Εκθεση Δράσης υποστράτηγου Τσακάρα Κωνσταντίνου


ΕΚΘΕΣΙΣ
Υποστρατήγου Τσακάρα Κωνσταντίνου
Περί της δράσεως του αντάρτικου τμήματός μου της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως Π.Α.Ο. (Πανελληνίου ’Απελευθερωτικής Οργανώσεως) κατά την κατοχήν 1942-1944.

Κατά τον Έλληνοϊταλικόν πόλεμον του 1940-41, φέρων τον βαθμόν του ανθυπομοιράρχου, υπηρέτησα εις την Διεύθυνσιν Στρατονομίας Ίωαννίνων και έκεΐθεν έν συνεχ-είμ, μετακινηθείς την 20ήν Φεβρουάριου 1941, άνέλαβο.ν την διοίκησιν του εξ 25 ανδρών συγκροτηθέντος στρατονομικοΰ αποσπάσματος παρά τή VII Ταξιαρχία (Συγκρότημα Καραντάγ) με έδραν την Κοινότητα Βροντου-Δράμας, ένθα με εύρεν ή κατά την 6ην ’Απριλίου 1941 γκνομένη έπίθεσις .των Γερμανών. Μετά την γενομένην ανακωχήν την 10-4-41 μετά του αποσπάσματος κατήλθον εις Σέρμας, ένθα τή παρακλήσει του τότε νομάρχου Σερρών μετέβην μετ’ αύτοϋ (άποσπάσματος) εις Νέαν Ζίχνην, ένθα άνέλαβον την διοίκησιν της εκεί Ύποδιοικήσεως Χωροφυλακής και έν συνεχεία άνέλαβον την τοιαύτην του Αου Αστυνομικού Τμήματος Σερρών μέχρι την 8ην Μαΐου 1941, δτε έντολή των Γερμανικών Αρχών κατοχής ή έν γένει διοίκησις ως και ή άσκησις της αστυνομίας παρεδόθη εις τούς Βουλγάρους.

’Ακολούθως έπανήλθον εις το Αστυνομικόν Τμήμα Κατερίνης, ένθα ύπηρέτουν προ της κηρύξεως του ως άνω πολέμου και εις ού την δύναμιν όριστικώς άνήκον.

Έκεϊθεν την 17ην Σεπτεμβρίου 1941 μετεκινήθην εις την ‘Υποδιοίκησιν Χωροφυλακής ΚολινδροϋΠιερίας ως διοικητής αύτής.

Έκεΐ ύπηρέτουν ως υπομοίραρχος κατά μήνα ’Οκτώβριον 1942, δτε ο ύπολοχαγός αύτοκινήτων Λιακόπουλος Γεώργιος, όστις διέμενε εις Κολινδρόν, στενός φίλος και συνεργάτης επί παντός θέματος ’Εθνικού, μου έκαμε λόγον περί της εθνικής όργανώσεως άντιστάσεως (Υ.Β.Ε. ‘Υπερασπισταί Βορείου Ελλάδος), μετονομασθείσης βραδύτερον εις Π.Α.Ο. (Πανελλήνιος ’Απελευθερωτική Όργάνωσις). Μου είπεν ότι έπρόκειτο περί καθαρώς πατριωτικής όργανώσεως, ής ήγοΰντο άνώτεροι αξιωματικοί του Στρατού, επιστήμονες και άλλα ευυπόληπτα πρόσωπα και ότι σκοπός της ήτο ή άπελευθέρωσις της Πατρίδος από τούς κατακτητάς διά πάσης μορφής άντιστάσεως και δή ένοπλου τοιαύτης, διά συγκροτήσεως ένοπλων άνταρτικών τμημάτων, προς δε άπέβλεπε και εις την καταπολέμησιν της βουλγαρικής και ρουμανικής προπαγάνδας, αί όποϊαι υπό την προστασίαν των γερμανικών και ιταλικών άρχών κατοχής εϊχον άναπτύξει έντονον δρασιν εις βάρος του έλληνικοΰ στοιχείου της Βορείου Ελλάδος και ιδία του σλαβοφώνου και βλαχοφώνου τοιούτου, ως και εις την διατήρησιν άκμαίου του ήθικοΰ και έθνικοΰ φρονήματος του λαού κ.λ.π. Τέλος προσέθεσεν ότι ή Όργάνωσις μας ένέγραψεν άμφοτέρους ως μέλη και ότι έζήτει από ή μάς πίστιν και έργασίαν προς έκπλήρωσιν των ως άνω έπιδιώξεών της.

Κατόπιν τούτου, και σύμφωνα με τάς οδηγίας αϊτινες εϊχον δοθή παρά της Όργανώσεως εις τον άνωτέρω ύπολοχαγόν, ήρχισεν ή δρασις εις δλους τούς τομείς και ιδία εις τον τοιοΰτον της μυήσεως καταλλήλων εις έκαστον χωρίον της περιφερείας προσώπων, μυηθέντων παρ’ έμοΰ πρώτων των σταθμαρχών Χωροφυλακής περιφερείας μου ως και έτέρων καταλλήλων άστυνομικών οργάνων.

Κατά τον χρόνον τούτον έν Κολινδρώ έμυήθησαν πολλοί κάτοικοι, μεταξύ των όποιων οι ’Αθανάσιος Λιναράς, ίερεύς έφημέριος Κολινδροϋ, Βασίλειος Καμψελίδης, τότε πρόεδρος της Κοινότητος Κολινδροϋ, Δημήτριος Θεολογίδης, ίατρός, Σωτήριος Παπαϊωάννου, καθηγητής Γυμνασίου, Κωνσταντίνος Χασιώτης, δασονόμος, Παναγιώτης Γαλατσόπουλος, άπόστρατος άξιωματικός ’Αεροπορίας, οι ΐδιώται Βασίλειος, Σωτήριος και Λάκης Κομπατσιάρης και άλλοι. Ούτως, εις διαστήματα δύο μηνών περίπου, ως έκ των περιοδειών εις τα χωρία της Ύποδιοικήσεώς μου είχα διαπιστώσει, εϊχον προσηλυτισθή εις την Όργάνωσιν πολλοί κάτοικοι, τόσον από της ΐδικής μας πλευράς, δσον και έξ άλλων κατευθύνσεων, ιδία της Κατερίνης. Έκτος τούτου, θετικαί πληροφορίαι έφερον εις χεΐρας των κατοίκων Πιερίων, και ιδία των τουρκοφώνων πληθυσμών αύτών, ότι υπήρχε μεγάλος άριθμός δπλων, άτινα εϊχον μεταφερθή εκεί παρ’ αύτών το έτος 1941 έκ Κοζάνης, Πτολεμαΐδος κ.λ.π. μετά την κατάρρευσιν του μετώπου.

Έν τώ μεταξύ κατά τον αύτόν ως άνω χρόνον (Όκτώβριος-Νοέμβριος 1942) ήρχισαν να περιέρχωνται πληροφορίας ότι εις τάς πέριξ του Όλύμπου περιοχάς εϊχον έμφανισθή άνταρτικαί όμάδες άγνώστου όργανώσεως μέχρι τότε, αϊτινες ένήργουν έπιθέσεις κατά Σταθμών Χωροφυλακής, οϋς έλεηλάτουν και έπυρπόλουν, τούς δε άνδρας αύτών άφοΰ άφώπλιζον ένίους τούτων άπήγαγον.

Κατά μήνα Δεκέμβριον 1942 ομάδες τούτων διά τεχνάσματος (ψευδής άνακοίνωσις εις την ’Αρχήν περί άνευρέσεως άγνώστου άτόμου φονευμένου) και έξ ένέδρας έπέτυχον εις την περιοχήν του χωρίου ΠαντελεήμονοςΚατερίνης την σύλληψιν δυνάμεως Χωροφυλακής, την όποιαν άφοΰ άφώπλισαν άφήκαν τούς άνδρας έλευθέρους, κρατήσαντες μόνον τούς έπικεφαλής αύτής ύπομοίραρχον Τωμαδάκην ’Αλέξανδρον, διοικητήν της Ύποδιοικήσεως Χωροφυλακής Κατερίνης και άνθυπασπιστήν Κουτσοΰκον Νικόλαον, διοικητήν του Σταθμού Χωροφυλακής Λιτοχώρου, οϋς μετά τινας ή μέρας έξετέλεσαν.

Κατά το τρίτον δεκαήμερον του μηνάς Ίανουαρίου 1943 όμάς τούτων, διαπεραιωθεΐσα έξ Όλύμπου εις την περιφέρειάν μου (Β Α Πιέρια) και μεταβάσα την 26ην του ως άνωτέρω μηνός εις το χωρίον Σφενδάμη Πιερίας συνέλαβε τον, κατά την νύκτα έκείνην διανυκτερεύοντα εις την οικίαν του ’Αθανασίου Σακελλαρίου προέδρου της Κοινότητος, ένωμοτάρχην Σωτηρόπουλον Ήλίαν, διοικητήν του Σταθμού Χωροφυλακής Νέου Έλευθεροχωρίου-Μεθώνης-Πιερίας, δν άφοΰ ώδήγησε δέσμιον έξωθι του χωρίου Σφενδάμης έξετέλεσε κατά τον πλέον άγριον τρόπον διά πληγμάτων μαχαίρας εις τον λαιμόν, άφήσασα έπί του νεκρού του σημείωμα με τάς λέξεις  Έτσι τιμωρεί το “Εθνος τούς προδότας του .

Ή όμάς αυτή ως και αί λοιπαί περί τον “Ολυμπον δρώσαι τοιαύται, ως βραδύτερον διεπιστώθη, άνήκον εις την όργάνωσιν Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ. και ότι έπικεφαλής της όμάδος ήτις συνέλαβε τον ένωμοτάρχην ήτο ο μετέπειτα φέρων το ψευδώνυμον καπετάν  Αρης (γνωστός κομμουνιστής Μιχαήλ Σουγιουτζόγλου, υπάλληλος του ‘Υποκαταστήματος ’Αγροτικής Τραπέζης Κατερίνης, προ της έξόδου του εις τάς άνταρτικάς όμάδας).

Ούτως ήρχισεν εις την περιφέρειαν της Ύποδιοικήσεώς μου τον άπελευθερωτικόν άγώνα το Ε.Α.Μ.-Ε.Λ. Α.Σ., με τον άγριον φόνον ως δήθεν προδότου του πλέον άγνοΰ και θερμού πατριώτου, ένωμοτάρχου Σωτηροπούλου Ήλία, όστις έπανειλημμένως είχε συλληφθή και τεθή υπό κατηγορίαν και άνάκρισιν έκ μέρους των Γερμανών δΓ ύπόθαλψιν “Αγγλων στρατιωτικών και δι’ έτέρας πατριωτικός πράξεις και όστις έτύγχανεν ένθουσιώδες και δραστήριον μέλος της Όργανώσεώς μας.

