ανήκετε εις τους προ Χριστού αιώνας. Συλλαμβάνετε αθώους και αόπλους χωρικούς και τους αχρηστεύετε με ξυλοδαρμόν άνευ ουσιαστικής τινός αιτίας. Οι βανδαλισμοί ούτοι δεν παρατηρούνται σήμερον όχι εις τους Ευρωπαϊκούς λαούς, αλλ’ ούτε και εις τους Αφρικανικούς.
Πυρπολείται χωρία με την απλήν αιτιολογίαν ότι τροφοδοτούν αντάρτας. Τι σας φταίει ο κόσμος αφού μας τροφοδοτούν οι ίδιοι Πρόεδροι σας Βούλγαροι επί αδρά πληρωμή και Βούλγαροι κάτοικοι της συνοριακής ζώνης οπόθεν ως καλώς γνωρίζετε χιλιάδες οκάδες διάφορα είδη τροφίμων καταφθάνουν εις τα λημέρια μας. Γνωρίζετε τας τοποθεσίας των λημεριών μας και αντί ως Κράτος ωργανωμένον να επιδιώξητε την εξώντοσιν μόνον των ενόπλων δυνάμεων μας συλλαμβάνετε και εκτελείτε με τον πλέον βάρβαρον τρόπον γυναικόπαιδα. -Ντοκουμέντα ότι επιδιώκετε εκδίκησιν με φανατισμόν και μίσος, ξυλοκοπείτε μέχρις αχριστεύσεως αθώους χωρικούς οι οποίοι αναγκάζοανται να εγκαταλείψουν τας οικογενείας των και να μεταβούν εις Θεσσαλονίκην προς θεραπείαν, διότι δεν τολμούν να παρουσιασθούν εις τους Βουλγάρους ιατρούς. Δεν έφθαναν αυτά αλλά και τα προηγηθέντα τραγικά εγκλήματα της Δράμας, ήλθατε και κάψατε τα χωριά Μπόϊβα και Μπαϊραμλή με την αιτολογίαν ότι τροφοδοτούν αντάρτας. Αν και τούτο δεν είναι δικαιολογιτικόν διά τους σημερινούς λαούς και δικαιολογιτικόν αρκετόν δεδομένου ότι με την καταστροφήν χωρίων δεν αποδεκατίζονται οι αντάρται αλλά θα αλλάξουν περιφέρειαν μόνον, αν παραδεχθώμεν όμως ότι είναι Κρατικά μέτρα ανάλογα με την Εθνικήν σας εξέλιξιν ο σκωτομός αθώων γυναικοπαίδων δεν δικαιολογείται.
Εις το χωρίον Μπόϊβα εσκοτώσατε τον Αναστάσιον κ. Σαρηγιανίδη και τον Γεώργιον Γρ. Τουρφαντίδην 15 και 16 ετών παιδιά, συνελάβατε εις το χωράφι και διά των λόγχων σας εβγάλατε τα μάτια των και τινάξατε τα μυαλά των. Εσκωτόσατε την 16ετιδα Αναστασίαν Γ.Παπαδοπούλου διότι δεν οικανοποίησεν την βάρβαρον απαίτησιν ενός στρατιώτου, εσκωτόσατε την Μαρίαν Χ. Αρχιτεκτονίδου οικοκυράν, 55 ετών άνευ λόγου. Εσκωτόσατε τον Ευριπίδην Παπαδόπουλον φιλήσιχον χωρικόν αφού προηγουμένως εκόψατε τα αυτιά του και τον ετυρρανήσατε αρκετά. Εσκωτόσατε τον Δημήτριον Σαββίδην εργαζόμενον εις το χωράφι του με τον πλέον φρικιαστικόν τρόπον. Εκάψατε το χωριό και εντός του πυρπολημένου σχολείου ερρίψατε αθώους χωρικούς, αφού προηγουμένως αρκετά εβασανίσατε αυτούς ενώπιον γυναικοπαίδων. Τον δε Ηλίαν Καζαντζίδην συνελάβατε ζώντα, εσχίσατε το στήθος του και ερρίψατε έξω τα εντόσθια του. ΄Εγκλημα που ίσως μέχρι σήμερον δεν έγραψεν η Ιστορία. Εσκωτόσατε και άλλους, ερρίψατε στα καιόμενα σπίτια και αυτούς εκάψατε άνευ διακρίσεως άνδρας, παιδιά, γυναίκας και κοράσια. Μετά παρέλευσιν μιάς ημέρας ήλθατε εις Μπαϊραμλή και αφού εκάψατε όλας τας οικίας και περιουσίας των χωρικών εσκωτόσατε μετά βασάνων τον 80ετή γέροντα Νικόλαον Τσομπάνογλου και τον 66ετή Γεώργιον Παπαδόπουλον, άλλους δε ηύρατε διότι είχον φύγει.
Ακούσθηκε ποτέ Κράτος που κυβερνά έναν λαόν να επιτίθεται εναντίον του λαού που διοικεί και να σκωτόνη γυναικόπαιδα και γέρους 80 ετών; Και δεν σας οικανοποίησαν αυτά και αι ληστείαι που διεπράξατε, εισήλθον άνδρες τινές εις την εκκλησίαν και διά της λόγχης ξέσχισαν τα εικονίσματα και κομμάτιασαν την Αγίαν Τράπεζαν. Ποδοπάτησαν τα πάντα και ούρησαν εντός της εκκλησίας. Απόδειξις τρανωτάτη ότι δεν είσθε μόνον Βούλγαροι βάρβαροι αλλά και αθεϊσταί.
Διά ταύτα, θα αλλάξωμεν την μέχρι σήμερον τακτικήν μας και θα εκτελέσωμεν εις το εξής τους συλλαμβανομένους αιχμαλώτους και τραυματίας, θα προβώμεν και ημείς εις αντίποινα εναντίον του αμάχου Βουλγαρικού πληθυσμού.
