Εκθεση δράσης Ιωάννη Κατσιά


ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ ΚΡΗΤΗΣ

Έκθεσις
Αντιστάσεως Κρήτης Ιωάννου Νικηφ. Κατσιά

Κατά τας ημέρας της καταρεύσεως του εν Ελλάδι Μετώπου ευρισκόμην εις την ιδιαιτέραν μου Πατρίδα Κρήτην.
Ότε δε, συνεκεντρώθησαν εις Κρήτην αι στρατιωτικαί και πολιτικαί δυνάμεις της Ελλάδος μετά των συμμαχικών στρατευμάτων εις Κρήτην με σκοπόν αντιστάσεως κατά των εισβολέων Γερμανών, εγώ ήρχισα αμέσως την συγκρότησιν ειδικής μου δυνάμεως ήτις ανήλθε εις 160 άνδρας κατά την έναρξιν της επιχειρήσεως καταλήψεως της Κρήτης υπό των ανωτέρω εισβολέων. Λαβούσης μέρος της εν λόγω δυνάμεώς μου εις τας μάχας της Κρήτης εις περιοχήν Χανίων, φονευθέντων τότε των Εμμανουήλ και Νικολάου Λεντάρη. Υποχωρούντων δε των Άγγλων εκ Χανίων προς Σφακιά και εκείθεν δι’ Αίγυπτον έτυχον πάσης υποστηρίξεώς μου προς κάλυψιν των νώτων των και διευκόλυνσιν τούτων διά την υποχώρησιν. Κατά τον χρόνον δε της επιβιβάσεως των Άγγλων εις τα πολεμικά σκάφη ηναγκάσθην να δώσω σκληρά και μεγάλη μάχη κατά των Γερμανών εις την περιοχήν Φαραγγίου Χώρας Σφακίων με αποτέλεσμα τον φόνον πλέον των 65 Γερμανών και την υποχώρησιν τούτων προς τα ορεινά μέρη των Σφακίων, διευκολυθέντων εκ της επιχειρήσεως ταύτης τα μέγιστα των Αγγλικών στρατευμάτων διά την επιβίβασίν των. Εξετιμήθη δε δεόντως η πολεμική μου αυτή ενέργεια υπό των Άγγλων, διότι απέφυγον την αιχμαλωσίαν υπό τους μετριωτέρους υπολογισμούς πλέον των πέντε χιλιάδων Άγγλων. Ένεκα τούτου παρά των ευρεθέντων εις την περιοχήν αυτήν Άγγλων Αξιωματικών έτυχον επαίνων και ευαρεσκειών, ασχέτως βέβαια πως οι Γερμανοί διά την ενέργειάν μου αυτήν εξετέλέσαν 42 κατοίκους της περιοχής Σφακίων μεταξύ των οποίων και τον αδελφόν μου Γεώργιον Κατσιάν. Από την επιτυχή αυτήν επιχείρησιν αντλήσαμε μετά των ανδρών μου ψυχικήν δύναμιν τοιαυτήν ώστε παρά του ότι ολοκληρώθη η κατάληψις της Κρήτης παρά των Γερμανών, εξαιρέσει βέβαια των ορεινών περιοχών, απεφασίσαμεν μεθ’ ολοκλήρου της δυνάμεώς μου να συνεχίσωμεν αγώνες υπέρ της απελευθερώσεως της Κρήτης.
Ευθύς αμέσως ήρχισα την συστηματικήν οργάνωσιν ενόπλων μονάδων εις τας περιοχάς των Σφακίων και Αγ. Βασιλείου Ρεθύμνου προς τούτοις κατήρτυσα (α) την ομάδα Ιμβρου – Σφακίων εκ 30 ανδρών υπό την οπλαρχηγίαν του Νικολάου Τσάπα, (β) την ομάδα Ασκύφου – Σφακίων εκ 45 ανδρών υπό την οπλαρχηγίαν του Θρασυβούλου Κλάδου, (γ) την ομάδα Καλλικράτη Σφακίων εκ 35 ανδρών υπό την οπλαρχηγίαν Γ. Μανουσέλη, (δ) την ομάδα Ροδακίνου Αγ. Βασιλείου εκ 40 ανδρών