Το εις βάρος του ένωμοτάρχου τούτου έγκλημα του Ε.Λ.Α.Σ., ως ήτο φυσικόν, συνεκίνησε και έτάραξε τούς κατοίκους της περιφερείας, παρ’ ών πολύ έξετιματο και ήγαπατο ούτος διά την έν γένει Εναντι των στοργικήν πολιτείαν και συμπεριφοράν και ανησύχησε σοβαρώς τούς άνθρώπους της Όργανώσεώς μας, πλήν διεσκεδάσθη ή έντύπωσις αΰτη, διότι έπιστεύθη κατ’ άρχάς ότι δ φόνος ήτο εργον όμάδος κακοποιών, βραδύτερον δε, δταν έγνώσθη ότι τούτον διέπραξεν ο Ε.Λ.Α.Σ., έγένετο αντιληπτόν ότι ούτος (φόνος) άπέβλεπεν εις την έξαφάνισιν δραστήριων στοιχείων και εις την τρομοκράτησιν των όγιώς σκεπτομένων Ελλήνων πατριωτών.

Την 5ην Μαρτίου 1943, έξακολουθών να υπηρετώ εις την αυτήν Ύποδιοίκησιν Χωροφυλακής Κολινδρού, έλα βον διαταγήν των γερμανικών άρχών κατοχής, δΤ ής διετάσσετο ο αφοπλισμός των όνδρών και ή παράδοσις εις αύτάς όλοκλήρου του όπλισμοϋ της Ύποδιοικήσεως,

Διά της ιδίας διαταγής και προς τον αυτόν σκοπόν διετάσσοντο και αί ‘Υποδιοικήσεις Χωροφυλακής Κατερίνης, Βέροιας και Ναούσης.

Ώς ημέρα παραδόσεως ώρίζετο ή 8η Μαρτίου 1943.

Μετά την διαταγήν ταύτην κλαβον την άπόφασιν να μη συμμορφωθώ και έξέλθω εις τα όρη προς διεξαγωγήν αντάρτικού άγώνος κατά των κατακτητών.

Εις τούτο ήχθην άφ’ ένός μέν διότι έκ των δσων έγνώριζα, τα πάντα ήσαν έτοιμα διά την όργάνωσίν μας έπί των Πιερίων, προς δε από των μέσων του μηνάς Φεβρουάριου 1943 είχεν έξέλθει και έδρα έπί των Πιερίων άνταρτική όμάς της Όργανώσεώς μας, υπό τον τότε λοχαγόν Γουλγουτζήν Γεώργιον, και ως έκ τούτου έκρινα ότι δεν ήτο πατριωτικόν να παραδώσω τον όπλισμόν εις τούς κατακτητάς, αφού τούτου είχεν απόλυτον ανάγκην ή Όργανωσίς μας και ή Πατρίς.

Προς τούτο μεταβάς εις Βέροιαν, ένθα ήτο τότε ή έδρα της προϊστάμενης Διοικήσεως Χωροφυλακής και παρουσιασθείς εις τον τότε διοικητήν μου ταγματάρχην Σταυρίδην Γεώργιον, όστις ήτο επίσης μέλος της Όργανώσεώς μας, του άνέφερον τάς σκέψεις και την άπόφασιν μου. Ούτος, άφοΰ με συγκίνησιν με ήκουσεν, οό μόνον δεν έξέφρασε δισταγμόν τινα, αλλά και διά διαφόρων πατριωτικών λόγων με ένεθάρρυνε εις την έκτέλεσίν της, ύποσχεθείς άμα συμπαράστασιν και πάσαν ένίσχυσιν εις έμψυχον και άψυχον υλικόν από της θέσεώς του ως διοικητου Χωροφυλακής.

’Αμέσως δε με έφερε εις έπαφήν με τον ως ανωτέρω έλέχθη λοχαγόν Γουλγουτζήν, όστις την ήμέραν έκείνην είχε κατέλθει από τα Πιέρια και εύρίσκετο εκεί, και, αφού μετ’ αύτοΰ έρρύθμισα το θέμα της συναντήσεως της όμάδος του κατά την ήμέραν της έξόδου μου, άνεχώρησα και έπανήλθον αύθημερόν εις την έδραν μου. Την έπομένην 6-3-43, άφοΰ άνεκοίνωσα καταλλήλως την άπόφασίν μου ταύτην εις τούς σταθμάρχας Χωροφυλακής και εις τούς άνδρας της έδρας μου και ώρισα τόπον και χρόνον συναντήσεως διά τούς εύρισκομένους μακράν της έδρας άνδρας, οϊτινες θά ήθελον να με άκολουθήσωσιν, περί ώραν 23ην της 7-3-43 άνεχώρησα έκ Κολινδρού. Κατά την Εξοδόν μου ταύτην με ήκολούθησε το μεϊζον μέρος των ανδρών της Ύποδιοικήσεώς μου, ήτοι περί, τούς 30 άνδρας, ως και εις ιδιώτης όνόματι Κομπατσιάρης Ιωάννης, παραλαβόντες μεθ’ έαυτών άπαντα τον όπλισμόν της ‘Υποδιοικήσεως, ως και δλα τα χρήσιμα ύλικά άτινα εΰρίσκοντο εις τάς άποθήκας των Ύπηρεσιών Χωροφυλακής (Ύποδιοικήσεως και Σταθμών).

Κατά την άναχώρησιν και ΐνα μη έκτελεσθή διαταγή των άρχών κατοχής περί υποβολής όνομαστικής καταστάσεως των κομμουνιστών περιφερείας της Ύποδιοικήσεως, προς δε έξαφανισθή παν στοιχεΐον άφορών αυτούς, ατινα ύπήρχον εις τα άρχεΐα των Υπηρεσιών, έδόθη διαταγή και παρελήφθησαν παρά των ανδρών άπαντες οι φάκελοι των κομμουνιστών περιφερείας της Ύποδιοικήσεως ως και τα σχετικά βιβλία, τα όποια (φάκελοι και βιβλία) καθ’ όδόν κατεστράφησαν διά πυράς.

Μετά όλονύκτιον πορείαν, τάς πρωινάς ώρας της 8-3-43 έφθάσαμε έξωθι του χωρίου Συκιά, ένθα λαβόντες την πληροφορίαν παρά του ίερέως Συκιάς Παπανέστορος, ότι ή όμάς του Γουλγουτζή εύρίσκετο εις την ίεράν μονήν των ‘Αγίων Πάντων μετέβημεν εκεί.

Εις την μονήν, τόσον οι επικεφαλής της άνταρτικής όμάδος μόνιμοι άνθυπολοχαγοί Τσαμασιώτης Σπυρίδων και Παπαθανασίου ’Αθανάσιος, όσον και οι δνδρες αυτής, μάς ύπεδέχθησαν με Ενθουσιασμόν και ποικιλοτρόπως έξεδήλωσαν την χαράν των. Κατά την εκεί παραμονήν μάς έπεσκέφθη ο τότε λοχαγός Μυτιληνάκης Λάμπρος, διαμένων εις Βέροιαν, ως και τινες κάτοικοι των πέριξ χωρίων. Μετά πάροδον 2-3 ήμερων και την έπάνοδον έκ Βέροιας του αρχηγού Γουλγουτζή, το τμήμα μας, άποτελούμενον έκ 50 ανδρών περίπου, έξεκίνησε διά την έκτέλεσίν του προγράμματος ένεργείας, δ συνίστατο εις την διέλευσιν τάς βραδυνάς ώρας εκ των χωρίων, προς έπαφήν μετά των κατοίκων, συγκρότησιν έπιτροπών άγώνος, συγκέντρωσιν οπλών και λοιπών χρησίμων ύλικών, συγκρότησιν έφεδρικών όμάδων δράσεως, δικτύων πληροφοριών κ.λ.π.

Ή έξοδός μας αύτη (τόσον της όμάδος Γουλγουτζή, όσον και έμού μετά των ανδρών μου) γνωσθεΐσα προΰκάλεσεν άκράτητον ενθουσιασμόν μεταξύ των κατοίκων των Πιερίων, ως και των πέριξ περιφερειών Κατερίνης και Βέροιας και, παρά πάντα φόβον του κατακτητοΰ, εσπευδον ούτοι να μάς συναντήσουν και να έκδηλώσουν την αγάπην και την πίστιν των εις τον αγώνα διά την άπελευθέρωσιν της Πατρίδος και να μάς προσφέρουν πάσαν έξυπηρέτησιν εις τάς άνάγκας μας εις τρόφιμα κ.λ.π. Έκεΐ δε πού ή έξοδος αϋτη προόκάλεσε ιδιαίτερον ενθουσιασμόν, ήσαν οι τουρκόφωνοι πληθυσμοί των Πιερίων, οι όποιοι λόγφ της διακρινοόσης αύτούς Ιδιαιτέρας συνοχής και πειθαρχίας μεταξύ των ήγέρθησαν ως εις άνθρωπος και πολλοί τούτων, ως οι Κυριάκος Παπαδόπουλος (Κισά Μπασάκ), Παύλος Άσλανίδης, Θεόφιλος Λεοντιάδης, Ματθαίος Άσλανίδης, Μανασσης, Άνέστης Σαχινίδης κ.λ.π., κάτοικοι των χωρίων Κούκος, Σεβαστή, Άγιάννηδες, παλαιοί δπλαρχηγοι του Πόντου μεμυημένοι εις την Όργάνωσίν μας έσχημάτισαν αμέσως Ενοπλα τμήματα, με όπλα τα όποια, ως άνωτέρω αναφέρω, είχον μεταφέρει έκ Πτολεμαΐδος, ’Αμυνταίου, Κοζάνης κ.λ.π. και άπέκρυπτον έπιμελώς εκεί και έξήλθον προς συνάντησίν μας. Επίσης ένετάχθη εις τα τμήματά μας 5μελής ένοπλος όμάς υπό τον Άριστείδην Παπαδόπουλον έκ Νησελλίου Βέροιας, ως και τρεις Ελληνοκύπριοι, οΐτινες άνήκοντες εις το αγγλικόν έκστρατευτικόν Σώμα κατά τάς μάχας του Όλυμπου είχον αποκοπή και παρέμενον έκτοτε κρυπτόμενοι εις την περιοχήν Κατερίνης. Ούτως εντός ολίγων ήμερων ή δύναμις των έν κινήσει τμημάτων μας άνήρχετο εις 130 άνδρας, ή δε τοιαύτη των εις τα χωρία έφεδρικών τμημάτων δράσεως ύπερέβαινε τον αριθμόν τούτον και συνεχιζομένων των κινήσεων μας προς τα διάφορα χωρία αί δυνάμεις αύται ηΰξανον καθημερινώς.