Ενώ γνωρίζετε τόσον καλά ότι δυνάμεθα και ημείς να εξωντόσομεν άμαχον Βουλγαρικόν πληθυσμόν και να πυρπολήσωμεν χωρία, αποφεύγομεν τους βομβαρδισμούς, σεβόμενοι τους Διεθνείς νόμους, πώς εσείς Κράτος ολόκληρον σκωτόνετε γυναικόπαιδα και πυρπολείται χωρία. Ο θεοσεβής χριστιανός δεν μπορεί να είναι βάρβαρος εις τόσον βαθμόν ώστε να σκωτόνη διά λόγχης και μαχαίρας αθώα παιδιά 15ετή, γέρους 80ετείς, και γυναικόπαιδα στα χωράφια, να ανασιουργή εις τον οίκον του Θεού.
Τι εμπυστοσύνην μπορεί να έχη ένας τίμιος λαός εις τας αρχάς και τα όργανά σας ύστερα από τόσας σκληράς δοκιμασίας που ουδείς λαός εδοκίμασεν κατά τους μετά Χριστόν αιώνας; Τον βομβαρδισμόν σας θα καταγγείλωμεν ενώπιον ολοκλήρου του κόσμου διά των μέσων που διαθέτομεν και θα αρχίσωμεν τα ανάλογα αντίποινα, εφ’ όσον δεν είσθε Κράτος οργανωμένον επί των βάσεων της δικαιοσύνης αλλά συγκρότημα ενός απολιτίστου και βαρβάρου λαού.
Δεδομένου ότι αν είχατε ίχνος ανθρωπισμού δεν θα διεπράττατε τοιαύτα φρικιαστικά εγκλήματα εις βάρος του αόπλου και αθώου λαού ον διοικείτε κατ’ απαίτησιν των δύο ισχυρών Αυτοκρατοριών.

Εν Πασχαλιά τη 14- Μαΐου-1944
Ο Γενικός Αρχηγός Ο Γενικός Γραμματεύς
Αντώνιος Φωστηρίδης Παναγιώτης Παπαδόπουλος
………………………………………………………………………

Ούτω εχόντων των πραγμάτων την 22αν Αυγούστου 1944 γίνεται αποφασιστική επίθεσις κατά του Γεν.Αρχηγείου εν Οροπεδίω. Η εχθρική επίθεσις ενισχύεται από σμήνη αεροπλάνων και η μάχη συνεχίζεται λυσσωδώς οκτώ ολοκλήρους ημέρας. Προς ενίσχυσιν του Γεν.Αρχηγείου προστρέχουν δυνάμεις των Αρχηγείων Καρά-Ντερέ και Μπόζ-Ντάγ. Τα εχθρικά στρατεύματα βαλλόμενα από τρία σημεία χάνουν το ηθικόν των και τρέπονται εις φυγήν με κατεύθυνσιν την παλαιάν Βουλγαρίαν. Αι απώλειαι του εχθρού κατά την πολυήμερον μάχην είναι τεράστιαι εις άψυχον υλικόν και σεβασταί εις έμψυχον τοιούτον.
Δυστυχώς διά τας Εθνικάς μας δυνάμεις κατά την διάρκειαν της εν λόγω πολυημέρου μάχης και συγγεκριμένως την 25ην Αυγούστου κατά μίαν σφοδράν κατά μέτωπον επίθεσιν τραυματίζεται ο Γεν.Αρχηγός και μένει εκτός μάχης 13 ημέρας. Συνεπεία του τραυματισμού τούτου ανεβλήθη προσωρινώς η εκτέλεσις της αποφάσεως του Γεν.Αρχηγείου περί γενικής εξορμήσεως διά την εκδίωξιν των Βουλγάρων και την κατάληψιν ολοκλήρου της ανατ. Μακεδονίας και της Θράκης. Ταυτοχρόνως ήτοι την 27ην Αυγούστου συνάπτονται σκληραί και πολύνεκραι μάχαι όπου οι αντάρται μας υπό την αρχηγείαν του Θεοδώρου Τσακιρίδη (Μπάρμπα-Θόδωρος) προξενούν τεραστίας ζημίας εις τον Βουλγαρικόν στρατόν. Κατά τα τέλη Αυγούστου 1944 κατόπιν οικτρών αποτυχιών η επιθετηκότης των Βουλγάρων εκμηδενίζεται και τα στρατεύματα των επανέρχονται εις τας βάσεις της εξορμήσεως των. Μετά τας σκληράς και πολυνέκρους συγκρούσεις από τας αρχάς Μαΐου 1944 και μέχρι τας αρχάς Σεπτεμβρίου του αυτού έτους κατά τας οποίας ο ηρωϊσμός και η αυτοθυσία των ανδρών μας κατεξεφτέλησαν τας Βουλγαρικάς μαχητικάς δυνάμεις, το Γεν. μας Αρχηγείον απεφάσισεν να πραγματοποιήση την προ πολλού ληφθείσαν απόφασιν του περί διεξαγωγής γενικών επιχειρήσεων διά την εκδίωξιν των Βουλγάρων από την Ελληνικήν Πατρίδα. Η πραγματοποιήσις της αποφάσεως καθυστέρησεν μέχρι της 14ης Σεπτεμβρίου λόγω τραυματισμού του Γεν.Αρχηγού. ΄Αμα τη αναρώσει του Γεν.Αρχηγού ήτοι την πρωίαν της 14ης Σεπτεμβρίου αι δυνάμεις μας εξεστράτευσαν από διάφορα σημεία προς κατάληψιν αρχικώς της Δράμας και εν συνεχεία ολοκλήρου της ανατ.Μακεδονίας και Θράκης. Η μεγάλη αυτή απόφασις του Γεν.Αρχηγείου μας ενισχύεται από επιλλέκτους εμπολέμους ΄Ελληνας αξιωματικούς τα ονόματα των οποίων και τας μονάδας εις τας οποίας ετοποθετήθησαν αναφέρομεν ανωτέρω. Ο κύριος όγκος των δυνάμεων μας εβάδιζεν διά της δημοσίας οδού Τουλουμπάρ – Μοκρού – Ταξιάρχαι προς κατάληψιν της Δράμας. Εις το 13ον χιλιόμετρον πλησίον του χωρίου Ταξιάρχαι κατέφθασαν οι ΄Αγγλοι αξιωματικοί Μύλλερ και Μέκ μετά του Αμερικανού Λοχαγού Ντόναλ και διέταξαν να σταματήση η επίθεσις διότι οι Βούλγαροι υπέγραψαν ανακωχήν μετά των συμμάχων. Καθ’ ον χρόνον εγένετο η ανωτέρω συζήτησις μετά των αξιωματικών της Συμμαχικής αποστολής, ομοβροντίαι ηκούγοντο από τον νικηφόρον. Ο Αρχηγός της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής Ταγματάρχης Μύλλερ ενδιαφέρθη αμέσως να μάθη τι συμβαίνη και εις απάντησιν μας ότι το Αρχηγείον Μπαϊράμ-Ντεπέ βαδίζει προς Νικηφόρον προς κατάληψιν των εκεί αποθηκών πολεμικού υλικού της Βουλγαρίας, έσπευσεν διά αυτοκινήτου επί τόπου, πλησίασεν με κινδύνους της ζωής του εις την γραμμήν του πυρός και διέταξε τους ημετέρους να παύσουν τα πυρά. Ο κ.