Αναφορά κας Φερεντίνου για Λέλα Καραγιάννη


Αναφορά της Κας FLOSSIE LEWIS FERENTINOY
Αγίας Ζώνης 75, Αθήναι
———-

Είχα ακούσει διά την Κα Λέλα Καραγιάννη πολύ πρίν την γνωρίσω. Ήταν το Μάιο του 1942 ότε συνελήφθην υπό των Γερμανών και ερρίφθην εις τας φυλακάς του Αβέρωφ όπου ενεκλείοντο τα θύματα των τε Γερμανών και Ιταλών. Μετεφέρθην εκεί αργά το εσπέρας και το σκότος της επερχόμενης νυχτός έκαμε τας φυλακάς να φαίνονται περισσότερον φοβεραί από ότι ήσαν πράγματι. Αλλά ευθύς ως η θύρα της φρουράς έκλεισε πίσω μου, περικυκλώθην υπό διαφόρων γυναικών αίτινες προσεπάθησαν να μ’ ενθαρύνουν και μου προσέφεραν εκλεκτήν τροφήν και φρούτα. Ήτο μεγάλη η έκπληξίς μου διότι, εκ χρόνον καθ’ ον οι περισσότεροι άνθρωποι εστερούντο και των αναγκαίων, θα ηδύναντο να βρεθούν εις την φυλακήν τέτοια πράγματα.
Ήκουσα ακολούθως όλας τας κρατούμενας να ευλογούν την Λέλα Καραγιάννη, ήτις μολονότι είχεν αποφυλακισθεί προ ενός μηνός, ουδέποτε λησμόνησεν τας αριστεράς συντρόφους της και συνήθιζε να στέλλη τακτικώς εις αυτάς τροφήν, καθώς έπραττε κατά την διάρκεια των επτά μηνών της φυλακίσεώς της ότε διεμοιράζετο με δέκα την τροφήν την αποστελλομένην εις ταύτην υπό των ανθρώπων της.
Κατά την διάρκειαν των τριών μηνών καθ’ ους παρέμεινα εις την φυλακήν το κύριο θέμα συζητήσεως ήτο η Κα Καραγιάννη, ήτις συνέχιζε εισέτι να μας φροντίζει. Ήκουσα μετά ταύτα όλα τα περί της μεγάλης Ελληνίδος ήτις εφυλακίσθη διότι είχεν αποκρύψη και βοήθηση τους συμπατριώτας μου Άγγλους, οίτινες είχον την ατυχίαν να εγκαταλειφθούν οπίσω κατά τη διάρκεια της υποχωρήσεως εξ Ελλάδος.
Καθ’ όλον τον χρόνον καθ’ όσον αυτή ευρίσκετο εις την φυλακήν ήτο ο ευγενής άγγελος εκείνου του ελεεινού τόπου. Εκείνη ήτο ήτις ανεκούφιζε τους άλλους διά λόγων και έργων, τους ενεθάρρυνε και τους εβοήθει. Εψιθυρίζετο ότι αι δραστηριότητές της ήσαν μεγαλύτεραι από ότι γενικώς επιστεύετο, αλλά η τοιαύτη φήμη ήτο αόριστος, διότι τότε ήσαν γνωστά πραγματικά γεγονότα.
Η βοήθεια της ήτο τόσον αληθής ώστε νομίζομεν ότι αυτή ευρίσκετο μεταξύ μας. Ούτω έφθασα να αγαπώ και να θαυμάζω αυτήν πολύ πριν ή την συναντήσω.
Ιδού διότι ευθύς ως εξήλθον της φυλακής, η πρώτη μου σκέψις ήτο να υπάγω εις το κατάστημα του συζύγου της, όπου εγνώριζον ότι θα ευρίσκετο αυτή, διά να την ευχαρίστήσω δι’ όσα είχε κάμει δι’ ημας με την γενναιοδωρίαν της.
Ήτο όπως ακριβώς την είχον φαντασθή. Υψηλή, το πρόσωπό της έδειχνε ισχυράν θέλησιν, οι λάμποντες οφθαλμοί της έδειχνον την ευγένειαν και την δύναμη της ψυχής της.