Και ένφ ούτως είχον τα πράγματα και τα τμήματά μας έκινούντο εις την μεταξύ των χωρίων Συκιά, Καστανιά, Παληοστάνη, Σφενδάμη, Κούκος, Παληανέλληνη κ.λ,π. περιοχήν, ήρχισαν εις την ζώνην ένεργείας μας να έμφανίζωνται τμήματα της Όργανώσεως Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ. Ταϋτα, κατ’ άρχάς άνίσχυρα όντα, καθ’ όσον δεν ύπερέ·· βαινον τούς 30 άνδρας, έζήτησαν την συνεργασίαν μας. Προς τούτο, κατά λαβοΰσαν χώραν την 16-3-43 συνάντησιν των τμημάτων εις τοποθεσίαν μεταξύ Παληοστάνης-Παληονέλληνης και έν συνεχεία συνάντησιν του άρχηγού μας Γουλγουτζή μετά του ως τοιούτου παρουσιασθέντος έκ της πλευράς του Ε.Λ.Α.Σ. μονίμου ύπολοχαγού αύτοκινήτων Τσαλέφη Θωμά (καπετάν Βούρου), μετά συζήτησιν καθ’ ήν έπεκράτησε ταυτότης άντιλήψεων και σκοπών, έπήλθε πλήρης συμφωνία και ως προς τον τρόπου συνεργασίας των τμημάτων και ως προς τον τοιοΰτον άλληλοϋποστηρίξεώς των έν περιπτώσει συγκρούσεων μετά των Γερμανών κ.λ.π.

Μετά πάροδον όμως ήμερων, ένισχυθέντα ταΰτα διά δυνάμεων έξ άλλων περιφερειών, ήλλαξαν στάσιν έναντι μας και ήρχισαν να έμφανίξωσιν έχθρικάς διαθέσεις και να ένεργώσιν έχθρικάς πράξεις εις βάρος μας. Κατ’ άρχάς, και έπΐ σκοπώ όπως δημιουργήσωσι δυσπιστίαν εις τούς κατοίκους έναντι των τμημάτων μας, διά ζώσης και κυκλοφορίας έκατοντάδων έντυπων τόσον έν τή πόλει Κατερίνης, όσον και εις τα χωρία, έξαπέλυσαν σφοδράν συκοφαντικήν έπίθεσιν έναντίον μας, έμφανίζοντες τα τμήματα ως δήθεν συνεργαζόμενα μετά των Γερμανών, παρ’ ών δήθεν έξωπλίζοντο και έτροφοδοτοϋντο κ.λ.π. ’Ακολούθως την 20-3-43 έξωθι του χωρίου Χράνη προέβησαν εις την σύλληψιν των ανταρτών (χωροφυλάκων) Φαρασλή ’Αποστόλου και Βουλγαράκη Ίωάννου, οΰς αφού άφώπλισαν έθεσαν υπό κράτησιν.

Βραδύτερονδέ τή έπεμβάσει άξιωματούχου του Ε.Λ.Α.Σ. συγγενούς των άφήκαν τούτους έλευθέρους και βία τούς ένέταξαν εις τα τμήματά των. Κατά τον ίδιον έπίσης χρόνον συνέλαβον δύο συνδέσμους της Όργανώσεώς μας, του ένός όνόματι Γουλγουντίνα, συγγενούς του αρχηγού Γουλγουτζή, οι όποιοι είχον μεταφέρει έκ Βέροιας άρβυλα και άλλα έφόβια διά τούς άνδρας μας, και τούς όποιους μετά τινας ήμέρας έφόνευσαν. Διαβήματα και παραστάσεις έκ μέρους μας, όπως άφήσουν έλευθέρους τόσον τούς άντάρτας, όσον και τούς συνδέσμους ούτε κάν έλήφθησαν ύπ’ δψιν.

Ωσαύτως δε δι’ άπειλών θανατώσεως ήρχισαν να άσκώσι τρομοκρατίαν εις βάρος των εις τα χωρία ανθρώπων της Όργανώσεώς μας, να προβαίνουν εις αφοπλισμόν ήμετέρων όμάδων δράσεως κ.λ.π. Παρά τ’ άνωτέρω όμως οι κάτοικοι των χωρίων ούδ’ έπί στιγμήν έπαυσαν να προσβλέπουν μετ’ έμπιστοσύνης προς τα τμήματά μας, να τα συνδράμουν εις το έργον των, προς δε αί δυνάμεις των έν κινήσει και έφεδρεία τμημάτων ν’ αυξάνουν συνεχώς, άνέλθοϋσαι έν συνόλφ εις 250 περίπου άνδρας, πράγμα δ άνησύχει τούς κομμουνιστάς και την Όργάνωσίν των Ε.Α.Μ. Ε.Λ.Α.Σ., δι’δ και έθεσαν θέμα διαλύσεώς μας.

Οϋτω την 23-3-43 και ώραν 9ην π.μ., ένφ τα τμήματά μας είχον αναχωρήσει έκ του χωρίου Ρυάκια και έβάδιζον έπί της όδοΰ προς το χωρίον Καστανιά, εις σημεΐον περί τα 3-4 χιλιόμετρα έκ του χωρίου εύρέθησαν αίφνιδίως ένώπιον τμημάτων του Ε.Λ.Α.Σ., δτινα είχον αποκλείσει την όδόν και είχον καταλάβει τα πέριξ ύψώματα. Κατά την στάσιν των τμημάτων μας έπεδιώχθη κατ’ άρχάς, διά προσεγγίσεως των δπλαρχηγών μας παρά γνωστών των άξιωματικών και άνταρτών του Ε.Λ.Α.Σ. και της κατ’ ίδιαν δήθεν συζητήσεως, να τούς παρασύρωσι προς τάς γραμμάς των και να τούς συλλάβωσι.

Γενομένου όμως άντιληπτοϋ του τεχνάσματος των τούτου, προσηλθον ένώπιόν μας αξιωματικοί τινες και ο πολιτικός των έπίτροπος με το ψευδώνυμον Κοσμάς (’Αθανάσιος Γκέλος έκ Νιγρίτης), όστις ύπήρξεν ο κυρίως σφαγεύς των Πιερίων, καθ’ όσον δλαι αί έκτελέσεις των έθνικοφρόνων κατοίκων (άνθρώπων της Όργανώσεώς μας), αΐτινες έλαβον χώραν τότε έπί των Πιερίων, παρ’ αυτού διετάχθησαν, όστις στραφείς προς ήμάς εις θρασύ και προκλητικόν ύφος είπε:  Ή Όργάνωσίς μας δεν ανέχεται άλλας ’Οργανώσεις και έχομεν έντολήν να σας καλέσωμεν να προσχωρήσητε εις ήμάς. Εις το ’Αρχηγείον πού θά πάμε θά σάς άπονεμηθοΰν κάθε διάκρισις και τιμή,  Αν δεν μας ακολουθήσετε θά σας κτυπήσωμεν .

Άπαντών εις αότόν ο αρχηγός μας είπε:

Μία τέτοια πρότασις απορρίπτεται ως άπαράδεκτος. Ήμεΐς έντολάς λαμβάνομεν μόνον από την Όργάνωσίν μας. Σάς καλοΰμεν έν πνεύματι άγάπης και όμονοίας να συνεργασθοΰμε, ϊνα φέρωμεν εις πέρας τον κοινόν ίερόν σκοπόν, τοότέστιν την άπελευθέρωσιν της Πατρίδος μας. Ήμεΐς δεν θά εϊμεθα οι πρώτοι πού θά ρίξουμε βόλι έναντίον Ελλήνων, σείς  ν θέλετε κτυπήσατέ μας . Και ταύτα είπών έδωκεν εις στεντορείαν φωνήν το σύνθημα της έκκινήσεως των τμημάτων μας προς τα εμπρός. Πρό της γενναίας στάσεως του άρχηγού μας και της άποφασιστικής έκκινήσεως των ανδρών, οι επικεφαλής των τμημάτων του Ε.Λ.Α.Σ. έδωκαν έντολήν εις τα άποκλείοντα την όδόν τμήματά των ν’ άποσυρθώσι ταχέως, χωρίς να τολμήσωσι να μας ένοχλήσωσι. Και τούτο διότι την ήμέραν έκείνην αί δυνάμεις των τμημάτων μας άνήρχοντο εις 140 άνδρας, ένφ αί δυνάμεις τούτων δεν ύπερέβαινον τούς 80, προς δε οι άνδρες μας διέθετον άσυγκρίτως καλλίτερον όπλισμόν και πυρομαχικά. Και παρ’ ότι μετά το ως άνω έπεισόδιον αί έχθρικαί ένέργειαι και πράξεις τούτων συνεχίσθησαν εις βάρος μας, ουδέποτε έπιστεύαμεν ότι θά έξώθουν οΰτοι τα πράγματα μέχρις ένόπλου ρήξεως και αιματοχυσίας.

Τούτο όμως το όποιον ήμεΐς δεν ήδυνάμεθα να φαντασθώμεν, αύτό και συνέβη μετά τινας ημέρας. Μετά την ανωτέρω συνάντησχν τα τμήματά μας, συνεχίσαντα την εφαρμογήν του προγράμματος δράσεώς των, ήχθησαν την 27-3-43 εις την ως άνω μονήν των ‘Αγίων Πάντων προς άνάπαυσχν, ένθα παρέμεχναν μέχρχ της 4-4-43.

Κατά το διάστημα τούτο μας έπεσκέφθησαν πολλοί κάτοχκοχ των πέριξ χωρίων της πεδιάδας Βεροίας, προς δε διήλθεν έκεΐθεν ή έξ 8 ανδρών έθνική άνταρτχκή όμάς με άρχηγόν τον Θεόφχλον Βαήν έκ Κατερίνης, ήτχς έδρα ως ανεξάρτητος εις την πεδχνήν περχοχήν Βεροίας και ήτχς έδήλωσε συνεργασίαν μετά των τμημάτων μας. ‘Ωσαύτως, κατά το ως άνω χρονχκόν διάστημα, εις τον άνθυπολοχαγόν Τσαμασιώτην Σπυρίδωνα συνέβη ατύχημα, έτράυματίσθη δε εις την χεΐρά του έκ τυχαίας έκπυρσοκροτήσεως του πιστολιού του, ού ενεκεν παρέστη άνάγκη μεταφοράς του εις Βέροιαν προς θεραπείαν. Και ένώ την 4ην ’Απριλίου έπρόκειτο να λάβη χώραν εις την μονήν λειτουργία έκ μέρους του ίερέως Συκιάς Παπανέστορος, ήν θά παρηκολούθουν και οι ανδρες του σώματός μας, περί ώραν 5.30’ π.μ. της ήμέρας ταύτης (4-4-43) προσήλθεν άγγελιαφόρος του Ε.Λ.Α.Σ., όστις ένεχείρισε εις τον άρχηγόν Γουλγουτζήν σημείωμα άναγράφον τα έξής:  Προς τον άρχηγόν των τμημάτων Ε.Σ. Γουλγουτζήν, οπλαρχηγούς Τσακάραν, Άσλανίδην κ.λ,π. ΕΤσθε κυκλωμένοι από 500 άντάρτες του Ε.Λ.Α.Σ. Σάς δίνουμε τον λόγον της επαναστατικής μας τιμής, ότι δν παραδοθήτε δεν έχετε να πάθετε τίποτε. Πάσα άντίστασις θά πνιγή εις το αίμα .