Μύλλερ επέστρεψεν αυτοστιγμή το Γενικόν Αρχηγείον και εζήτησε να παύσομεν τα πυρά. Η επέμβαση αύτη των συμμάχων και η παρεμπόδησις της εφαρμογής του Εθνικού μας προγράμματος έπληξεν κατάκαρδα τους ηρωϊκούς μας μαχητάς. Την ιδίαν ώραν καταφθάνουν εκ Δράμας σύνδεσμοι μας και καταγγέλουν ότι οι Βούλγαροι και ελασίται ένοπλοι περιφέρονται από τριήμερον εις την πόλιν και προβαίνουν εις ατομικάς και κατ’ οίκον ερεύνας, εις λεηλασίας και αρπαγάς συλλαμβάνουν δε κακοποιούν και εξαφανίζουν Εθνικόφρωνας πολίτας.
Διαμαρτυρόμεθα μετ΄αγανακτήσεως εις τους συμμάχους μας και ζητούμεν επιμόνως να μας επιτρέψουν να καταλάβουμε την Βουλγαροκρατουμένη Ελλάδα. Προ της πείσμονος επιμονής μας ο Αρχηγός της Συμμαχικής Αποστολής Ταγματάρχης Μύλλερ μετά του Αμερικανού Λοχαγού Ντόναλ και με πενταμελή επιτροπή του Γεν. μας Αρχηγείου παρουσιάσθη εις τον εν Δράμα εδρεύοντα Βούλγαρον Διοικητήν και εζήτησε να παραδώση την εξουσίαν. Ο Βούλγαρος Διοικητής παρεκάλεσεν τον κ. Μύλλερ να μεταβή μία επιτροπή εις Σόφιαν και να διαπραγματευθή με την Κυβέρνησιν της Βουλγαρίας δεδομένου ότι τους όρους τους οποίους προβάλλει το Γενικόν Αρχηγείον της Εθνικής Αντιστάσεως Ελλήνων ανταρτών δεν δύναται να υιοθετήση άνευ Κυβερνητικής αποφάσεως καθ’ όσον εκφεύγουν από τα πλαίσια της δικαιοδοσίας του. Μετά ταύτα και αφού ο κ. Μύλλερ συνενοήθη μετά της Κυβερνήσεως του η οποία και ενέκριναν την μετάβασιν της επιτροπής εις Σόφιαν, απαρτίσθη επιτροπή με διπλωματικήν αποστολήν εκ των κάτωθι – 1) Εκ του Αρχηγού της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής κ. Μύλλερ 2) Εκ του Αμερικανού Λοχαγού κ. Ντόναλ 3) Εκ του Αρχηγού Εσωτερικής Αντιστάσεως και Γεν.Γραμματέως Παναγιώτου Παπαδοπούλου και 4) Εκ του Αντισυνταγματάρχου Σφέτζου Θωμά στρατιωτικού αντιπροσώπου του Γεν.Αρχηγείου και 5) εκ του Αρχηγού Χαϊδούς Αναστασίου Τοπούζογλου. Την 17ην Σεπτεμβρίου έφθασεν η επιτροπή εις Σόφιαν δι΄αυτοκινήτου μέσω Νευροκοπίου. Εν Σόφια και εν τη αιθούσει του Υπουργείου Στρατιωτικών συνεζητήθη μεταξύ ημών και του Βουλγαρικού Υπουργικού Συμβουλίου το όλον ζήτημα που αποσχολούσε την ημετέραν επιτροπήν.
Κατόπιν δωδεκαόρου διαλογικής συζητήσεως συνετάχθη και υπεγράφη μια συμφωνία μεταβατικής ισχύος, με τους κάτωθι όρους-
1) Να εγκατασταθούν παντού στρατιωτικαί και πολιτικαί αρχαί υπό των Ελλήνων Εθνικιστών ανταρτών και 2) να εγκαταλείψουν αμέσως αι Βουλγαρικαί οικογένειαι τα Ελληνικά εδάφη 3) Να γίνη έλεγχος εις τα μεταφορικά μέσα υτων Βουλγαρικών οικογενειών ίνα μη μεταφερθώσι Ελληνικά είδη εις Βουλγαρίαν 4) Οριστική εγκατάλειψις των Ελληνικών εδαφών υπό τους Βουλγάρους να πραγματοποιηθή αμέσως άμα τη λήψει απαντήσεως εις το τηλεγράφημα το οποίον ο κ. Μύλλερ απέστειλεν εις την εν Αγκύρα συνεδριάζουσαν διά συμμαχική επιτροπήν. Μετά την επιστροφήν της επιτροπής εκ Σόφιας το Γενικόν Αρχηγείον κατόπιν συνενοήσεως και μετά της ολομελείας της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής προέβη εις την εγκατάστασιν στρατιωτικών και πολιτικών αρχών. Η χαρά και ο ενθουσιασμός των κατοίκων επί τη εμφανήσει των ηρωϊκών μας μαχητών δεν περιγράφετε μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες πλημμύριζαν τους δρόμους και τας πλατείας με στεφάνια και ανθοδέσμας διά να στεφανώσουν τους ήρωας μας νικητάς. Ο Γενικός Αρχηγός μετά του Επιτελείου του δυσκόλως διασχίζει τα πλήθη διά να φθάσουν εις τους εξώστας των Κοινοτήτων. Ζητωκραυγαί και επεφημίαι συνκγλονίζουν τα πάντα άμα τη εμφανήσει του Γεν. Γραμματέως εις τους εξώστας των κοινοτήτων διά να εκφωνήση τον επινήκιον λόγον του.