Με καλοσώρισε ως εάν είμεθα παλαιαί φίλαι και η συμπεριφορά της κατέστη πλέον εγκάρδια ευθύς ως ήκουσε ότι ήμουν Αγγλίς. Ομίλησε περί των Βρεττανών διά λέξεων αγάπης και θαυμασμού, μου είπε ότι η πατρίς αυτής Ελλάς την οποίαν ελάτρευε, δεν είχεν έτεραν ισχυράν σύμμαχόν από την Μεγάλη Βρεττανίαν και ότι ήτο ο θαυμασμός της διά κάθε τι Βρεττανικό το οποίον την έκαμε να δώσει εις τους δύο νέους της τα ονόματα Βύρων και Νέλσον.
Μοι ενεποίησεν βαθείαν εντύπωσιν. Ήμουν βεβαία ότι αυτή ήτο η πλέον θαυμάσια γυναίκα την οποίαν είχον συναντήσει αφ’ ότου ήλθον εις Ελλάδα. Με τοιαύται σκέψεις επήγα σπίτι και ομίλησα εις την θυγατέρα μου Μαρτζορυ διά την Κα Καραγιάννη.
Η θυγατήρ μου ειργάζετο τότε εις την ομάδα «Απόλλων» διά τη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων και την εβοήθουν εις την εργασίαν της όσον ηδυνάμην. Αμέσως εκείνη μου ζήτησε να συναντήσει την Κα Καραγιάννη και την επομένην ημέραν μετέβημεν εις το κατάστημα ομού.
Έσχομεν μακράν συνομιλίαν και ότε αναχωρήσαμεν είπε η Μαρτζορυ ότι ήτο βεβαία ότι είχομεν συναντήσει μίαν θαυμασίαν γυναίκα ήτις είχεν οργανώσει πολλάς ομάδας και ήτις θα ηδύνατο να παράσχη αξιόλογας υπηρεσίας εις τον «Απόλλωνα».
Έκτοτε η Κα Καραγιάννη και η Μαρτζορυ Δημοπούλου συνειργάζοντο στενώς συνοδεύον συχνάκις την θυγατέραν μου ότε επεσκέπτετο την Μπουμπουλίνα και η τελευταία είχε πάντοτε ποιας τινας πληροφορίας να της μεταδώση.
Η Μαρτζορυ έκρυβε τα μηνύματα ή τα σχέδια εις το στήθος της και αργότερα τα μετέφερε εις τους συντρόφους της. Καθώς μου είπε η θυγατήρ μου, αι πληροφορίαι ήσαν συχνάκις σπουδαιόταται και ενίοτε ήρχοντο απ’ ευθείας από το Γερμανικό Ναυαρχείον, όπου ένα κορίτσι Ελληνογερμανικής καταγωγής κατείχεν θέσιν και ταυτοχρόνως ήτο μέλος της ομάδος της Κα Καραγιάννη ήτις ήτο γνωστή ως ομάς «Μπουμπουλίνας».
Συνήντησα το κορίτσι όπου είχε το φανταστικό όνομα Σπίθα εις την οικία της Κα Καραγιάννη, μίαν ημέρα ότε μετέβην εκεί με την συμπατριώτισά μουΈβελιν Καλλινίκου. Είχε δώσει εκείνας τας ημέρας αξιολόγους πληροφορίας αφορώσας τα εχθρικά πλοία.
Ουδέποτε έπαυσα βοηθούσα την Κα Καραγιάννη και την θυγατέρα μου και ήμιν εις θέσιν να διαβεβαιώσιν τι μεγάλη γυναίκα ήτο η Μπουμπουλίνα με ευφυίαν, ενεργητικότητα, θέλησιν αλτρουισμού και ευγένειαν. Ευθύς από των πρώτων ημερών της Γερμανικής Κατοχής είχεν αυτή οργανώσει υπηρεσίαν προς βοήθειαν των Άγγλων οίτινες είχον παραμείνει εις Ελλάδα.