Κικίτσας Βοΰρος

Ευθύς ως ο άρχηγός άνέγνωσε τοΰτο, έδωσε ν έντολήν ταχείας εξόδου των έν τή μονή εύρισκομένων ανδρών προς κατάληψιν των προκαθωρισμένων θέσεων και άντίστασιν. Ειρήσθω ένταΰθα, ότι έκ Βεροίας μάς είχε δοθή πληροφορία περί κινήσεως τμημάτων Γερμανών προς Πιερία, δι’ ένέργειαν έκκαθαριστικών επιχειρήσεων έναντίον των άνταρτών, πράγμα δ μάς ύπεχρέωσε εις την λήψιν ηύξημένων μέτρων άσφαλείας και έπαγρυπνήσεως, ού ενεκεν εις τέσσαρα σημεία περιμετρικώς της μονής εΐχον έγκατασταθή από της εκεί άφίξεώς μας φυλάκια με ικανόν αριθμόν ανδρών,

Εις έκτέλεσιν της διαταγής του άρχηγοΰ άπαντες οι έπί κεφαλής τμημάτων έκινήθησαν αμέσως, έγώ δε συγκεντρώσας ταχέως τούς εντός της μονής ευρισκομένους 15 άνδρας, καθ’ όσον οι ύπόλοιποι ήσαν εις τα φυλάκια, έσπευσα προς την εξοδον του μανδροτοίχου της μονής. Καθ’ ήν δε στιγμήν έξερχόμην, ήρχισαν να ρίπτωνται βλήματα όλμων προς την μονήν και να άκούωνται πυκνοί πυροβολισμοί. Έπηκολούθησε μάχη, ή τις διήρκεσε μέχρι των άπογευματινών ούρων, όπότε, δοθείσης διαταγής, οι άνδρες του σώματος διέρρευσαν προς διαφόρους κατευθύνσεις. Κατά την μάχην ύπέστημεν βαρύ πλήγμα. Τριάκοντα και πλέον άνδρες ως και ο άνθυπολοχαγός Παπαθανασίου ’Αθανάσιος, μη προλαβόντες να έξέλθωσι της μονής και να καταλάβωσι τάς θέσεις των, λόγφ αιφνιδιασμού και μη προβολής άντιστάσεως του υπό τον έφεδρον άνθυπολοχαγόν Σμύρνήν φυλακίου, ήχμαλωτίσθησαν, Έγώ δε και τινες των ανδρών μου εις την κατά τάς άπογευματινάς ώρας προσπάθειαν διασπάσεως της γραμμής των ελασιτώ, έμπεσόντες εις πυκνά πυρά αυτομάτων όπλων, καθ’ ήν στιγμήν και έτραυματίσθην διά ριπής αύτομάτου εις την κνήμην του άριστεροΰ ποδός, ως έκ θαύματος διεσώθημεν. Μετά τον τραυματισμόν και την πρόχειρον έπίδεσιν του τραύματος, δι’ όλονυκτίου πορείας ήχθημεν τάς πρωινάς ώρας της 5-4-43 έξωθι του χωρίου Βεργίνα.

Έκεΐ μη δυνάμενος να συνεχίσω την πορείαν, λόγφ φλεγμονής και ερεθισμού του τραύματος, έπεβιβάσθην ίππου, όστις παρελήφθη έκ της μονής Βουλτσίστης Και μετεφέρθην εκεί υπό του αντάρτου Μανίκα Θεοφάνους. Συνεχίσαντες την πορείαν έφθάσαμεν εις την έκκλησίαν Μεγάλη Παναγία, κειμένην εις την περιοχήν Βουλτσίστης, ένθα συναντήσαμε και τούς ύπολοίπους άνδρας του τμήματός μου, άπουσιάζοντος μόνον του άντάρτου (χωροφύλακος) Κωνσταντινίδου Ίωάννου, όστις εϊχεν αίχμαλωτισθή παρά των ελασιτώ, ως και τινων άλλων έτέρων τμημάτων, ’Ακολούθως, άναχωρήσαντες έκεΐθεν τάς έσπερινάς ώρας (5-4-43), διήλθομεν εξωθι της κωμοπόλεως Κολινδροΰ, ένθα μας συνήντησεν ο ανωτέρω ύπολοχαγός Λιακόπουλος Γεώργιος και ο Ιατρός Κολινδροΰ, όστις και μοΰ παρέσχε ιατρικήν περίθαλψιν.

Έν συνεχείρ δι’ όλονυκτίου πορείας και διά των περιοχών των χωρίων Καταχά, Παλαιού Έλευθεροχωρίου, Σφενδάμης, έφθάσαμε τάς πρωινός ώρας της 6-4-43 εις το χωρΐον Κούκος, ένθα εΐχον συγκεντρωθή και οι άνδρες όλων των άλλων τμημάτων, ατινα έπέτυχον να διαφύγωσιν έκ της μονής. Εις Κοΰκον παρεμείναμεν έπΐ πέντε ήμέρας περίπου, καθ’ ο διάστημα έγώ ένοσηλευόμην εις την οίκίαν του όπλαρχηγοΰ Παύλου Άσλανίδου. Κατά τον χρόνον τοΰτον οι οπλαρχηγοί Κυριάκος Παπαδόπουλός, Άσλανίδης, Μανασσής, Σαχινίδης, έλθόντες εις συνεννόησιν και συνάντησιν με τούς άρχηγούς των τμημάτων του Ε.Λ.Α.Σ., ατινα μάς εΐχον προσβάλει εις την μονήν των Αγίων Πάντων, έπέτυχον την άπελευθέρωσιν των άνταρτών οΐτινες κατήγοντο έκ του χωρίου Κοΰκος, Σεβαστή κ.λ.π. και εΐχον αίχμαλωτισθή κατά την άνωτέρω μάχην και ών ο αριθμός άνήρχετο εις δώδεκα περίπου, Έκ των υπολοίπων δε 20, οΐτινες έκρατήθησαν, ο άνθυπολοχαγός Παπαθανασίου ’Αθανάσιος έκ Σφενδάμης, ο έπιλοχίας Σπυρίδης Κων. έκ Κατερίνης, δύο έτεροι λοχίαι έκ Σφενδάμης, συγγενείς του άνωτέρω άνθυπολοχαγοϋ ως και του τοιούτου Τσαμασιώτου, ως και 4-5 άντάρται έξ άλλων χωρίων και ών τα όνόματα μοΰ διαφεύγουν, μετά τινας ήμέρας έξετελέσθησαν. Έν τω μεταξύ και καθ’ δν χρόνον ο άρχηγός Γουλγουτζής άπουσίαζεν εις Θεσσαλονίκην, ένθα είχε μεταβή ϊνα άναφέρη τα διατρέξαντα, άφίχθησαν εις Κοΰκον και άνέλαβον την διοίκησιν των τμημάτων οι μόνιμοι άξιωματικοΐ τότε ύπολοχαγοί Βογιατζόγλου ’Απόστολος, Κοττέας Έλπιδοφόρος και άνθυπολοχαγός Παπαγεώργίου Κωνσταντίνος.

Την 10ην ’Απριλίου 1943 τα τμήματά μας, ών ή δύναμις άνήρχετο εις 60 άνδρας περίπου, υπό την ηγεσίαν των άνωτέρω άξιωματικών, των οπλαρχηγών Παπαδοπόύλου,Άσλανίδου κ.λ.π., μετά των ανδρών των παραμεινάντων εις Κούκον και πέριξ χωρία, άνεχώρησαν έκεΐθεν και 6Γ όλονυκτίου πορείας διά των χωρίων Σφενδάμη, Παλαιού Έλευθεροχωρίου, Καταχά, άφίχθησαν τάς πρωινάς ώρας της 11-4-43 εις περιοχήν Κολινδρού, ένθα έγώ, όστις ήκολούθουν ταύτα έπιβαίνων ίππου, άπεχωρίσθην και συνοδείμ του άνθυπολοχαγοΰ Παπαγεωργίου και του αντάρτου (υπενωμοτάρχου) Χριστοφιλοπούλου Γεωργίου μετέβην εις την οικίαν του δασονόμου Κωνσταντίνου Χασιώτου, ήτις εύρίσκετο εις την παρυφήν της κωμοπόλεως. Έκεΐ με τον άνωτέρω άντάρτην Χριστοφιλόπουλον, του ως εϊρηται άξιωματικοΰ Παπαγεωργίου έπανελθόντος εις τα τμήματα, παρεμείναμεν δλην την ήμέραν και την νύκτα της 11-4-43 διά τετράτροχου όχήματος (κάρρου) έξευρεθέντος παρά του άνωτέρω δασονόμου, με όδηγόν τον Κωνσταντίνον Κοιλιάν έκ Κολινδρού (φονευθέντα το 1946 υπό των κομμουνιστών), μετεφέρθημεν εις ’Αλεξάνδρειαν (Γι6ά), ένθα φροντίδι του κτηνιάτρου ‘Ιερεσιώτου και του ιατρού Βελτσίδου, μελών της Όργανόσεώς μας, κατελύσαμεν εις την οικίαν του Κ. Τσόπελου. Την έπομένην, Ι2ην ίδιου μηνός, δΓ άποσταλέντος παρά της Όργανώσεως Θεσσαλονίκης έπιβατικοΰ αύτοκινήτου μετεφέρθην εκεί, ένθα μερίμνη του τότε λοχαγού Καραφυλλίδου εισήχθην εις την κλινικήν Χριστοπούλου, ήτις έκκιτο πλησίον του Ί. Ναού Αγίας Σοφίας.

Εις ταύτην ένοσηλεύθην έπί 15θήμερον, όπότε, λόγω πληροφοριών ότι έπέκειτο έλεγχος των νοσοκομείων και κλινικών έκ μέρους των Γερμανών, έξήλθον και συνέχισα την θεραπείαν, παραμένων εις την οικίαν του τότε ύπολοχαγοΰ Δασκαλάκη Παναγ. (φονευθέντος το 1944 υπό των κομμουνιστών), ως και έπί τινας ή μέρας εις τάς οικίας των Κυριακοπούλου Αναστασίου άνθυπασπιστοϋ Χωροφυλακής και Νικ. Άγαλιανού μελών της Όργανώσεως. Κατά το διάστημα τούτο με έπεσκέφθη εις την οικίαν του Δασκαλάκη δίς ο αείμνηστος συνταγματάρχης Άβδελδς, μέλος της διοικούσης έπιτροπής της Όργανώσεως, την δε θεραπείαν του τραύματος ένήργει ο τότε αρχίατρος Καραγεωργίου.

Κατά το τέλος Ιουνίου 1943, θεραπευθείς έπανήλθον και πάλιν εις το τμήμά μου, δ συνήντησα εις την περιοχήν του χωρίου 5Αγκαθιά Βέροιας. Την περίοδον έκείνην έπί των Πιερίων είχον διεξαχθή παρά των Γερμανών εύρεΐαι έκκαθαριστικαί έπιχειρήσεις, αίτινες ήνάγκασαν τα τμήματά μας να συμπτυχθώσι προς τα βόρεια κράσπεδα αύτων (Πιερίων) και εις την κοιλάδα του Άλιάκμονος.