Και ενώ αι Εθνικαί μας δυνάμεις αγωνίζονται διά την εκδίωξιν των Βουλγάρων και την απελευθέρωσιν του σκλαβωμένου λαού μας οι προδόται Σλαυοκομμουνισταί διαπράττουν ίσως την βαρυτέραν προδοσίαν εις βάρος της Πατρίδος μας. Την 13ην Σεπτεμβρίου καθ’ ον χρόνον τα τμήματα μας μάχονται ακόμη εναντίον των Βουλγάρων οι ελασίται διασκεδάζουν εις τας πόλεις με τους αδελφούς των Βουλγάρους. Παραθέτομεν φωτογραφίαν της 13ης Σεπτεμβρίου 1944 εις την οποίαν φαίνονται στεφανωμένοι ο Διοικητής του ελάς Κ.Κωσταντάρας μετά του Βουλγάρου Διοικητού Εφραίμ Ράντιεφ. Την μεσημβρίαν της 12ης Σεπτεμβρίου έφθασαν δι’ αυτοκινήτου εις Καβάλαν ο κομμουνιστής Υπουργός της Βουλγαρικής Κυβερνήσεως Ντόμπριεφ μετά του συναδέλφου του Τερπέσιεφ, συνοδευόμενοι υπό του υπαρχηγού των Βουλγάρων παρτιζάνων, Συν/ρχου Εφραίμ Ράντιεφ και ενός ΄Ελληνος αξιωματούχου αντάρτου του ελάς.
Οι Βούλγαροι αντιπρόσωποι εγένοντο δεκτοί από τα συγκεντρωθέντα μέλη του Ε.Α.Μ. με ζητωκραυγάς, επεφημίας και εχαιρετήθησαν θερμώς διά γρόνθων. Την πρωίαν της 13ης Σεπτεμβρίου εγένετο η επίσημος εμφάνησις του Διοκητού του 26ου Συντάγματος του ελάς Κωσταντάρα επικεφαλής 60 ανδρών ελασιτών. Πανταχόθεν προσήρχοντο όμιλοι πολιτών με ερυθράς σημαίας εκτελούντες διαταγάς του ελάς. Ακολούθως εγένετο παρέλασις Βουλγαρικού στρατού και ελασιτών. Εις όλας τας οικίας και επί των καταστημάτων εκυμάτιζεν η ερυθρά και μόνον σημαία ουδαμού εφαίνετο η κυανόλευκος. Περί τη 9ην πρωϊνήν ήρχισαν οι λόγοι των διαφόρων ηγετών Βουλγάρων Υπουργών και αξιωματούχων του ελάς. Κατ’ αυτούς η πόλις της Καβάλας κατελήφθη εν ονόματι του Ε.Α.Μ. ουδεμία μνεία εγένετο περί Εθνικής Κυβερνήσεως, περί Αγγλοαμερικανών, περί Πατρίδος, αλλά αντιθέτως όλοι ομιλούν υπέρ του Ε.Α.Μ. του Κ.Κ.Ε. και του κόκκινου στρατού.
Μετά το πέρας των ομιλιών μετέβησαν οι επίσημοι Βούλγαροι με τους αξιωματούχους του ελάς εις το Φρουραρχείον όπου και εδόθη η διαταγή να χρησιμοποιηθούν όλα τα Βουλγαρικά όπλα διά τον εξοπλισμόν του πληθυσμού ίνα κτυπηθούν οι φασίσται Εθνικισταί οι οποίοι ευρίσκονται αυτήν την στιγμήν έξωθι της Δράμας. Και ενώ ο λαός ανέμενεν την απελευθέρωσιν του από τον απαίσιον ζυγόν των Βουλγάρων εβρέθησαν υπό την κομμουνιστικήν ανταρσίαν και τρομοκρατίαν. Προ μιάς τοιαύτης καταστάσεως κατά την οποίαν το παν ελάμβανεν την μορφήν της ανομίας έσπευσεν ο Εθνικόφρων κόσμος να κατακλυσθή εις τας οικίας του έντρομος από την απελθούσαν ελευθερίαν. Την 14ην Σεπτεμβρίου ο Βουλγαρικός στρατός παρέδωσεν τας πολιτικάς αρχάς Καβάλας εις τους ελασίτας. Η συνεργασία μετά των αξιωματικών του Βουλγαρικού στρατού είναι κατάδηλος και τελείως φανερή.
Την 16ην Σεπτεμβρίου αφίχθησαν εις Καβάλαν δύο Ρώσοι αξιωματικοί εις τους οποίους εγένετο υποδοχή άνευ προηγουμένου. Τα γενικά συνθήματα των κομμουνιστών ήσαν ύβρεις κατά των λοιπών συμμάχων. Εις τας δημοσίας ομιλίας οι αξιωματούχοι του ελάς δηλούν ότι οι Βούλγαροι είναι αδελφοί μας και η παραμονή των είναι απαίτησις δική μας, θα συμπολεμίσωμεν με αυτούς διά την πάταξιν του Ελληνικού φασισμού.