υπό την οπλαρχηγίαν του Ανδρέα Κοτσίφη, (ε) την ομάδα Μουρή Αποκορώνου εκ 40 ανδρών υπό την οπλαρχηγίαν του Γεωργίου Γρίλου, (στ) την ομάδα Σακτουρίων – Ρεθύμνου εκ 20 ανδρών υπό την οπλαρχηγίαν του Μιχαήλ Δασκαλάκη. Άμα τη καταρτίσει των ανωτάρω μονάδων ήρχισα συντονισμένην ενέργειαν τούτων κατευθυνομένην υπ’ εμού, δι’ οδηγιών και διαταγών ας ελάμβανα εκ του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής διά της εγκαταστάσεως του πρώτου ασυρμάτου κατά τον Δεκέμβριο του 1941 εις την περιοχήν Ροδακίνου – Καλλικράτη με ασυρματιστήν τον Άγγλον υπό το ψευδώνυμον Αλέκον. Κατά τα τέλη του ως άνω μηνός Δ/βρίου έδωσα μάχην εις θέσιν Φραγκοκάστελλο – Σφακίων διαπρέψαντος του οπλαρχηγού μου Γ. Μανουσέλη, αι προξενηθείσαι φθοραί εις τους Γερμανούς ήσαν σημαντικαί.
Μεταγενεστέρως κατά Οκτώβριον 1942 έδωσα σκληράν μάχην κατά των Γερμάνων εις την θέσην Παπαδιάς Ρούμα περιφερείας Ασφέντου, φονευθέντων αρκετών Γερμανών. Η μάχη αυτή εδόθη διά διαταγής του Συμμαχικού Στρατηγείου διαβιβασθείσης παρά του ασυρματιστού Άγγλου Αλέκου.
Κατά Οκτώβριον 1943 άλλην μάχην εις θέσιν Τσιλίβδικα περιοχής Καλής – Συκιάς, λαβόντων μέρος εις την επιχείρησιν αυτήν και επτά Άγγλοι μετά των οποίων ευρισκόμην εις στενήν συνεργασίαν, μεταξύ αυτών ήσαν οι Ιωάννης Τομ Αρχηγός της Αγγλικής κατασκοπείας εν Κρήτη, Αλέκος, Ιωσήφ και Παύλος ασυρματισταί κ.λ.π. Κατά την μάχην ταύτην εφονεύθησαν πλέον των 20 Γερμανών.
Εξ αιτίας της επιχειρήσεως αυτής οι Γερμανοί εις αντίποινα ενέπρησαν τα χωρία Καλή – Συκιά και Καλλικράτη και εξετέλεσαν 70 άνδρας κατοίκους τούτων. Εν συνεχεία εξαπέλυσαν διά συγκεντώσεως ισχυρών δυνάμεων ανερχομένων εις τους 5.000 Γερμανούς στρατιώτας προς εκκαθάρισιν των περιοχών ας κατείχον διά των μονάδων μου. Προ της ισχυράς αυτής πιέσεως ηναγκάσθημεν να αποσυρθώμεν προς τα Λευκά Όρη δίδοντες συνεχώς επί 10ήμερον σκληράς και αποφιαστικάς μάχας με βαρείας απωλείας του εχθρού. Εκ των ημετέρων εφονεύθη ο Οπλαρχηγός μου Νικόλαος Τσάπας και Ιωάννης Τσιριντάνης ετραυματίσθη δε σοβαρώς Ιω. Δουρουντούς.
Μετά, δίδων διαφόρους μάχας κατηυθύνθην προς τον Ψηλορείτη κατά διαταγήν του τότε Άγγλου Τομ ηχμαλώτισα ολόκληρον την φρουράν Κρουσώνος εν συνεχεία δε τη διαταγή των Άγγλων μετέβην εις Μέσην Ανατολήν τέλη 1943 συνοδεύων και την ως άνω αιχμαλωτισθείσαν φρουράν. Κατά την προσωρινήν αναχώρησίν μου εκ Κρήτης άφησα ως αναπληρωτάς μου τους Γεώργιον Γρίλον και Ανδρέαν Κοτσίφην.