Το ηθικόν των ανδρών ήτο εις καλόν σημεϊον, ή δε ανέντιμος και συκοφαντική προπαγάνδα των έαμιτώνέλασιτών εις βάρος των, ως και ή λαβοΰσα χώραν παρ’ αύτών απρόκλητος αιφνιδιαστική έπίθεσις εις την μονήν των Αγίων Πάντων (4-4-43) και αί έπακολουθήσασαι έκτελέσεις συμπολεμιστών μας, οϊτινες είχον συλληφθή αιχμάλωτοι εις την μάχην ταύτην, ού μόνον δεν τούς έπτόησαν άλλα και έχαλύβδωσαν ετι περισσότερον την φυχήν και την πίστιν των εις τον αγώνα, διότι έβλεπον τώρα καθαρά ότι οϊ μόνοι οϊτινες έμάχοντο πραγματικά διά την Πατρίδα ήσαν αύτοί, ένφ οι άνθρωποι του Ε.Α.Μ. Ε.Λ.Α.Σ. παρ’ ότι διεκήρυσσον ότι ήγωνίζοντο διά την άπελευθέρωσιν της Πατρίδος, ως είχε καταστή πλέον φανερόν, εις οόδέν άλλο όπεβλεπον είμή εις την κατάληψιν της έξουσίας και εις την ύποδούλωσιν της Πατρίδος εις τον κομμουνισμόν-σλαβισμόν.

Διά τούς ίδιους ως άνω λόγους είχεν έξεγερθή εναντίον των και ή έθνική συνείδησις των κατοίκων των Πιερίων και των περιφερειών Κατερίνης και Βέροιας, οϊτινες με μεγαλύτερον πείσμα και προθυμίαν έσπευδον να μας έξυπηρετήσωσιν εις τάς άνάγκας.

Πολλοί δε κάτοικοι των χωρίων Βέροιας, ήτοι Νησελλίου, Άγκαθιάς, Μελικής, Νεοκάστρου, Βεργίνας, Παλατιτσίων κ.λ.π. κατετάγησαν εις τα τμήματά μας ως άντάρταιέπίσης προσήλθον και ένετάγησαν οι έφεδροι αξιωματικοί Άναγνωστόπουλος Δημήτριος, δημοδιδάσκαλος εις Έλευθεροχώριον Πιερίας, Γεωργίου Ιωάννης, κτηνίατρος έκ Βέροιας κ.λ.π. Τούτου ένεκεν παρέστη άνάγκη έκπαιδεΰσεως των ανδρών των τμημάτων, ήν έκπαίδευσιν ένήργουν οι ύπολοχαγοί Κοττέας Έλπιδοφόρος, Βογιατζόγλου ’Απόστολος και άνθυπολοχαγός Παπαγεωργίου Κωνσταντίνος.

Καθ’ έκάστην δε άπεστέλλοντο μικραί όμάδες εις τα διάφορα χωρία των Πιερίων και της πεδινής περιοχής Βέροιας προς επαφήν μετά των κατοίκων, άναζήτησιν όπλων, πυρομαχικών, έφοδίων κ.λ.π.

Περί τα τέλη ’Ιουλίου 1943 εύρισκόμεθα εις την περιοχήν Βουλτσίστης-Πιερίων. Τότε άφίχθη κατ’άρχάς ο λοχαγός Μυτιληνάκης Λάμπρος και μετά τινας ημέρας ο τοιοΰτος Σαρρής Δημήτριος.

Οδται, έξελθόντες έπικεφάλής έκαστος ιδίων τμημάτων εις Βέρμιον, ήπειλήθησαν διά προσβολής υπό τμημάτων του Ε.Λ.Α.Σ. ύπερτέρων δυνάμεων και πρό της καταστάσεως ταύτης διετάχθησαν παρά του αρχηγού του Κέντρου της Π.Α.Ο. Βέροιας ταγματάρχου Χονδροπούλου Κωνσταντίνου όπως συμπτυχθώσιν εις Πιέρια και ένωθώσι μεθ’ ημών. Εις τα ύπ’ αυτούς τμήματα, ως ένθυμοϋμαι. ύπηρέτουν πολλοί μόνιμοι αξιωματικοί, έν οϊς of τότε λοχαγοί Γοργίας Ευάγγελος, Θεοφιλογιαννάκος Ευστράτιος, Κασιός Νικόλαος, ο άνθυπολοχαγός Καραμπέρης Στέφανος, οι έφεδροι αξιωματικοί Παπαναστασίου Δημήτριος και ο άδελφός του, Θωμαΐδης Ιωάννης κ.λ.π. Ούτως ή συνολική δύναμις των τμημάτων, άτινα άπετέλεσαν δύο σώματα, του ένός υπό την ηγεσίαν του λοχαγού Μυτιληνάκη και του έτέρου υπό την τοιαύτην του λοχαγού Σαρρή Δημητρίου, του δευτέρου τούτου έχοντος την γενικήν άρχηγίαν των σωμάτων, άνήρχετο εις 120 ανδρας περίπου.

Ό όπλισμός των ανδρών άπετελείτο από άτομικά τυφέκια Μάνλιχερ ως έπί το πλεϊστον, από 6-8 αύτόματα Τόμσον και Στέν και από τρία Οπλοπολυβόλα Σαίντ-Έτιέν και από άνάλογον άριθμόν φυσιγγίων. Άπό πλευράς ιματισμού ol πλεΐστοι των ανδρών έφερον πολιτικήν ένδυμασίαν και έλάχιστοι έφερον χακί στολήν, δπαντες δε έφερον δίκοχα με τα γράμματα Ε.Σ. (Ελληνικός Στρατός) και γαλανόλευκον ταινίαν. Μετά την ως άνω συγκρότησιν, τα σώματα περί τάς άρχάς Αύγουστου 1943 έκινήθησαν έκ Βουλτσίστης προς το χωρίον Καστανιά και έν συνεχεία, πότε όμού και πότε κεχωρισμένως, διήλθον έκ των χωρίων Παληοστάνη, Μικρή Μηλιά, Σφενδάμη, Κούκος, Σεβαστή, Χράνη, Ροάκια, Πάλη ο νέλλη νη (Τρίκορφον) κ.λ.π.

Οι κάτοικοι τούτων, πληροφορούμενοι την εις τα χωρία των άφιξιν των σωμάτων, σπεύδουν παρά την συνεχιζόμενη ν υπό των κομμουνιστών συκοφαντικήν προπαγάνδαν και τρομοκρατίαν να υποδεχθούν τούς ανδρας μας, να έκδηλώσουν την χαράν των και τον ενθουσιασμόν των και να παράσχουν πάσαν έξυπηρέτησιν.

‘Υπήρξαν όμως και περιπτώσεις καθ’ ας οι κάτοικοι ένίων χωρίων, επηρεαζόμενοι από την προπαγάνδαν, άμα τή έμφανίσει των σωμάτων μας άπεμακρύνοντο των οικιών και των χωρίων των, έπανερχόμενοι όταν έπληροφοροϋντο ότι οι ανδρες μας ούδεμίαν σχέσιν με τούς Γερμανούς εΐχον, αλλά ήσαν άγνοΐ  Ελληνες πατριώται με έπικεφαλής γνωστούς εις τούς περισσοτέρους έξ αυτών μονίμους Αξιωματικούς του Στρατού. Έκεΐ δε πού αδθις έσημειώθη εθνικός συναγερμός με εκδηλώσεις πατριωτικός, άκρως συγκινητικός, ήσαν τα χωρία Κούκος, Σεβαστή, ‘Αγιάννηδες κλπ. ώυ οι κάτοικοι είναι τουρκόφωνοι.

Οι όπλαρχηγοί των χωρίων τούτων, Κυριάκος Παπαδόπουλος (Κισά-Μπατζάκ), Παύλος Άσλανίδης, Θεόφιλος Λεοντιάδης, Ματθαίος Άσλανίδης, Μανασσής, Άνέστης Σαχινίδης, Κωνσταντίνος Τσαούς κ.λ.π., αϊτινες μετά την μάχην των Άγιων Πάντων είχον διαλύσει τα τμήματά των και παρέμειναν εις τα χωρία των, εις πατριωτικήν έκκλησιν των άρχηγών των σωμάτων Σαρρή και Μυτιληνάκη έσπευσαν να Ανασυγκροτήσουν ταϋτα και να ένωθώσι μεθ’ ήμών.

Κατά το αύτό χρονικόν διάστημα (α  ΙΟήμερον του μηνός Αύγουστου), προσεχώρησεν εις τα σώματά μας όμάς έκ 10 ένοπλων υπό τον καπετάν Δίπλαν (Αθανάσιον Τάκον) έκ Μοσχοποτάμου, προερχόμενη έκ του Ε.Λ.Α.Σ., και ένετάχθη έτέρα όμάς έκ 4 ένοπλων υπό τον έφεδρον άνθυπολοχαγόν Βαρμάζην Νικόλαον, δημοδιδάσκαλον έκ Μοσχοποτάμου.

Επίσης, κατά τον αυτόν χρόνον άφίχθη επί σκοπώ συνδέσεως έκ του σώματος της Π.Α.Ο. Κοζάνης ΙΟμελής ένοπλος όμάς υπό τούς άνθυπολοχαγόν Έλευθεριάδην και καπετάν Φραγκίσκον Κολλάραν έκ Κορησού-Καστοριάς, παραμείνασα εις τα τμήματά μας μέχρι της 15.8.43.

Οίίτω, συνεχιζόμενων των κινήσεων των σωμάτων, αί δυνάμεις αύτών, ως και των εις τα χωρία έφεδρικών τμημάτων, ηύξανον καθημερινώς, άνελθούσαι, περί τα μέσα Αύγούστου, εις 400 ανδρας και πλέον, πράγμα πού ανησύχησε σοβαρώς την ήγεσίαν του Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ., ήτις και ένέτεινε την εις βάρος μας προπαγάνδαν και τάς πράξεις βίας και τρομοκρατίας. Το τοιοΰτον, ως ήτο φυσικόν, έδιδεν αφορμήν όπως οι αρχηγοί και οι αξιωματικοί των σωμάτων εις τάς διαφόρους ομιλίας των εις τα χωρία, στιγματίζωσι και καυτή ριάζωσι τάς πράξεις και ένεργεΐας ταύτας των κομμουνιστών, ως άντεθνικάς και προδοτικός. Και ένθυμοΰμαι τον Αρχηγόν Σαρρήν εις ομιλίαν του, την 13-8-43, προς τούς κατοίκους της Παληονέλληνης (Τρίκορφου), να λέγη τα έξής περίπου:

Ή Πατρίς μας, με τάς προσπάθειας όλων μας, άργά ή γρήγορα θά έλευθερωθή. Μετά την άπελευθέρωσιν θά

υπάρχουν δύο κατηγορίαι ανθρώπων, αύτοί πού θά έχουν σηκωμένο υψηλά το κεφάλι και θά είναι ύπερήφανοι, διότι έξετέλεσαν το καθήκον των προς την Πατρίδα, και έκεΐνοι πού θά έχουν σκυμμένο το κεφάλι και θά ντρέπωνται, όχι μόνον διότι δεν έξετέλεσαν τον καθήκον των προς την Πατρίδα, άλλά διότι και την έπρόδωσαν. Εις την δευτέραν αύτήν κατηγορίαν, Αγαπητοί συμπατριώταί, να εϊσθε βέβαιοι ότι δεν θά εϊμεθα ημείς πού σάς όμιλοϋμε, άλλά αύτοί πού μάς κατηγορούν έπΐ συνεργασία δήθεν μετά των Γερμανών. Έν όνόματι της Πατρίδας και του κοινού ιερού άγώνος, τούς καλούμε εις συνεργασίαν κατά των κατακτητών, κ.λ.π. .