Οι Βούλγαροι και ελασίται διακυρήσουν ότι θα αποτελέσωμεν μέρος της Βαλκανικής ομοσπονδίας υπό την καθοδήγησιν των μεγάλων μας συμμάχων Ρώσσων. Την 18ην Σεπτεμβρίου ήρχισαν αι συλλήψεις των Εθνικοφρόνων πολιτών, και βιαίαι ερεύναι κατοίκων και κατασχέσεις. Την αυτήν ημέραν ανακοινεί ο προ ολίγων ημερών τοποθετηθείς εις την νομαρχιακήν εξουσίαν Τσαρουχάς ότι καταφθάνει ρωσσικός στρατός και ανακοινεί τα ονόματα της επιτροπής ήτις θα αποσταλή προς προυπάντησιν του ερυθρού στρατού. Η εν λόγω επιτροπή μετέβη εις Ξάνθην ένθα συνήντησεν επιτροπάς και άλλων πόλεων και εκείθεν ανεχώρησαν άπαντες διά Σόφιαν. Εκεί παρουσιασθέντες εις το Ρωσσικόν Στρατηγείον και εις αντιπροσώπους της Βουλγαρικής Κυβερνήσεως εζήτησαν την αποστολήν Ρωσσικού στρατού εις τα εδάφη και την παραμονήν του Βουλγαρικού στρατού εις την Μακεδονίαν και Θράκην. Ως σύνδεσμος του Βουλγαρικού κομμουνιστικού κόμματος μετά του Κ.Κ.Ε. τοποθετείται ο Βούλγαρος Στογιάν Δημητρώφ.
Παρά ταύτα οι Βούλγαροι έχοντες υπ’ όψει των τας τρομεράς καταστροφάς τας οποίας υπέστη ο Βουλγαρικός στρατός κατά τας μεγάλας επιχειρήσεις των τελευταίων μηνών από τας Εθνικάς μας δυνάμεις ήρχισαν εντατικώς την μεταφοράν εις την Βουλγαρίαν των Ελληνικών αγαθών. Και ενώ με΄τα τας τραγικάς απωλείας οι Βούγαροι απηλπισμένοι και απογοητευμένοι ετοιμάζοντο να φύγουν από την Ελλάδα, οι αδελφοί των ελασίται τους αγκαλιάζουν και τους τάζουν την Μακεδονίαν και Θράκην και αδελφωμένοι Βούλγαροι και ελασίται στρέφουν τα όπλα, τα κανόνια, τους όλμους, και όλην την πολεμικήν των δύναμιν εναντίον του αμάχου πληθυσμού βάλλουν εντός των χωρίων καταστρέφουν αυτά και φονεύουν γυναικόπαιδα.
Την 20ην Σεπτεμβρίου καθ’ ην στιγμήν αι δυνάμεις μας του Γενικού Αρχηγείου ευρίσκοντο εν Αγίω Αθανασίω και προετοιμάζοντο να αναχωρήσουν προς κατάληψιν των χωρίων Κρηνίδες, Κουρουτζού, Φίλιπποι και Ζυγός αφίχθη συνοδεία ανδρών του Αρχηγείου Παγγαίου ο Συντ/ρχης Αβδελάς Βασίλειος. Την αυτήν ημέραν οι άνδρες του Αρχηγείου Καρά-Ντερέ συνέλαβον αιχμαλώτους τον Αρχηγόν του ελάς Κωσταντάραν και ΄Αρην. Την 21ην Σεπτεμβρίου 1944 Βουλγαρικόν στρατιωτικόν αυτοκίνητον παραβιάσας την συμφωνίαν την υπογραφείσαν μεταξύ της Συμμαχικής Αντιπροσωπείας και του υπευθύνου Βουλγάρου Υπουργού εβλήθη παρά του ημέτέρου φυλακίου πλησίον των αρχαίων Φιλίππων και τραυματίσθη θανασίμως ο οδηγός. Εντός του αυτοκινήτου ευρέθησαν 17 ελασίται ένοπλοι. Η αδελφωμένη συνεργασία Βουλγάρων και ελασιτών ανησυχεί την Συμμαχικήν Αποστολήν η οποία καταβάλλη προσπαθείας να αποσπάση τους προδότας ελασίτας από τους Βουλγάρους. Ταυτοχρόνως απαγορεύουν εις ημάς την ένοπλον επέμβασιν.
Την αυτήν (21/4/44) ημέραν συγκαλεί ο Ταγματάρχης Κίτ-Κάτ σύσκεψιν εν Αγίω Αθανασίω τους υπευθύνους του ΕΛΑΣ και ημετέρους καθ’ ην προσήλθον εκ μέρους του ΕΛΑΣ ο Ταγματάρχης γλύπτης με έναν Λοχαγόν του ΕΛΑΣ εκ μέρους των ημετέρων ο Γενικός Αρχηγός και ο Συντρ/χης Βασίλειος Αβδελάς και ΄ Αγγλοι και Αμερικανοί αξιωματικοί. Κατά την διάρκειαν της συσκέψεως γυναίκες αφιχθείσαι εκ Ροδολείβους με δάκρυα εις τους οφθαλμούς εδήλωσαν ότι εις το Ροδολείβος Βούλγαροι και ελασίται συλλαμβάνουν και εκτελούν Εθνικόφρωνας πολίτας. ΄Αμα τω ακούσματι του θλιβερού τούτου γεγονότος ο Γενικός Αρχηγός των Εθνικών δυνάμεων αποφασίζει να προβή εις επιθετικάς επιχειρήσεις κατά των μικτών δυνάμεων Βουλγάρων και ελασιτών προς εκκαθάρησιν της καταστάσεως. Η απόφασις του Γενικού Αρχηγού ματαιούται κατόπιν επιμόνου επεμβάσεως της Συμμαχικής Αποστολής και του Συντρ/χου κ. Αβδελά Βασιλείου. Προτάσει του Αγγλου Ταγματάρχου Κίτ-Κάτ λαμβάνεται απόφασις όπως μεταβή επιτροπή εις Ροδολείβος προς αποσόβησιν του πραξικοπήματος.

Το Γενικόν Αρχηγείον διαφωνεί διότι γνωρίζει τους κομμουνιστάς καλώς.