Εις Μέσην Ανατολήν παρέμειναν επί δίμηνον όπου έλαβον διαφόρους οδηγίας και διατάγας παρά του Συμμαχικού Στρατηγείου. Επιστρέψας μετά εις Κρήτην συνέχισα την δράσιν μου, βάσει των Άγγλων εν συνεργασία μετά των απεσταλμέων του Συμμαχικού Στρατηγείου, οίτινες ήρχοντο εις την περιοχήν μου από τα Νότια παράλια της Κρήτης δι’ ειδικού υποβρυχίου δι’ ου μου απέστελλον έκτοτε οπλισμόν και ιματισμόν των ανδρών μου, ανερχομένων των ανδρών της συνολικής μου δυνάμεως κατά την περίοδον ταύτην εις τους 350, αυξηθεισών αναλόγως των προαναφερθεισών μονάδων κατά περιοχήν.
Τον Μάϊον 1944 ότε εγένετο η απαγωγή του Γερμανού Στρατηγού Κάϊπε έλαβον διαταγήν από τον Άγγλον ανώτερον αξιωματικόν Μιχαήλ Ληφέρμ να μεταβώ εις την επαρχίαν Αμαρίου Ρεθύμνου μετά της δυνάμεώς μου ίνα παραλάβω τον Κράϊπε μετά της αιχμαλωτισάσης αυτόν ομάδος και τη προστασία και ευθύνη μου να προωθήσω μέχρι των Νοτίων Παραλίων της Κρήτης απ’ όπου θα παρελαμβάνετο παρά των Άγγλων διά τορπιλακάτου. Η διαταγή αύτη των Άγγλων εξετελέσθη εις το ακέραιον και με πλήρη επιτυχίαν παρά τους μυρίους κινδύνους όλης της δυνάμεώς μου καθ’ όσον ως τυγχάνει παγκοίνως γνωστόν διά την απελευθέρωσιν του Στρατηγού τούτου εκινητοποιήθη αμέσως ολόκληρος η Γερμανική στρατιωτική δύναμης Κρήτης.
Μετά την επιχείρησιν αυτήν επηκολούθησεν κατά Ιούνιον 1944 η μάχη Ροδακίνου – Αγ. Βασιλείου καθ’ ην αι απώλειαι των Γερμανών εις νεκρούς ήσαν σοβαραί συλληφθέντων και δύο αιχμαλώτων. Εκ των ημετέρων εφονεύθησαν ο οπλαρχηγός Ανδρέας Κοτσίφης εκ Ροδακίνου και ο Γεώργιος Μαμαλάκης .
Κατά τας αρχάς Οκτωβρίου 1944 κατά διαταγήν των Άγγλων και του Γενικού Στρατιωτικού Διοικητού Κρήτης Παπαδάκη Νικολ. περιεσφύξαμεν την πόλιν Ρεθύμνου μετά των λοιπών δυνάμεων Εθνικής Αντιστάσεως, αναγκάσαντες τους Γερμανούς εις την άμεσον εκκένωσιν της πόλεως και της συμπτύξεως των προς τον Νομόν Χανίων όπου κατά πόδας τους κατεδίωκον φθάσας μετά ολοκλήρου της δυνάμεώς μου εις Αποκορώνα Χανίων. Παραμείνας εκεί παρενοχλών νυχθημερόν τον εχθρόν μέχρι της τελικής του καταρρεύσεως. Μετά την λήξιν της αποστολής μου διετάχθην και διέλυσα τας συγκροτηθείσας υπ’ εμού Εθνικάς Απελευθερωτικάς Ομάδας αίτινες ήσαν γνωσταί καθ’ όλην την διάρκειαν της Κατοχής υπό την επωνυμίαν Λευκά Όρη – Ανεξάρτητον Σώμα Σφακίων.
Τ’ ανωτέρω αποτελούν εν συντόμω την όλην μου δράσιν κατά την περίοδον της Κατοχής. Πιστεύω δε, πως είμαι και έγω εις εκ των Ελλήνων εκείνων που εξεπλήρωσαν τας προς την Πατρίδα των υποχρεώσεις με όλας των τας δυνάμεις.

Ρέθυμνον 12 Απριλίου 1947
Αρχηγός Εθνικής Αντιστάσεως
Κρήτης
Ι. ΚΑΤΣΙΑ (Σ)

Advertisements