’Ενδεικτικόν δε των Ανησυχιών και έχθρικών διαθέσεων των έναντι μας ήτο και το περιεχόμενον σημειώματος, το όποιον άνευρέθη την 13-8-43 έπΐ συνδέσμου των έκ του χωρίου Γανόχωρα Κατερίνης, και το όποιον μετέφερεν οΰτος έκ Κατερίνης εις τα τμήτατα του Ε.Λ.Α.Σ. Πιερίων, εις δ μεταξύ άλλων άνεγράφοντο:

Ή ’Οργάνωσές Π.Α.Ο. πήρε φτερά …. οι άντάρται της είναι πάνω από 400, Πρέπει να κτυπηθή. Νά ένταθή ή προπαγάνδα εις τα χωρία, ότι πρόκειται περί Γερμανών κ.λ.π. .

Την 14-8-43 ένώ τα σώματα εΰρίσκοντο εις το χωρίον Καλύβια Χαράδρας και ήτοιμάζοντο να κινηθώσι προς τα χωρία Μοσχοπόταμος, Έλατοχώρι, Ρητίνα, Ριζώματα, Συκιά, Πολυδένδρι κ.λ.π., όπου κατά θετικάς πληροφορίας πολλοί κάτοικοι μάς άνέμενον να ένταχθώσιν ως άντάρται, άφίχθησαν εκεί έφιπποι ο άνθυπολοχαγός Τσαμασιώτης Σπυρίδων και ο ιδιώτης Βασίλειος Κομπατσιάρης έκ Κολινδροΰ, κομίζοντες διαταγήν του Κέντρου της Π.Α,Ο. Θεσσαλονίκης. Διά ταύτης το Κέντρον έγνωστοποίέι ότι Γερμανοί έκ Κατερίνης έπρόκειτο να κινηθώσιν εναντίον μας, έπίσης και ο Ε.Λ.Α.Σ. συνεκέντρωνε δυνάμεις διά να μάς κτυπήση. Και έδίδετο έντολή να ληφθώσι μέτρα ασφαλείας έναντι των Γερμανών και να άποφευχθή πάση θυσία σύγκρουσις με τούς έλασίτας προς το συμφέρον του κοινού άγώνος. Κατόπιν τούτου τα σώματά μας δεν έκινήθησαν προς Μοσχοπόταμον, άλλά προς το χωρίον Ρυάκια και έν συνεχεία 6Τ δλονυκτίου πορείας έφθασαν τάς πρωινός ώρας της 15-8-43 εις την περιοχήν του χωρίου Συκιά.

Ένώ εύρίσκοντο εκεί προσήλθε τάς μεσημβρινός ώρας της ανωτέρω ημέρας άγγελιαφόρος του Ε.Λ.Α.Σ., όστις ένεχείρισεν εις τον αρχηγόν Σαρρήν σημείωμα, δΡ ού το Άρχηγεΐον του Ε.Λ.Α.Σ. Πιερίων (έδρα χωρίον Ελαφίνα) ειδοποιεί ότι θά προσέβαλλε τα τμήματά μας. έν ή περιπτώσει δεν άπεμακρύνοντο ταΰτα αμέσως της περιοχής εκείνης. Τάς άπογευματινάς ώρας της ιδίας ή μέρας, δι’ ετέρου άγγελιαφόρου, ο αρχηγός του Ε.Λ.Α.Σ. Κικίτσας (Σαράντης Πρωτόπαπας, υπάλληλος του ύποκαταστήματός της Αγροτικής Τραπέζης Κατερίνης πρό της έξόδου του εις τα Αντάρτικά) ειδοποίησε τον αρχηγόν μας όπως άποστείλη εις Ελαφίναν άξιωματικόν προς συνεννόησιν.

Προς τούτο άπεστάλη ο έφεδρος άνθυπολοχαγός Θωμαΐδης ’Ιωάννης (καπετάν Κεραυνός), όστις έπιστρέψας την νύκτα 15ης-16ης.8.43 άνέφερεν ότι εις Ελαφίναν συνηντήθη με τον Κικίτσαν κ,λ.π., ως και με τον “Αγγλον σύνδεσμον λοχαγόν “Ιντερ, και ότι μετά γενομένην συζήτησιν τελική άπόφασις του Κικίτσα και λοιπήν αρχηγών του Ε.Λ.Α.Σ, ήτό, ότι τα τμήματά μας έδει να άπομακρυνθώσιν εκ της περιοχής Συκιάς, ήτις εύρίσκεται εγγύς της τοιαύτης Ελαφίνας, και ότι έν περιπτώσει μη συμμορφώσεως 6 Ε.Λ.Α.Σ. θά έκτυπα τα τμήματά μας. Εις την άπόφασιν ταύτην άντετάχθη ο Άγγλος σύνδεσμος, άλλα ή γνώμη του δεν έλήφθη ύπ’ όψιν.

Κατόπιν των άνωτέρω και προκειμένου ν’ άποφευχθή σύγκρουσις των τμημάτων μας μετά του Ε.Λ.Α.Σ., ήν δεν έπεθύμει ή Όργάνωσίς μας, διετάχθη παρά του αρχηγού του κλιμακίου της Όργανώσεώς μας Βέροιας ταγματάρχου Χονδροπούλου Κωνσταντίνου μετακίνησις των σωμάτων εις Βέρμιον. Μας έδηλώθη μάλιστα κατά την άναχώρησιν έκ μέρους των αρχηγών ότι εκεί (Βέρμιον) έπρόκειτο να μας ριφθώσι δι’ αεροπλάνων παρά των Συμμάχων δπλα και άλλα εφόδια.

‘Η έκκίνησις των σωμάτων διά το Βέρμιον έγινε τάς άπογευματινάς ώρας της 16-8-43. Το σώμα Σαρρή, εις δ άνήκε το τμήμά μου, ήκολούθησε το δρομολόγιου Συκιά Παλατίτσια έξωθι Βεργίνας Άσώματα Ράχη Αγία Βαρβάρα Κομνήνιον. Έκεΐ έλαβε χώραν συνάντησις του σώματός μας μετά του τοιούτου Μυτιληνάκη και άκολόύθως ήχθημεν έξωθι χωρίου Κωστοχώριον, ένθα έγκατεστάθημεν.

Οι κάτοικοι του χωρίου τούτου, πληροφορηθέντες την εκεί άφιξίν μας, έσπευσαν να μας χαιρετίσωσι, να μας φέρουν τρόφιμα, ύδωρ κ.λ.π. Έν συνεχεία τάς εσπερινός ώρας της 19-8-43 έφθάσαμεν εις το χωρίον Φυτιά. Έδώ οι κάτοικοι, με έπικεφαλής τον έν τιμητική διαθεσιμότητι τότε έφεδρον ύπολοχαγόν Σκουλαριώτην, έπεφύλαξαν εις τούς άνδρας των σωμάτων θερμήν υποδοχήν.

’Ακολούθως την 20-8-43 έκινήθημεν προς Κάτω και Άνω Βέρμιον. Την 22-8-43 τμήματα του Ε.Λ.Α.Σ. έπιχειρήσαντα εις τα χωρία ‘Άγιος Παύλος και Μεταμόρφωσις να διακόψουν τον εφοδιασμόν των σωμάτων μας, συνεπλάκησαν με προκεχωρημένα τμήματά μας. Τοΰτο ήνάγκασε τούς αρχηγούς των σωμάτων να διατάξωσιν ένέργειαν έπιθετικής δράσεως προς δλας τάς κατευθύνσεις, με αποτέλεσμα τα τμήματά μας να έπιτύχωσι την πλήρη διάλυσιν των τμημάτων του Ε,Λ.Α.Σ., τον φόνον τριών και την σύλληψιν πέντε ελασιτώ, μεταξύ των οποίων ήτο και ή μνηστή του καπετάν Μαύρου, ήτις και άφέθη έλευθέρα.

Την 25-8-43 άφιχθέντες τάς πρωινάς ώρας δύο αξιωματικοί άντιπρόσωποι της Π.Α.Ο. και έτεροι δύο αντιπρόσωποι του Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ. προσεκόμισαν το ύπογραφέν έν Ελαφίνα πρωτόκολλου συνεργασίας μεταξύ του “Αγγλου συνδέσμου άντισυνταγματάρχου Έγκς, του συνταγματάρχου Μουστεράκη, αντιπροσώπου της Όργανώσεως Π.Α.Ο., και του Κικίτσα (Πρωτόπαπα Σαράντη), ως αντιπροσώπου της Όργανώσεώς Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ., δι’ ού πρωτοκόλλου ή Όργάνωσίς Π.Α.Ο. και αί άνταρτικαι ομάδες Ε.Σ. (Ελληνικός Στρατός) άνεγνωριζοντο ως Εθνική Όργάνωσίς, έχουσα αποστολήν να δράση εναντίον των κατακτητών και υπέρ των Συμμάχων κ.λ.π. Επίσης καθωρίζετο ο τρόπος συνεργασίας άνταρτικών ομάδων Ε.Σ. και τοιούτών Ε.Λ.Α.Σ. εις περίπτωσιν συγκρούσεως μετά Γερμανών, Βουλγάρων κ.λ.π. και ώρίζετο ή ζώνη δράσεως των τμημάτων της Π.Α.Ο. κ.λ.π. Τα άνωτέρω, γνωσθέντα, ένεποίησαν εις τούς άνδρας χαράν, διότι οϋτω θά έτίθετο τέρμα εις τάς μεταξύ ελληνικών άνταρτικών τμημάτων προστριβάς και συγκρούσεις έπ’ ωφελείς του δλου άγώνος.

Αμέσως δε και σύμφωνα με σχετικήν παράγραφον του πρωτοκόλλου παρεδόθησαν εις τούς άντιπροσώπους του Ε.Α.Μ.Ε.Λ.Α.Σ. οι πέντε ως άνω έλασΐται, οϊτινες έκρατοϋντο ως αιχμάλωτοι, και συνεφωνήθη όπως οι παρά του Ε.Λ.Α.Σ. κρατούμενοι ως τοιοΰτοι 25 περίπου άντάρται της Όργανώσεώς μας παραδοθώσιν έντός της επομένης ημέρας, ήτις συμφωνία όμως δεν έτηρήθη παρ’ αυτών.