Ο Συντ/ρχης Αβδελάς προσεφέρθη να μεταβή εις Ροδολείβος εκ μέρους των Εθνικιστών παρά τας προσπαθείας και την εμμονήν του Γενικού Αρχηγού και του Γενικού Γραμματέως να τον αποτρέψουν γνωρίζοντες την νοοτροπίαν των προδοτών κομμουνιστών. Ο Συν/ρχης βασιζόμενος εις την ανθρωπιστικήν αποστολήν και εις τας διαβεβαιώσεις των ΄Αγγλων και του υπευθύνου του ΕΛΑΣ Ταγματάρχου Γλύπτου μετέβη εις Ροδολείβος μετά του ΄Αγγλου Ταγματάρχου Κίτ-Κάτ του Αμερικανού Λοχαγού Ντόναλ και του Ταγματάρχου του ΕΛΑΣ Γλύπτου. Εκεί ο μεν Συν/ρχης Αβδελάς συνελήφθη υπό των Βουλγαροελασιτών, οι δε ξένοι αξιωματικοί με τον Γλύπτην μετέβησαν εις Δράμαν. Αυθημερόν με ισχυράν φρουράν Βουλγάρων και ελασιτών οδηγήθη ο Συν/ρχης Αβδελάς εις Δράμαν και ενεκλείσθη εις τας φυλακάς. Εκεί επί 13 ημέρας εβασανίζετο αγρίως ως μας επληροφόρησαν οι διασωθέντες συνγκρατούμενοι του, τον έδερναν οι αλήται μέχρι αναισθησίας και αφού επρίζετο το σώμα του του άνοιγαν ρωγμούς αλατίζοντες τας πληγάς. Τα φρικτά αυτά βασανιστήρια ο γεναίος Συν/ρχης υπέφερεν στωϊκώς λέγων μόνον «Μη παιδάκια μου δεν έχετε δίκαιον».
Κατά το διάστημα της στενής αδελφωμένης συνεργασίας Βούλγαροι και ελασίται απέστειλαν εις τους άνδρας μας πολλάς επιστολάς. Κατωτέρω παραθέτομεν ένα εκ των εγγράφων του Διοικητού του 1ου Τάγματος της ΧΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. (Αι Μεραρχίαι του ΕΛΑΣ αποτελούντο από ολίγους τυχοδιώκτας)

19-ΙΧ-1944
Πατριώτες. Καλή λευτεριά.
Κατόπιν αποφάσεως των Συμμαχικών Βουλγαρικών Δυνάμεων και του Τάγματος μας, ως και των διαταγών και εντολών της Εθνικής Κυβερνήσεως Καίρου και του Στρατηγείου Μ.Ανατολής Στρατηγού Οίλσων παρεκαλείσθαι όπως οι ένοπλοι δυνάμεις των χωρίων Μπάφρας – Τζερέπλιανης – Κορμίστας – και Νικήσανης και τυχόν ευρισκομένων στο βουνό να προσέλθωσιν εντός δύο ωρών εις Μπάφραν και καταθέσωσι τον οπλισμόν των και εγγυώμεθα την ζωήν και την ασφάλειαν της περιουσίας, της ζωής, και της τιμής των οικογενειών των. Σε περίπτωσι που δεν θέλετε συμμορφωθή εντός μιάς ώρας (1) από της λήψεως της παρούσης ο άμαχος πληθυσμός να εκκενώση τα αναφερόμενα χωρία προς αποφυγήν αιματοχυσίας καθότι τα χωρία ταύτα διά πυροβολικού και δυνάμεων μας και των Βουλγαρικών τοιούτων θέλουσι καταστραφή εκ θεμελίων. Διά την συνεννόησιν παρακαλούμεν όπως προσέλθη αντιπροσωπεία εκ τριών αξιωματικών ή καπεταναίων των ενόπλων δυνάμεων. Πάσα αποσιώπησις σας θα σημαίνη την άμεσον έναρξιν εχθροπραξιών εις βάρος της Πατρίδος και αυτού του λαού. Την ανακοίνωσιν ταύτην να γνωστοποιήσητε προς όλα τα ένοπλα τμήματα σας και τους πληθυσμούς των αναφερομένων χωρίων, η δε αιματοχυσία θα βαρύνη στην Ιστορίαν μας υμάς και μόνον.
Πρώτη 19-9-44
Ο υπεύθυνος Γεροδήμος
Ταγματάρχης

Εις το ίδιον φύλλον χάρτου γράφει τα αυτά σχεδόν Βούλγαρος Διοικητής Λόχου εις την Βουλγαρικήν.
Την 22αν Σεπτεμβρίου 1944 αι Ελασιτικαί και Βουλγαρικαί δυνάμεις συνέλαβον την εν Δράμα ήδη διαμένουσαν, λόγω υπογραφής ανακωχής, συμμαχική αποστολήν διά να μην δυνηθούν να καταγγείλουν τας παρανόμους βαρβάρους και ατίμους πράξεις των εις τους Συμμάχους.
Την 23ην Σεπτεμβρίου εγγράφω επεμβάσει του Μύλλερ και κατόπιν ενόρκου υποσχέσεως των αιχμαλώτων ηγετών του ΕΛΑΣ αφέθησαν αυτοί ελεύθεροι.
Ο εκ των ηγετικών στελεχών του ΕΛΑΣ Κωσταντάρας ορκίσθηκε εις την στρατιωτική του τιμήν ότι θα παύσουν αμέσως μετά την απελευθέρωσιν του η εκ μέρους του ΕΛΑΣ κακοποιήσεις του αμάχου πληθυσμού και θα αφεθούν ελεύθεροι οι άνδρες της Συμμαχικής αποστολής και οι Εθνικόφρωνες κρατούμενοι εις τας φυλακάς. Αντί τούτου την 24ην Σεπτεμβρίου 1944 ενώ όλος ο Ελληνισμός εορτάζει την μεγάλην Νίκην και αναμενόμενος την οριστικήν εγκατάλειψιν της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης υπό των βαρβάρων Βουλγάρων οι οποίοι κατ΄επανάληψιν ενικήθησαν υπό των εθνικών μαας ομάδων, οι Ελασίται αδελφομένοι με τους Βουλγάρους, βάλλουν εναντίον των χωρικών με πυροβόλα και όλμους. Οι ήδη σύμμαχοι των Συμμάχων μας Βούλγαροι αντί να χρησιμοποιήσουν τα όπλα εναντίον των Γερμανών εις περίπτωσιν διελεύσεως Γερμανών προς την Τουρκίαν ως υποσχέθησαν εις τους μεγάλους μας Συμμάχους, εχρησιμοποιήσαν εναντίον των δυνάμεων μας τας οποίας ο Τσώρτσιλ είχεν ονομάσει Συμμαχικόν στρατόν.