Εμερίμνησεν όχι μόνον να ανεύρει κατάλληλην στέγην και τροφήν διά τους Βρεττανούς αλλά να παράσχη εις αυτούς όσον το δυνατόν περισσότερον περιβάλλον υπενθυμίζον εις αυτούς την πατρίδα των ούτως ώστε να ελλατώσει την πίκρα της μοναξιάς των.
Διέθεσεν προς τον σκοπόν τούτο όλα τα μέσα της και ενθυμούμαι εισέτι την περίπτωσίν του JACK WINTENTON τον οποίον είχε κρύψει εις την οικίαν μιας των συντρόφων της, της Κας Μαρίας Πίτσικα, εις την οδό Μυτιλήνης και ει τον οποίον συνήθιζε ν’ αποστέλη καθημερινώς όχι μόνο τροφήν αλλά επίσης και χαρτζιλίκι. Και ότε συνελήφθησαν πολλά μέλη του «Απόλλωνος» εκείνη ήτο ήτις εβοήθησε τους άλλους, οίτινες έχοντες αποκοπή από τους αρχηγούς των ήσαν εις δυσχερή οικονομικήν θέσιν.
Και ασθενής εισέτι ούσα εις το Νοσοκομείον του Ερυθρού Σταυρού δεν εσταμάτησε τας δραστηριότητάς της διά την Συμμαχικήν υπόθεσιν. Καθημερινώς την επεσκέπτετο ο Γιάννης Ελεφαντινός και εξετέλει τας παραγγελίας της, και η ίδια μολονότι ασθενής συχνάκις μετέβη μεταμφιεσμένη προς συνάντηση Βρεττανού αξιωματικού, πιθανώς του Βασιλικού Ναυτικού.
Δυστυχώς αμφότεραι, εκείνη και η θυγατήρ μου, δεν επέτυχον να μείνουν ελεύθεραι μέχρι τέλους. Την μοιραίαν ημέραν της 8ης Σεπτεμβρίου 1944, έπειτα από αναρίθμητα μαρτύρια, έπεσαν θύματα του ιδίου εκτελεστικού αποσπάσματος και επλήρωσαν με την ζωή των την αγάπη των διά την πατρίδα.
Πρέπει να προσθέσω ότι όταν η Μάρτζορυ συνελήφθη και μέχρι της ημέρας της ιδικής της φυλακίσεως η Κα Καραγιάννη με εβοήθησε να συντηρήσω την μικράν εγγονήν μου της οποίας την φροντίδα είχε αφήσει η Μάρτζορυ εις εμέ.
Πριν ή υπογράψω επιθυμώ να αναφέρω μ’ ευγνωμοσύνην την τελευταίαν χειρονομίαν της Μπουμπουλίνας ήτις παρέχει την κατακλείδα εις την εικόνα της μεγάλης αυτής ηρωίδος. Μετά την εκτέλεσιν της θυγατρός μου και ενώ εθρήνουν εισέτι γοερώς του θανάτου της, ήλθε να με επισκεφθή ο Νικόλας Βαρδής, μέλος της ομάδας της Κα Καραγιάννη. Ούτος είχεν επίσης καταδικασθή εις θάνατον αλλ’ η εκτέλεσίς του ανεβλήθη και ούτος εσώθη. Ήτο ο τελευταίος που είδε την θυγατέρα μου και την Κα Καραγιάννη και ήλθε να μου επαναλάβη τας λέξεις αποχαιρετισμού της θυγατρός μου. Μου είπε ότι μία εκ των τελευταίων επιθυμιών της Κα Καραγιάννη ήτο να μην αφήση ο σύζυγός της απροστάτευτη την μικρή θυγατέρα της Μαρτζορυ. Αντίκρυ εις τον θάνατον εισέτι, η καρδία της Μπουμπουλίνας δεν ελησμόνησε τους συντρόφους της και τους συγγενείς των.
Ο κόσμος πρέπει να κατανοήση ότι ο θάνατος της Κα Καραγιάννη εστέρησε την Ελλάδα ενός των μεγάλων της τέκνων και την Μεγάλη Βρεττανία ενός μεγάλου φίλου και θαυμαστού.
(Υπογραφή).

Advertisements