Την 27-8-43 το σώμα Σαρρή, κατόπιν διαταγής του Κέντρου της Π.Α.Ο. Βέροιας, μετέβη εις το χωρίον Κομνήνιον, ένθα ο αρχηγός συνηντήθη μετ’ άξιωματικοϋ της Όργανώσεώς μας.

Έν τώ μεταξύ το σώμα Μυτιληνάκη, τάς ήμέρας έκείνας κινούμενου εις την περιοχήν των χωρίων Φυτιας Κωστοχωρίου, συνεπλάκη επανειλημμένος με τμήματα του Ε.Λ.Α.Σ., άτινα έτέλουν υπό την ήγεσίαν του καπετάν Νότη και είχον άφιχθή έξ άλλης περιφερείας, και τα όποια πρώτα έπετέθησαν κατά του σώματός μας.

Εις έπακολουθήσασαν δε συμφωνίαν μεταξύ αύτών άντηλλάγησαν άντιπρόσωποι αξιωματικοί ως σύνδεσμοι και εις μέν το σώμα Μυτιληνάκη έτοποθετήθη ο έφεδρος αξιωματικός του Ε.Λ.Α.Σ. με ψευδώνυμον Φαρμάκης (Εύστρατιάδης έκ Κατερίνης), εις δε το τοιοΰτον Νότη έτοποθετήθη ο μόνιμος άνθϋπολοχαγός Καραμπέρης Στέφανος. Αλλά και ή συμφωνία αυτή πάρεβιάσθη κατόπιν αιφνιδιαστικής έπιθέσεως του τμήματος Νότη, οι δε δύο ως άνω σύνδεσμοι έπανήλθον εις τα τμήματά των.

Έν  τω μεταξύ, διαταχθείσης της έκ νέου έπανόδου των σωμάτων εις Πιέρια, έπραγματοποιήθη αΰτη την 29ην και 30-8-43, οπότε τάς άπογευματινάς ώρας της δευτέρας ταότης ήμέρας έγκατεστάθησαν ταΰτα εις τα βορείως της μονής Αγίων Πάντων κείμενα ύψώματα.

Έκεΐ εύρισκόμεθα την πρωίαν της 2-9-43 δτε έξεδηλώθη έναντίον μας μεγάλη έπίθεσις του Ε.Λ.Α.Σ. Κατά τάς λαβούσας χώραν μάχας, αϊτινες υπήρξαν σκληροί, οι άνδρες του τμήματός μου, ως και όλοι οι άνδρες των σωμάτων, έπολέμησαν γένναίως και παρά την άριθμητικήν ύπεροχήν και την μεγάλη ν ΐσχύν πυρός των έλασιτων (διέθετον παντός είδους αύτόματα όπλα, διότι από της 15-8-43 εϊχον αρχίσει να έφοδιάζωνται διά ρίψεων παρ’ αεροπλάνων έκ μέρους των Συμμάχων) ήμύνθησαν των θέσεών των έπί δύο ήμέρας, όπότε τάς απογευματινός ώρας της 3-9-43 διετάχθη ή σύμπτυξις των τμημάτων προς τα χωρία Βούλτσισταν-Άγκαθιάν.

Κατά τάς μάχας ταότας έφονεύθησαν πολλοί των ανδρών μας, μεταξύ των όποιων και ο έφεδρος ύπσλοχαγός Άναγνωστόπουλος Δημήτριος, ο οπλαρχηγός Δίπλας (Τάκος Αθανάσιος) κ.λ.π.

Έξ Άγκαθιάς έκινήθημεν προς τα χωρία Παληοστάνη-Κοΰκος. Αλλά και εκεί, καταστάσης μετά τινας ήμέρας επισφαλούς της θέσεώς μας, ήναγκάσθημεν να έπανέλθωμεν εις Άγκαθιάν και να κατέλθωμεν εις την κοιλάδα του Άλιάκμονος, ένθα κατατμηθέντες εις μικρά τμήματα έγκατεστάθημεν εις τα χωρία Σταυρός-ΈπισκοπήΛουτρόνΝησέλλιΚορυφή, κρυπτόμενοι και κινούμενοι υπό την κάλυψίν των φυτειών άραβοσίτου. Εις τα χωρία Κοΰκος, Σεβαστή κ.λ.π. παρέμειναν τα τμήματα, άτινα είχον σχηματισθή από κατοίκους και οπλαρχηγούς των χωρίων τούτων.

Την 29-9-43 εις τα ως ανω χωρία Λουτρόν-Νησέλλι έδέχθημεν νέας σφοδράς επιθέσεις των τμημάτων του Ε.Λ.Α.Σ., κατά δε τάς έπακολουθησάσας μάχας ύπέστημεν νέας σοβαράς άπωλείας εις άνδρας.

Έκ του τμήματός μου έφονεύθη ο άντάρτης (χωροφύλαξ) Ρώττας Νέστωρ. Εΐχομεν πλέον άντιληφθή ότι ο αγών εις τα Πιέρια εΐχεν άπολεσθή και ότι ο Άγγλος άντισυνταγματάρχης Έγκς, όστις ήτο εις το Άρχηγείον του Ε.Λ.Α.Σ., ήτο δέσμιος των ελασιτώ και ούδέν προς κατάπαυσιν των έχθροπραξιών ήδύνατο να πράξη.

Προς δε, λόγιρ των αλλεπαλλήλων έπιθέσεων των ελασιτώ, ήρχισε να παρατηρήται διαρροή μεταξύ των ανδρών των τμημάτων μας. Τούτου ένεκεν διετάχθη να έγκαταλείψωμεν τα Πιέρια, ένθα μετά την άναχώρησίν μας έκεΐθεν άγρια τρομοκρατική και έγκληματική δρασις του Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ. έξαπελύθη. Πολλοί των ανθρώπων μας, ως οι Βασίλειος Κομπατσιάρης έκ Κολινδροΰ, ένωμοτάρχης Βασιλειάδης Αντώνιος, Πέτρος Μηλιόπουλος έκ Μηλιάς, ως και οι άντάρται του τμήματός μου (χωροφύλακες) Παναγιώτου Σταύρος, Καρφής Στέφανος, .Λάζαρης Μάρκος κ.λ.π., έφονεύθησαν. Άλλοι δε διωκόμενοι ήναγκάσθησαν να έγκαταλείψωσι τάς έστίας των. Τα θύματα του χωρίου Κοΰκος και λοιπών πέριξ τοιούτων άνήλθον εις έκατοντάδας.

Μετά την μάχην Νησελλίου, τα τμήματά μας συνεπτύχθησαν και έξηκολούθησαν να παραμένουν εις τα εκεί πλησίον χωρία Κορυφή, Τρίκαλα κ.λ.π.

Έν τώ μεταξύ, κατόπιν έντολής της Όργανώσεώς μας, μετά του άρχηγοβ Σαρρή κατήλθον εις Θεσσαλονίκην, ένθα εσπέραν τινά μετέσχον συσκέψεως μελών της διοικούσης έπιτροπής της Όργανώσεώς, καθ’ ήν, άφοϋ έξητάσθη ή διαμορφωθείσα εις Πιέρια και Βέρμιον κατάστασις και διεπιστώθη το άδύνατον της έπανόδου έκεϊ των τμημάτων μας, άπεφασίσθη κατόπιν είσηγήσεως του τότε ταγματάρχου Παπαθανασίου Ίωάννου ή εις Χαλκιδικήν μετακίνησις αυτών, ένθα κατά τάς διαβεβαιώσεις του δεν είχε σημειωθή αντάρτικη κίνησις του Ε.Α.Μ. Ε.Λ.Α.Σ. και έδρα μόνον τμήμα της Όργανώσεώς μας έκ 30 ανδρών υπό τον τότε λοχαγόν Σκόρδαν Αθανάσιον.

Κατόπιν της άποφάσεως ταύτης και προκειμένου ο άρχηγός Σαρρής να συγκέντρωση ώρισμένας πληροφορίας κατήλθον μετ’ αύτοΰ τή έντολή του εις Πολύγυρον Χαλκιδικής. Έκεΐ παρέστην εις συνάντησιν, ήν είχεν ουτος μετά των αξιωματικών τότε υπιλάρχου Στεφανίδου και ύπολοχαγοΰ Άσλανίδου Κωνσταντίνου, (νυν Γενικού Γραμματέως ’Αθλητισμού), οι όποιοι είχον άφιχθή έκ Μέσης ’Ανατολής και έξετέλουν μυστικήν άποστολήν του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, χρησιμοποιοΰντες άμα και άσυρμάτους. Επίσης έγένοντο συναντήσεις και με ετερα εκεί πρόσωπα της Όργανώσεώς μας. Μετά ταΰτα ο μέν ανωτέρω άρχηγός έπέστρεψεν εις Θεσσαλονίκην, ΐνα δώση έντολήν μετακινήσεως των τμημάτων εις Χαλκιδικήν, έγώ δε μετά του άντάρτου (ύπενωμοτάρχου) Χριστοφιλοπούλου Γεωργίου μετέβην εις το χωρίον Βραστά, ένθα ήλθον εις επαφήν μετά του εκεί διαμένοντος άξιωματικοΰ της Όργανώσεώς μας Κυπαρίσση Βασιλείου, μεθ’ 6 δε έρρυθμίσθη το θέμα ύποδοχής, τροφοδοσίας των τμημάτων, κ.λ.π. Μετά παραμονήν εκεί 5-6 ημερών και άφιχθέντων εκεί έκ Πιερίων των τμημάτων, ών ή δύναμις άνήρχετο εις 70 περίπου άνδρας με έπικεφαλής τούς ως άνω λοχαγούς Σαρρήν και Γουλγουτζήν, άνέλαβον και πάλιν την διοίκησιν του τμήματός μου. Κατά τον χρόνον τούτον, καθ’ ον άφίχθησαν τα τμήματα, τόσον εις την περιοχήν Βραστών όσον και εις όλην την περιφέρειαν Χαλκιδικής, δεν είχον έμφανισθή τμήματα του Ε.Λ.Α.Σ. Έκινεΐτο και έδρα μόνον το ως άνωτέρω λεχθέν τμήμα υπό τον λοχαγόν Σκόρδαν, όστις με την άφιξιν των τμημάτων ήρχισε να κινήται έν συντονισμώ με αυτά.