Οι Βούλγαροι και Ελασίται υπό την ηγεσίαν του Στρατηγού Σηράκωφ επετίθενται εναντίον των χωρίων και με τον βαρύν οπλισμόν και τα αεροπλάνα των προξενούν ζημίας εις τα χωρία και εις τον άμαχον πληθυσμόν.
Προ της καταστάσεως ταύτης το Γενικόν μας Αρχηγείον εκδίδει γενικήν διαταγήν να αποσυρθούν αι δυνάμεις εις ορεινήν περιοχήν διά να αποφευχθή η σύκγρουσις εντός των χωρίων. Το Αρχηγείον Καρά-Ντερέ είχεν διαταχθή να καταλάβη τα χωρία του Παγγαίου και ευρίσκετο εις Ν. Μπάφραν και Ηλιοκώμην όταν εδόθη το γενικόν πρόσταγμα του Γενικού Αρχηγείου.
Το Επιτελείον του Αρχηγείου με τους ηρωϊκούς μαχητάς κατορθωσαν να διασχύσουν όλον τον κάμπον και να φθάσουν εις την ορεινήν περιοχήν του Τσάλ-Ντάγ άνευ ουδεμιάς απωλείας. Οι Βούλγαροι ανενόχλητοι τώρα εισέρχονται εις τα χωρία αρπάζουν τας περιουσίας και με την βοήθειαν και των Ελασιτών τα μεταφέρουν εις Βουλγαρίαν. Αι δυνάμεις μας ανασυκγροτούνται και καταλαμβάνουν την ορεινήν περιοχήν, κηνυγούν τους Βουλγάρους και Ελασίτας από τας περιοχάς Τσάλ-Ντάγ, Λεκάνης, Κεχροκάμπου, Σταυρουπόλεως, Νεοχωρίου, Παρανεστίου, Τριγώνου Παρανεστίου, Τριγώνου Παπάδων και προωθούνται μέχρι του χωρίου Ταξιάρχαι και Καλλιφύτου (Ραβίκα) με τον αντικειμενικόν σκοπόν να προβούν εις γενικην επίθεσιν.
Τώρα πάλιν οι Βούλγαροι τρέμουν και δεν τολμούν να αντιμετωπίσουν τας δυνάμεις μας, οι δε Ελασίται είναι έτοιμοι να ακουλουθήσουν τους Βουλγάρους εις την Βουλγαρίαν. Ούτως εχόντων των πραγμάτων την 16ην Οκτωμβρίου 1944 έφθασεν εις την Δράμαν η Κυβερνητική αντιπροσωπεία αποτελουμένη από τους κ.κ. Λάμπρον Λαμπριανίδην Αρχηγόν της Αποστολής 2) Μιλτιάδην Πορφυρογένην Γραμματέα του Κ.Κ.Ε. και Υπουργόν της Κυβερνήσεως 3) Συν/ρχην Πρόκον Στέφανον Στρατιωιτκόν Διοικητήν 4) Κωστόπουλον ως βοηθόν του Αρχηγού της Κυβερνητικής Αντιπροσωπείας.
Η Κυβερνητική αντιπροσωπεία εγατασταθείσα εις Δράμαν διεπίστωσεν την στενήν συνεργασίαν Βουλγάρων και Ελασιτών. Ωσαύτως εγένετο διαπίστωσις ότι αι μικταί ομάδες Βουλγάρων και Ελασιτών συνελάμβανον Εθνικόφρωνας πολίτας και άλλους μεν εκακοποίουν, άλλοξυς εξώριζαν εις το Σουφλί και άλλους ενέκλειναν εις τας φυλακάς. Αι φυλακαί της Δράμας και πολλά άλλα κτήρια είχον γεμίσει ασφυκτικώς από Εθνικόφρωνας πολίτας υπό τα όμματα της Κυβερνητικής αντιπροσωπείας. Κατά το διάστημα αυτό αι δυνάμεις της Εθνικής Αντιστάσεως πλήρως εξοπλισμέναι συνεκεντρώθησαν εις Μοκρός Ταξιάρχαι, Ξηροπόταμος, Μοναστηράκη, Ραβίκαν, Μακρυπλάγιον εν αναμονή της Κυβερνητικής αντιπροσωπείας. Υπό τον κ. Λαμπριανίδην Κυβερνητική αντιπροσωπεία παρά τας επανελλημένας προσκλήσεις και τας εμμόνους προσπαθείας μας δεν επεσκέφθη τας Εθνικάς μας δυνάμεις αλλά διά να ικανοποιήση τους ολίγους Εθνοπροδότας και συνεργάτας των Βουλγάρων Ελασίτας μετέβαινεν καθ’ υπόδειξιν των ηγετικών στελεχών του Ελάς εις διαφόρους περιοχάς διά να επισκεφθή τους ολίγους Ελασίτας με τους αδελφούς των Βουλγάρους. Την 22αν Οκτωμβρίου και κατόπιν εμμονής μας εδέησεν ο κ. Λαμπριανίδης μετά των κ.κ. Κοστοπούλου, Στεφάνου Πρόκου, και Μιλτιάδου Πορφυρογένη να επισκεφθούν το Γενικόν μας Αρχηγείον εις το χωρίον Ταξιάρχαι. Παρετάχθησαν 317 πολυβόλα, χιλιάδας όπλα και αυτόματα κατά μήκος της δημοσίας οδού. Αι δυνάμεις μας τότε ανήρχοντο εις 12000 άνδρες. Βασιζόμενοι εις τας δυνάμεις μας εζητήσαμεν από την Κυβερνητικήν αντιπροσωπείαν να μας επιτραπή η κάθοδος εις τας πόλεις της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης ίνα τεθώμεν εις την διάθεσιν του στρατιωτικού Διοικητού παρά τη Κυβερνητική αντιπροσωπεία Συν/ρχου Στεφάνου Πρόκου.
Ο κ. Λαμπριανίδης εξεδήλωσεν τον θαυμασμόν του διά την στρατιωτικήν πειθαρχίαν την οποίαν επαρουσίαζον αι Εθνικαί δυνάμεις και υποσχέθη ότι θα μελετήση μετά πάσης προσοχής τας γενομένας υπό του Γενικού Αρχηγού και του Επιτελείου του προτάσεις και θα οικανοποιήση τα Εθνικά μας αιτήματα προς εξυπηρέτησιν των Ελληνικών συμφερόντων. Ο κ. Λαμπριανίδης πιεσθείς ασφαλώς υπό του πανισχύρου ηγετικού στελέχους του Κ.Κ.Ε. Μιλτιάδου Πορφυρογένη κατέληξεν εις την απόφασιν εν αγνοία μας και εκοινοποίησεν εις το Γενικόν μας Αρχηγείον απόφασιν με σχετικήν διαταγήν διά της οποίας ετοποθέτει όλας τας δυνάμεις των Εθνικών ομάδων εις την ορεινήν περιοχήν (έβδομος συννοριακός τομεύς) με την αιτιολογίαν φρούρησις των Ελληνοβουλγαρικών συνόρων. Εις όλην την Ανατολικήν Μακεδονίαν και Θράκην η απόφασις του κ. Λαμπριανίδη τοποθετεί τους ολίγους εθνοπροδότας οπαδούς του Σλαυοκομμουνισμού.

Στρατιωτική Διοίκησις
Μακεδονίας – Θράκης

Η Μ Ε Ρ Η Σ Ι Α Δ Ι ΑΤ Α Γ Η
18 – Οκτωβρίου – 1944

Παρουσιασθείς χθες ανέλαβον τα καθήκοντα του Στρατιωτικού Διοικητού Μακεδονίας – Θράκης, δυνάμει των υπ’ αριθ.
Ε.Π.6177/1967/9-Χ-1944 Γ.Ε.Σ. και Τ.Ο.Σ. 1931/11-Χ-1944
του Βρετανικού Σώματος Στρατού, Διαταγών.
Συναντηθείς μετά των Αρχηγών των Εθνικών ανταρτικών ομάδων, οι οποίοι κατανοούντες πλήρως τας περιστάσεις εδήλωσαν νομιμοφροσύνην και υποταγήν εις τας διαταγάς της Εθνικής Κυβερνήσεως.
Α π ε υ θ ύ ν ω
αδελφικόν χαιρετισμόν προς άπαντα τα μέλη των ανταρτικών οργανώσεων, τα οποία η Πατρίς ευγνωμονεί διά τους σκληρούς αγώνας των κατά των κατακτητών και θα το αποδείξη και εμπράκτως διά ανταξίας ηθικής και υλικής αμοιβής.
Όπως και οι Αρχηγοί υμών θα σας ανακοινώσουν είναι ανάγκη Εθνική να τηρήσετε αυστηρώς τας κάτωθι συστάσεις.
1) Μέχρις απόχωρήσεως του Βουλγαρικού στρατού εκ του Πατρίου εδάφους, ουδείς εξ υμών απολύτως να δώση αφορμήν ενόπλου συγκροτήσεως, διότι θα γίνη αφορμή ασκόπου αιματοχυσίας.
Οι Βούλγαροι θα έχουν απέλθη μέχρι της 25ης τρέχοντος μηνός.
2) Σύμφωνα με τας διαταγάς της Εθνικής Κυβερνήσεως και του Βρεττανού Στρατιωτικού Διοικητού Ελλάδος Στρατηγού Σκόμπυ και κατόπιν συμφώνου δηλώσεως των Αρχηγών σας, ουδεμία επ’ ουδενί λόγω αφορμή πρέπει να υπάρξη μεταξύ των ανταρτικών διαφόρων οργανώσεων.
Θα είναι εθνικόν έγκλημα να προσθέσωμεν μαχόμενοι ΄Ελληνες κατά Ελλήνων και άλλα θύματα εις τας εκατόμβας των θυμάτων της Βουλγαρικής κατοχής.
3) Οι υπεύθυνοι εγκλημάτων θα τιμωρηθώσι σκληρώς βάσει τεθέντων εν ισχύει Κυβερνητικού Νόμου, οι δε Αρχηγοί υμών διετάχθησαν να μοι υποβάλλωσι τα σχετικά στοιχεία.
4) Τηρήσατε πειθαρχίαν και συμπόνιαν ακολουθούντες δι’ ολίγον χρόνον ακόμη το παγκοσμίως αναγνωρισθέν ιερόν έργον σας, διότι και οι Βούλγαροι ακόμη δεν εγκατέλειψαν ολοκληρωτικώς το έδαφος μας, και οι Γερμανοί ευρίσκονται εις την πεδιάδα της Θεσσαλονίκης και συνεπώς δεν αποκλείονται απρόοπτα.
Ζήτω η μεγάλη Ελλάς
Ζήτωσαν οι ηρωϊκοί αντάρται
Ζήτω ο αλύγιστος Ελληνικός Λαός.

Ο Στρατιωτικός Διοικητής
Μακεδονίας – Θράκης
Πρόκος Στέφανος
Συνταγματάρχης Πυροβολικού
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Εν Δράμα 28 Δεκεμβρίου 1954
Ο Γενικός Αρχηγός
(ΤΣ-ΤΥ)
Αντώνιος Φωστηρίδης

Advertisements