Το ήθικόν των ανδρών, παρά τάς ταλαιπωρίας και τάς μάχας άς εύρέθησαν εις την ανάγκην να δώσωσιν κατόπιν των άπροκλήτων έπιθέσεων του Ε.Λ.Α.Σ., έξηκολούθει να εδρίσκεται εις καλόν σημεΐον. Έτονώθη δε έτι περισσότερον, όταν έκ μέρους του άρχηγοΰ Σαρρή άνεκοινώθη ότι έπί ύποβληθείσης σημαντικής άναφορας, διαβιβασθείσης διά των άσυρμάτων των ως ανω άξιωματικών Στεφανίδου, Άσλανίδου προς την ‘Ελληνικήν Κυβέρνησιν του Κάιρου, είχε δοθη άπάντησις ότι έντός όλίγων ήμερών θ’ άπεστέλλοντο ήμΐν όπλα, πυρομαχικά και άλλα εφόδια ως και Άγγλος άξιωματικός ως σύνδεσμος.

Ένώ όμως αί ήμέραι παρήρχοντο, χωρίς τα ύποσχεθέντα όπλα κ.λ.π. να άποστέλλωνται, ήρχισαν να περιέρχωνται ήμΐν πληροφορίαι ότι ΐσχυραί δυνάμεις του Ε.Λ.Α.Σ, εκ Πιερίων και έξ άλλων περιοχών είχον είσέλθει εις Χαλκιδικήν και ότι σκοπός της εκεί άφίξεώς των ήτο ή προσβολή μας προς διάλυσιν.

Ούτω την πρωίαν της 3ης Νοεμβρίου 1943, ένώ εϊμεθα έγκατεστημένοι εις υψώματα κείμενα Β Δ του χωρίου Βραστών, έδέχθημεν έπίθεσιν τμημάτων του Ε.Λ.Α.Σ., άτινα κατ’ άρχάς προσέβαλον το τμήμα Σκόρδα και έν συνεχεία τα ήμέτερα τοιαΰτα.

Κατά τάς έπακολουθησάσας μάχας, καθ’ άς εις τινα ύψώματα αί άπώλειαι των ελασιτώ ήσαν σοβαραί, έκ των ανδρών μας έτραυματίσθη ο άντάρτης Βασίλειος. Κυπαρισσόπουλος έκ Μοσχοποτάμου και έφονεύθη ο τοιούτος Ευάγγελος Ντόβανος έκ Πολυδένδρου Βέροιας.

Επίσης νεκρούς και τραυματίας είχε και το τμήμα του λοχαγού Σκόρδα. Μετά την μάχην ταύτην τα τμήματα μετεκινήθησαν προς την περιοχήν Μεταγγιτσίου, ένθα παρεμείναμεν έπί τινας ήμέρας, κινούμενοι από τοποθεσίας εις τοποθεσίαν.

Επειδή τα πυρομαχικά μας είχον έξαντληθή και πάσα έλπίς ένισχύσεώς μας είχεν έκλείψει, προς δε, ως είχον τα πράγματα, ή συνέχισις του άγώνος άπέβαινεν εις βάρός των άνθρώπων, οι όποιοι μας συνέδραμον, άπεφασίσθη ή διακοπή τούτου.

Την 7ην Νοεμβρίου 1943, άφιχθέντων εις “Αγιον Νικόλαον Χαλκιδικής δύο πλοιαρίων έκ Σμύρνης κατόπιν είδοποιήσεως διά των άσυρμάτων, έπεβιβάσθημεν αυτών και άνεχωρήσαμε διά Τουρκίαν, ένθα άπεβιβάσθημεν εις Τσεσμέ. Έν συνεχείςι μετεφέρθημεν, μερίμνη των τουρκικών άρχών, εις Σμύρνην και ακολούθως σιδηροδρομικούς κατήλθομεν εις Αίγυπτον, άφου προηγουμένως επί 15θήμερον περίπου παρεμείναμεν εις Χαλέπιον-Συρίας, ένθα ύπεβλήθημεν εις άνάκρισιν παρά των εκεί έδρευουσών υπηρεσιών πληροφοριών των Συμμάχων.

Μεθ’ήμών ήσαν και οι τότε συνταγματάρχης Γούλας Παναγιώτης και σμήναρχος Θεμελής Γεώργιος, οΐτινες κατήλθον εις Αίγυπτον ως άντιπρόσωποι της Όργανώσεώς μας κατόπιν έντολής της Κυβερνήσεως του Καΐρου.

Έπιστεύαμεν ότι, άφικνούμενοι εις Αίγυπτον και καθιστώντες γνωστά τα ρσα συνέβαινον εις την Ελλάδα, θά προσεφέραμεν πολύτιμον υπηρεσίαν προς σωτηρίαν της δοκιμαζόμενης και κινδυνευούσης έκ του κομμουνισμού Πατρίδος μας. ’Αλλά άτυχώς έπλανήθημεν, διότι και εκεί τα πάντα είχε διαβρώσει, παραλύσει  και κατηύθυνεν ο κομμουνισμός.

Ούτως, ού μόνον δεν έλήφθησαν ύπ’ όψιν τα όσα κατηγγείλαμεν, άλλά και τινες έξ ήμών, κατηγορηθέντες έντέχνως και ύπούλως ως άνθρωποι δήθεν φασιστικών άντιλήψεων, έξωρίσθημεν (έγώ δε άπεστάλην εις Σουέζ) κα,ί έδέχθημεν έν τή έξορία την σκληροτέραν των δοκιμασιών.

Ούτως έκλεισεν ο έπίλογος μιάς καλής μας διά την Πατρίδα προσπάθειας.

Αν ή Όργάνωσις και τα τμήματά μας εις Πιέρια, Βέρμιον, και Χαλκιδικήν δεν ήδυνήθησαν να φέρωσιν εις πέρας την άποστολήν των και να διεξάγωσι πολεμικάς έπιχειρήσεις κατά των κατακτητών Γερμανών κ.λ.π., τούτο όφείλεται εις το ότι εύρέθησαν άντιμέτωπα της Όργανώσεως Ε.Α.Μ. Ε.Λ.Α.Σ., ήτις από της πρώτης στιγμής έθεσεν ως σκοπόν την διάλυσίν των. Πάντως διά των κηρυγμάτων των έπέτυχον να άποκαλύψωσιν έγκαίρως τούς άπωτέρους σκοπούς των άνθρώπων της ξενοδούλου ταύτης Όργανώσεως, (Οι όποιοι διεκήρυττον, προς παραπλάνησιν του λαού, ότι έμάχοντο διά την άπελευθέρωσιν της Πατρίδος μας), να τούς καταγγείλωσιν εις την κοινήν γνώμην ως δρώντας άντεθνικώς και έγκληματικώς, να συγκρατήσωσι χιλιάδας ατόμων, από του να έμπλακώσιν εις τα δίκτυά των και να δημιουργήσώσι κατ’ αυτών έκατοντάδας σκληρών μαχητών, έπ’ ώφελεία του βραδύτερον (1946-49) διεξαχθέντος άντισυμμοριακού άγώνος.

Κατωτέρω παραθέτω ονομαστικόν πίνακα των ανδρών της ‘Υποδιοικήσεως Χωροφυλακής Κολινδροΰ κ.λ.π., οι όποιοι, έξ άγάπης και μόνον προς την Πατρίδα κινούμενοι, ήρνήθησαν να συμμορφωθώσι με διαταγήν των άρχών κατοχής (Γερμανών) περί άφοπλισμοΰ των και παραδόσεως των όπλων των και ήκολούθησαν τον ύπογεγραμμένον εις τα όρη προς διεξαγωγήν άνταρτικοΰ άγώνος κατά των κατακτητών, άπετέλεσαν τούς πρώτους πυρήνας συγκροτήσεως των τμημάτων Πιερίων και έπί 9μηνον ύπέμειναν άγογγύστως τάς στερήσεις, κακουχίας και ταλαιπωρίας του σκληρού τούτου άγώνος και αντιμετώπισαν τούς έχθρούς της Πατρίδος εις τάς μετ’ αυτών μάχας μετά γενναιότητος, αυτοθυσίας και άποφασιστικότητος, μέχρι τοιούτου βαθμού ώστε τινές των συναδέλφων των να πέσωσιν υπέρ της Πατρίδος.

  1. Ανθυπασπιστής: Παπαϊωάννου Άντ. Τού Δημητρίου, έφονεύθη υπό των κομμουνιστών.
  2. Ένωμοτάρχαι: Καλαθάς Γεώργιος του Δημητρίου, άπεστρατεύθη ως άντισυνταγματάρχης,
  3. Κυριακόπουλος Άναστ. Τού Χριστ., άπεστρατεύθη ως άνθυπομοίραρχος.
  4. Ύπενωμοτάρχαι: Φαρασλής ’Απόστολος του Κωνστ.,
  5. Χριστοδουλόπουλος Δημ. Τού Χρήσ.,
  6. Χριστοδουλόπουλος Γεώρ. Τού Περ.,
  7. ’Αλεξίας Γεώρ. Τού Άρ., οΐτινες άπεστρατεύθησαν ως ένωμοτάρχαι.
  8. Χωροφύλακες: Σιούτης ’Αντώνιος του Φιλίππου,
  9. Μανίκας Θεοφάνης του Βαΐου,
  10. Βαλοτάσιος Γεώργιος του Στεργίου,
  11. Υφαντής Παναγιώτης του Φωτίου,
  12. Υφαντής ’Επαμεινώνδας του Βαΐου,
  13. Γκουλιώνης Χρήστος του Νικο λάου,
  14. Φραγκάκος Νικόλαος του Ζαχαρίου,
  15. Κομνηνάκος Γεώργιος του Μιχαήλ,
  16. Σιδηρόπουλος ’Ιωάννης του Νικολάου,
  17. Γκόνης Ευάγγελος του Ίωάννου,
  18. Κολώνιας Ήλίας του Δημητρίου,
  19. Βουλγαράκης ’Ιωάννης του Θωμά, άποστρατευθέντες.
  20. Χωροφύλακες: Καρφής Στέφανος του Κωνσταντίνου,
  21. Μπούμπας Σωτήριος του Δημητρίου,
  22. Παναγιώτου Σταύρος του Δημητρίου, φονευθέντες εις μάχην,
  23. Χωροφύλαξ Άναγνωστόπουλος Κων. Τού Γεωργίου, άποστρατευθείς,
  24. Χωροφύλαξ Λάζαρης Μάρκος του Σπυρίδωνος, έφονεύθη υπό των ελασιτώ,
  25. Χωροφύλαξ Αακασάς Δημή* τριος του Δημητρίου, άπεστρατεύθη,
  26. Χωροφύλαξ Ρώττας Νέστωρ του Παντελή, έφονεύθη εις μάχην,
  27. Χωροφύλαξ Κωνσταντινίδης ’Ιωάννης του Βασιλείου, άπεστρατεύθη,
  28. Ανθυπασπιστής Σγουρός ’Ιωάννης του Κωνσταντίνου, άπεστρατεύθη ως ταγματάρχης,
  29. ’Ενωμοτάρχης Ζαχαρόπουλος Παναγιώτης του Βασιλ., άπεστρατεύθη ως υπομοίραρχος,
  30. Χωροφύλαξ Σταφυλόπουλος Γεώργιος του Άνδρ., άπεστρατεύθη,
  31. Και τινες άλλοι, ών τα όνόματα δεν ενθυμούμαι